Dat moet wel de conclusie zijn wanneer je het boek van Gerko Tempelman, "Ongeneeslijk religieus", hebt gelezen - schrijft theoloog dr. Wim Dekker in een recensie in opinieblad CW. Tempelman, ex-vrijgemaakt, vertelt in het boek hoe hij het bolwerk van traditionele zekerheden verliet en te rade ging bij wat postmoderne filosofen te berde brengen over God.

Dekker stelt vragen bij die route. Hij vraagt zich onder andere af of ‘de nieuwe concentratie op navolging en discipelschap, die je vandaag in orthodoxe kringen vindt, zou kunnen betekenen, dat men de oude bouwwerken niet heeft gesloopt, maar wel verlaten, om zich te richten op waar het feitelijk in geloven om gaat: het loslaten van jezelf en de toewijding aan (de zaak van) Jezus. Vanwege die concentratie kunnen veel mensen vandaag leven met onzekerheden als het gaat om de letterlijke betekenis van bijbelteksten, het begin en einde van de wereld, het leven na de dood etc. Navolging leidt tot vertrouwen en vertrouwen leidt tot het los kunnen laten van heel veel dat voorheen houvast gaf.’

De meest spannende vraag vindt Dekker ‘of Tempelman en de zijnen, die al het traditionele geloven achter zich laten  zonder nihilist te worden, ook vormen zullen vinden om hun wijze van geloven door te geven aan nieuwe generaties. Dat lijkt me lastig, omdat in alles wat zij zeggen de fragmentarisering en het voorlopige zit ingebakken. Wanneer hier echter geen  traditievorming mogelijk blijkt, zijn zij de laatste christenen, die er op deze manier  nog iets van hebben weten te maken.’ Lees hier de recensie in het opinieblad CW, pag 14 en pag 15.

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief