Op de drempel van de vakantie, een column van Bert Karel Foppen (Den Haag), lid van de visiegroep van Areopagus.

Na een vreemd seizoen, eindelijk vakantie. Een paar weken Bourgogne. ‘Fijn Bert Karel, dat de grenzen weer opengaan, nu kun je weer naar je geliefde Frankrijk!’  Ik waardeer het hartelijke meeleven van gemeenteleden.

Maar het schuurt ook. Want waarom heeft vrijwel niemand gevraagd: Bert Karel, we vieren toch nog wel avondmaal, vóórdat de vakantie aanbreekt?

Waar zijn we nu druk mee/vol van/bezorgd over? Is dat de secularisatie van verlangen? (Herman Paul).

En als we geen avondmaal kunnen vieren zoals we gewend zijn, moeten we daar dan maar maandenlang genoegen mee nemen? Dan doen we het toch anders? Waarom niet via een soort “happy meal” doosjes? opperde ik. Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.

Juist in deze bizarre tijd is het goed om aan via het heilig Avondmaal te worden herinnerd aan Christus die de schuldige gebrokenheid droeg. Je ontvangt kracht om te blijven hopen. Je wordt aan elkaar verbonden. En zou in een tijd van weinig aanraking juist ook de aanrakende kant van dit sacrament niet belangrijk zijn? Ook het verlangen moet gevoed worden.

Gelukkig kwam het er alsnog van: we vierden het avondmaal. Zonder de voorgestelde doosjes; een lopende viering. We luisterden naar Handelingen 4: Zij waren één van hart en één van ziel. Psalm 133 in praktijk. Eenheid, gevormd en gevoed door Christus.

De woensdag daaropvolgend was er een speciale avondmaalsviering voor ouderen. Nota bene bij deze risicogroep (!)  bleek de honger het grootst. Een kleine veertig gemeenteleden had  zich opgegeven. We zaten de hele dienst aan de avondmaalstafel. Velen van hen waren zo ontzettend blij dat ze weer in de kerk konden zijn, elkaar zagen. Er werd voorzichtig naar elkaar geknikt. ‘Laten we elkaar even uitgebreid groeten’ zo zei ik. We zwaaiden naar elkaar. Ik was –met enige afstand- voorzanger.

Elk gemeentelid kreeg een schoteltje een stukje brood en een klein cupje wijn. Normaal gesproken ben ik niet zo van de toespraakjes bij het sacrament.  Mensenwoorden veroorzaken snel ruis op Gods lijn.
Dit keer waagde ik het er op:
‘Waar denkt u aan bij die kleine plastic cupjes?’
‘Medicijnen.’ Instemmend geknik.
‘Zo is het maar net. Zij die gezond zijn hebben de medicijnmeester niet nodig, maar zij die ziek zijn. De Here, uw Heelmeester, deelt ze uit; dit is Zijn herhaalrecept.  Neemt, eet en drinkt….’
Brood en wijn werden genoten.
‘Voor wie zullen we bidden?’
Spontane reacties. We baden voor hen die er niet bij konden zijn, durfden te zijn. Voor een echtpaar dat na maanden van gescheiden optrekken nu samen naar een verzorgingshuis was verhuisd.

Ik denk nog dagelijks aan deze vieringen terug.
De medicijnen houden me op de been.

Ja, ik vind het fijn om even vakantie te hebben. Heerlijk.
En als ik onderweg langs zo’n goudgele M rijd – ik stop er nooit – dan weet ik wel waar ik aan denk.

Happy Meal.
G
elukzalige maaltijd.
Zo wordt het verlangen gevoed!

Ds. Bert Karel Foppen,
Den Haag

 

 

 

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief