In een dienst in de Noorderkerk heeft ds. Paul Visser zondag 23 augustus afscheid genomen als predikant-pionier van ‘Huis voor de ziel’, een project van de IZB in Amsterdam. De Schriftlezingen in de dienst werden verzorgd door mensen die via het missionaire werk in de afgelopen jaren de weg naar God, geloof en kerk vonden. Eén van hen is Roelof Hendriks (65) als ondernemer werkzaam in het bedrijfsleven. Dit is wat hij vertelde:

‘Het scheelt niet veel of ik heb alle kerken in Amsterdam wel van binnen gezien, want ik kom uit een redelijk streng christelijke milieu. De Oranjekerk, de Jeruzalemkerk, de Nieuwezijds Kapel, de Noorderkerk… Ik ben hier heel vaak geweest.
Ik vertel dat, opdat u straks niet denkt: daar staat een wat oudere man, opa, en iedereen die kleinkinderen krijgt wordt enigszins sentimenteler, dus ach, wat een aandoenlijk verhaal. In mijn wereld is niet zo heel veel plek voor emotie; er moet elke dag zeer rationeel worden geleefd en besloten. Dat is niet altijd gemakkelijk.
Rond mijn 25e ontstaat er een lange periode van stilte. 35 jaar lang. Geen radiostilte – want ik had een christelijke opvoeding achter de rug en God laat je niet alleen. Drie thema’s hebben me al die jaren beziggehouden. De eerste: ‘Ik heb uw leven slechts een handbreedte gesteld’.  De tweede: ‘Strijdt om in te gaan.’ En de laatste, misschien wel de belangrijkste: ‘Hij laat nooit varen de werken zijner handen.’ Zo nu en dan, waar ik dan ook in de wereld was, kwamen die teksten terug. Maar het geloof was in die jaren mijn dialoog met God. Ik dacht: als de tijd daar is, zal ik me er nader op concentreren, maar niet nu.

Tot 5 jaar geleden. Toen deed, precies op de plek waar ik nu sta, mijn oudste zoon belijdenis. Hij werd gedoopt. Dat doet je wat, als vader. Toch was dat achteraf niet het belangrijkste van die ochtend. Ik zat daar. Paul Visser leidde de dienst en het was geweldig om erbij te zijn. Aan het einde gebeurde er iets onvoorstelbaars.
IIn deze kerk klonk, oorverdovend, de volgende zin: “Hoe lang moet Ik nog wachten?” Niet verwijtend of bestraffend, wel heel indringend. Hoe lang moet ik nog wachten? Ik was als aan de grond genageld, verstijfd bijna. Ik dacht dat iedereen het gehoord had, maar het was alleen voor mij bedoeld. Verward was ik, maar ook diep onder de indruk. Toen de dienst was afgelopen wilde ik hier zo snel mogelijk weg. Dat heb ik ook gedaan. In de dagen daarna was ik er overdag en ’s nachts mee bezig. Zoals u begrijpt: dit doorkruist je plannen. Het paste niet in mijn dialoog met God.

Na een aantal dagen belde Paul. Vroeger zou ik zeggen: dat is toeval, maar dat is het natuurlijk niet. We hebben bij mij op kantoor een heel indringend gesprek gehad. Met horten en stoten, wat mij betreft, want als zoiets gebeurt, is dat iets wat echt niet in mijn boek stond. Als God je aanraakt, wordt je leven anders. Ook in blijdschap. Vanaf dat moment was het niet langer mijn dialoog met God, maar Gods dialoog met mij; dat geeft vertrouwen, rust en richting.

Dat wil ik graag met u delen. Je kunt hier zitten met tientallen vragen – en ik heb ze ook nog; ze zijn niet weg. Maar één vraag is er niet meer bij: zou God er zijn? Dat weet ik zeker.

Hoe lang moet Ik nog wachten?
Het wachten is voorbij.

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief