‘Wil jij volgende week helpen met koffieschenken?’
De afgelopen tijd mocht ik twee groepen twintigers bezoeken van twee kerken op heel verschillende plekken in het land: in Rijssen en in Rotterdam. We gingen met elkaar in gesprek over geloof, de kerk en het delen van het Goede Nieuws. In dit blog deel ik iets van deze ontmoetingen en de inspiratie die ze hebben opgeleverd.
Enkele tijd geleden was ik te gast in de Schildkerk in Rijssen. Een groep twintigers en dertigers kwam daar samen voor een maaltijd en een gesprek over wat geloof en kerk voor hen betekenen. Het was de eerste keer dat ze elkaar op deze manier ontmoetten. Juist daardoor was het bijzonder om te merken hoe openhartig er over diepere thema’s werd gesproken. De twintigers vertelden dat ze genieten van de kerkdiensten, maar ook dat ze verlangen naar meer verbinding. Ze verlangen naar een plek waar ze met leeftijdsgenoten kunnen groeien en leren, maar ook naar meer verbondenheid met andere gemeenteleden. Voor hen zit dat vaak in kleine dingen, zoals een gesprek met de buurman na de kerkdienst.
In Rotterdam ontmoette ik jongeren van de Pelgrimvaderskerk. Zij waarderen dat de preken aansluiten bij het dagelijks leven en het feit dat ze al snel werden betrokken bij allerlei taken in de gemeente: ‘Wil jij volgende week helpen met koffieschenken?’ Ook zij hebben verlangen naar een hechte gemeenschap waarin je lief en leed met elkaar deelt.
Zowel in Rijssen als in Rotterdam zijn de twintigers en dertigers regelmatig in gesprek met nietgelovigen in hun omgeving. In Rijssen deden we een oefening waarin we ons geloof deelden door middel van het stellen van vragen – een leuke en leerzame uitdaging. Toch blijft het voor velen een lastig onderwerp: wat wil ik delen met vrienden of collega’s zonder mijn geloof op te dringen? Hoe reageer ik als er moeilijke vragen komen? Sommigen hebben positieve ervaringen met het uitnodigen van collega’s voor een kerkdienst, maar ook dan blijft het zoeken naar wat een passende vervolgstap kan zijn.
De bijeenkomsten leverden waardevolle gesprekken op en geven ons bij de IZB veel om verder mee aan de slag te gaan.
Tekst: Mette van Hell