‘Mijn verblijf van zes maanden in Nederland zou ik me concentreren op drie vragen: wie ben ik? Waar ga ik werken aan een loopbaan? En: Hoe zit dat met het christelijk geloof?’ Linh Nguyen, studente Engels uit Vietnam, schreef zich in voor een tussenstudie pyschologie Groningen en bezocht in de Martinikerk een informatiemarkt voor buitenlandse studenten, georganiseerd door de universiteit. ‘Ik griste alles mee wat me zou kunnen helpen om me te oriënteren op een toekomstige carrière. En omdat we toch in de kerk waren, informeerde ik meteen naar kerkdiensten en een cursus over het christelijk geloof.’

 

Dat trof. De Martinikerk in Groningen, waar ds. Pieter Versloot als missionair predikant van de IZB aan verbonden is,  pioniert sinds begin dit jaar met Engelstalige diensten; de avonddienst van elke eerste zondag in de maand. ‘Dat is mooi, maar ik heb maar zes maanden!’ zei Linh tegen Cesar Proenca, missionaire ouderling van de gemeente. Hij besloot haar een privé-Alphacursus te geven; elke maandag kon ze bij hem terecht. ‘Met opmerkelijke gretigheid stortte ze zich op de boeken en publicaties die ik haar gaf. Ze was bijzonder nieuwsgierig en leergierig’, vertelt hij.  ‘Ik verslond ‘Waarom Jezus?’ van Nicky Gumbel’, zegt Linh. ‘En verdiepte me in de Bijbel. Zonder bijbellezen kun je niet groeien.’

Vanwaar die levendige belangstelling voor het christelijik geloof? ‘Mijn zus is christen geworden, Rooms-katholiek, hoewel we beiden een atheïstische opvoeding achter de rug hebben. Ik ben weleens met haar mee geweest naar de kerk, maar de diensten deden me niets. Noch bij de gemeenteleden, noch bij de priester, proefde ik enige emotie. Terwijl ik wél onder de indruk was van de manier waarop mijn zus haar geloof beleefde. Als kostwinner met twee kleine kinderen heeft ze het best zwaar, maar ze heeft een groot vertrouwen in God. Ik herinner me dat ik een keer ’s avonds bij haar was en dat een van de kinderen kon niet slapen. Terwijl ze het in haar armen wiegde, liep ze door het huis en zong het Onze Vader. De tekst ontroerde me.

Ik heb ook een aantal vriendinnen uit Zuid-Korea en de Filippijnen die christen zijn. Ook de ervaringen die ik met hen opdeed, maakten dat ik me tijdens deze ‘break’ in Groningen meer in het geloof wilde verdiepen.’

Via Cesar belandde Linh bij een gemeente die wekelijks Engelstalige diensten organiseert. ‘De eerste keer dat ik er was, moest ik tijdens de worship spontaan huilen. Zomaar, zonder aanwijsbare reden, ik kon gewoon niet stoppen…’ Ze sloot zich aan bij een huiskring. Inmiddels is ze zover dat ze zal worden gedoopt.

‘Tien jaar heb ik hiervoor gebeden’, zei haar zus, toen Linh dat nieuws telefonisch meldde. Eenvoudig zal het niet worden, want hun ouders staan er bepaald vijandig tegenover. ‘Mijn zus heeft dat ervaren, ik zal zelf ook veel tact en wijsheid nodig hebben om hiermee om te gaan. Ze zullen mijn zus ervan betichten dat ze mij heeft overgehaald, maar het was mijn eigen vrije beslissing om me bezig te houden met het geloof.’

Komende zomer keert ze terug naar Vietnam om daar haar studie Engels af te ronden. En daarna? ‘Ik dub nog: Zuid-Korea, waar ik eerder een uitwisselingsprogramma volgde en waar vrienden wonen, of terug naar Nederland. Hier heb ik zoveel meegemaakt, dat verbindt me aan dit land.’

Cesar kijkt me dankbaarheid op het begeleidingstraject terug. Linh is een van de vele studenten waar hij contact mee onderhoudt. ‘Het is erg bemoedigend dat we zo kort na de start van de Engelstalige diensten al zoveel zegen zien.’

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief