‘De fascinatie voor het geloof bleef mij bij’
David is een twintiger die recent tot geloof kwam. In deze reflectie vertelt hij hoe dit zo gekomen is.
Geloof heeft mij altijd gefascineerd, van de dagelijkse Bijbelse verhalen op mijn protestantse basisschool tot de gesprekken met mijn 'new age’-spirituele ouders in mijn tienerjaren. Maar ondanks de schoonheid die religieuze teksten kan bevatten leek geloof mij altijd te kwetsbaar als fundament voor mijn wereldbeeld, zeker gezien wetenschap ons telkens beter in staat stelt om natuurverschijnselen te verklaren. Maar die fascinatie voor het geloof bleef mij bij.
Geloof is voor mij een fenomeen dat de mensheid aanzet tot vergeven en veroordelen, verenigen en versplinteren, verwarring én begrip. En ondanks deze paradoxale effecten trekt het mij. De Noorderkerk in Amsterdam voedt deze hunkering, met prachtige gesprekken tussen nog mooiere zielen, over filosofische interpretaties van oeroude teksten. Ik weet niet of een hogere macht bestaat, maar ik wil dit wel onderzoeken, en hoe beter dan met een gebed, dat ik graag met jullie deel:
Dag God,
Kunt u mij helpen uw verhaal te begrijpen, zodat ik u kan toestaan mijn leven te sturen, zoals een rivierbed het rivierwater stuurt. Daarbij vraag ik u om het troebele water te zuiveren zodat uw rivierbed zich openbaart.
Ik wil u vragen mij te begeleiden terwijl ik mijn rivierbed parallel snijd aan de uwe, niet in de richting van de minste weerstand maar in de richting van het met droogte geteisterd land.
Alstublieft, bied mij de benodigde visie om hier de verdorde aarde te voeden met mijn stroom van kwaliteiten zodat hoop en optimisme, rechtvaardigheid en compassie, weerbaarheid en moed kunnen opbloeien terwijl haat wordt geblust, angst wordt weggespoeld en verdeeldheid oplost.
God,
Ik vraag u om mij te vergezellen op dit levenspad zodat ik dit niet alleen hoef te bewandelen. Help mij op zo’n manier door het leven te navigeren dat de mensen om mij heen het beste uit zichzelf kunnen halen.
Help mij daarin te realiseren dat uw vonnis het laatste is, daar waar kracht en kwetsbaarheid elkaar ontmoeten, daar waar de waarheid zichzelf onthult, verankerd in niks anders dan mijn daden.