Een impressie van een groepsvakantie van Cross Culture Nieuwegein, een jonge multiculturele geloofsgemeenschap. Pionier Theo Vreugdenhil doet verslag.

Daar rijden we dan.. over de Afsluitdijk, richting Friesland. De auto’s propvol geladen. Verwachtingsvolle gezichten achter de raampjes. Klaar voor de groepsvakantie van Cross Culture!

Wat was het een bijzondere week. Ik wil daar graag iets van met jullie delen. Er is gelachen, gehuild, gebeden, gezongen, gesport, gevaren, en niet te vergeten: er zijn nieuwe vriendschappen ontstaan. God was soms voelbaar aanwezig in deze bijzondere groep bestaande uit zoveel verschillende mensen van alle leeftijden en culturen. Soms had ik even een momentje rust en liep ik tussen de gespreksgroepjes door. Al luisterend en genietend..

Zoeken

Links hoor ik een getuigenis in het Engels over hoe God gebeden verhoorde. De armen om elkaar heen geslagen. Ik zie de hoop uit de ogen stralen. ‘Dan kan het ook voor mij’, denkt iemand uit het gespreksgroepje. ‘Ik wacht al zo lang op gezinshereniging. Ik heb mijn eigen kinderen al jaren niet gezien.. Zou God mijn gebed ook gaan verhoren?’ Even verderop hoor ik een discussie in snelle en felle kreten. In het Farsi (Perzisch). Kan je Jezus of Mohammed met elkaar vergelijken? Is Jezus een ware profeet of zelfs zoon van God? Er bladert iemand ijverig door een Farsi Bijbel. Zoekend naar antwoorden. Zoekend naar vaste grond. Naar zekerheid. Naar waarheid.

Bidden

Even later zie ik iedereen plotseling blij naar één kant kijken. En ja, nu ruik ik het ook… Het eten is bijna klaar! Er snellen een paar mannen naar de barbecue en ze beginnen ijverig worstjes te braden, want ja, voor 65 man op tijd eten maken is best een klus. Na het eten wordt er nog wat gekletst en worden er spelletjes gedaan. Het wordt al donker. Er komt nog een Afrikaanse vrouw naar me toe. Haar dochter kan niet slapen, ze is een beetje bang want ze slapen aan de buitenkant van het gebouw bij een glazen deur. Misschien kan de pastor en zijn vrouw nog even voor haar bidden. Natuurlijk. Bij mij valt er ook een kwartje. God betrek je in alles. Natuurlijk.

Trauma

De volgende dag gaan we varen met bootjes over de Friese wateren. Het zonnetje schijnt, de zwemvesten liggen klaar, en iedereen lijkt er zin in te hebben. Toch zijn er een paar mensen die wat minder blij kijken. Verschrikt kijken ze naar de wiebelende bootjes. Ik snap het eerst niet. Maar al snel begin ik het te begrijpen. Komen er trauma’s naar boven? Herinnert dit aan de vreselijke vlucht die ze moesten maken naar een veilig land zonder oorlog? Langzaam zie ik die dag gelukkig de spanning verdwijnen. Na twee uur varen gaan we samen even aan land om te lunchen. Ik verbaas me, want vol vertrouwen zie ik hen terug in het bootje stappen. De zwemvesten gaan zelfs uit. Er wordt gelachen en met water gegooid. De angst lijkt plaatsgemaakt te hebben voor plezier. Een –onbedoelde- manier van traumaverwerking?

Verrassingen

Dan is het donderdag. De dag van de bonte avond. Ja, deze oer-Nederlandse traditie doet het altijd erg goed. Er is heimelijk al van alles gaande. Thomas, eindbaas van de bonte-avond, heeft iedereen al aan het werk gekregen. We starten met een weergaloze Pubquiz. De jongens tegen de meisjes. De energie en fanatisme stralen er vanaf! Het gaat tot het einde toe gelijk op.. er moet een extra ‘raad-de-plaat’ aan toe komen om een winnaar te bepalen. De jongens winnen. Gejoel en geschreeuw barst los. Dan is het tijd voor de talentenjacht. Prachtige nummers worden gezongen. Dan wordt het stil. Een tokkelende gitaar begint. Een prachtige stem. Een zelfgeschreven lied: ‘In Gods armen’. Dat had niemand achter deze jongen gezocht. Kippenvel. Wat een geweldige verassingen kent het Koninkrijk van God toch.

Eenzaamheid

‘Waarom krijg ik steeds zo’n warm gevoel als jullie zingen over Isa?’ vraagt ze in hakkelend Nederlands tegen mij. We beginnen een diep gesprek. Een moslima, die we nog maar een week kennen, maar die toch wel graag mee wilde, raakte gaandeweg de week steeds meer geïnteresseerd in de Liefde van Jezus. ‘Leeft Jezus nog steeds dan?’ ‘Hoe kan ik meer over hem leren?’. ‘Kan ik met hem praten? Echt? Luistert Hij?’ We bidden samen voor het eerst van haar leven tot Jezus Christus. Eerst met Google translate erbij. Maar al snel hebben we dat niet meer nodig. Tranen rollen over haar wangen als ze zelf in het Arabisch met Jezus begint te praten. Er komt veel pijn uit. En er zijn veel vragen. Haar leven had een letterlijk dieptepunt bereikt. Nu naar zes jaar in Nederland. Haar man, die alles regelde hier, was een paar maanden geleden overleden. Diepe eenzaamheid in een vreemd land had van haar meester gemaakt. Maar een stil stemmetje had tegen haar gezegd: ga hulp vragen bij de kerk. Daar was ze op een willekeurige zondagmorgen heen gelopen. Gelukkig. Daar bleken mensen te zijn die haar wilden troosten en die haar wilden leren kennen. En nu, een week later lijkt er al wel een wereld veranderd. Glimmend loopt ze met een baby op haar schouder rond en speelt ze met de kinderen alsof het haar eigen nichtjes zijn. ‘Kan ik nog helpen in de keuken?’ Klinkt het zo’n drie keer per dag. De Cross Culture Family doet zijn werk.

Levend

Wat een impact kan één week hebben op mensen. Bij de slotviering vertel ik het verhaal van Jezus als levende hoeksteen (1 Petrus 2). Ook wij, mensen, worden levend gemaakt door de opstandingkracht van Jezus Christus. Dat hebben we met elkaar ook in de vakantieweek zien gebeuren. Er zijn nog veel verhalen te vertellen. Er gebeurt veel. Ook moeilijke en treurige momenten maken we samen mee. Plotseling moest er een gezin halverwege vertrekken naar huis vanwege problemen thuis. Toch zijn we God diep dankbaar voor alles wat Hij heeft gedaan en wat hij zal doen. Er is iets wat zeker is: Jezus laat anno 2018 zelf echt wel zien dat Hij leeft. Als wij hem de kans daarvoor geven. “Wat voor mensen onmogelijk is, is mogelijk voor God” (Lukas 18: 27).

Theo Vreugdenhil

Missionair pionier Cross Culture Nieuwegein

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief