Op donderdag gaat de telefoon: ‘Met het Martiniziekenhuis. Bent u van de Martinikerk en Het Pand?’, vraagt de verpleegster. Een patiënt wil mij dringend spreken.
We noemen hem Piet. Piet kennen we al jaren; hij heeft zijn ups en downs gehad. Hij kwam naar het ziekenhuis met een gebroken arm, maar nu blijkt dat hij ook drie vormen van kanker heeft. In plaats van morgen, op de vijftiende verjaardag van zijn dochter Berit, vraagt hij of ik zaterdag langs wil komen. Ik beloof het, en dus sta ik die zaterdag weer bij Piet voor de deur.
Bij binnenkomst kan ik het niet missen: in de woonkamer staat een groot ziekenhuisbed. Piet begint zijn verhaal. Al lange tijd heeft hij pijn in zijn schouder, knie en armen. Om de pijn te onderdrukken, kreeg hij pijnstillers van de dokter, maar die hielpen niet voldoende. Hierdoor begon hij cocaïne te gebruiken, zodat hij nog enigszins kon werken bij de kabelrecycling. Het gevolg is dat het geld altijd op is. Kleding en schoenen worden al jaren niet meer gekocht; alles is versleten.
Schaamte
Berit vertelt ook haar verhaal. Met tranen in haar ogen zegt ze: ‘Waar ik altijd zo bang voor was, gebeurt nu echt.’ Haar moeder is verslaafd aan alcohol en lijdt aan anorexia, waardoor ze niet voor haar kan zorgen. Gelukkig zijn er inmiddels twee gezinnen die bereid zijn de voogdij op zich te nemen.
Piet en Berit willen graag weer naar Het Pand komen. Ze willen opnieuw deel uitmaken van de gemeenschap, hun geloof verdiepen, en Berit wil zich graag laten dopen, iets wat ze al lang wenst. Maar Piet schaamt zich voor zijn versleten kleren. Toevallig heb ik €300 bij me, waarmee ze een simkaart en kleding kunnen kopen.
Geluk
Een dag later vieren we Allerzielen in Het Pand. Wat andere kerken doen met gedachteniszondag, doen wij rond Allerzielen: samen het verdriet om degenen die we missen een plek geven. Anneke leest een passage uit de Bergrede: “Gelukkig de treurenden, want zij zullen getroost worden.” Ze vertelt kort over hoe geluk en kwetsbaarheid samengaan. Wat is geluk? Een moment van verbondenheid met God en met elkaar, dat ons de kracht geeft om het leven te aanvaarden, met alles wat goed en mooi is, maar ook met alles wat scherp en pijnlijk kan zijn.
Het doet me denken aan de tegel in het raam bij Piet: “De HEERE is uw Bewaarder, de HEERE is uw schaduw aan uw rechterhand. De zon zal u overdag niet steken, de maan niet in de nacht.” (Psalm 121). Dit bidden we toe aan Piet en Berit. Bidt u met ons mee?
Jan Waanders is missionair werker bij diaconaal-missionair centrum Het Pand in Groningen.