Als Lukas aan het eind van zijn evangelie beschrijft dat de Opgestane verschijnt aan zijn discipelen, meldt hij daar veelzeggend bij dat ze van vreugde hun ogen niet konden geloven (Luk 24:41). Typisch geval van blijdschap maakt blind.

Als je van jongs af aan vertrouwd bent met het evangelie van de opstanding is het best lastig om bij die ervaring te komen. Zelden heb ik dat zo gevoeld als tijdens een onze eerste Paasviering bij het missionaire pionierswerk van Perron in Zoetermeer.

De huiskamer in de nieuwbouwwijk Oosterheem zat vol  met zo’n veertig kinderen, van wie veruit de meesten nauwelijks bekend waren met het Paas-evangelie. Mijn vrouw vertelde het, aan de hand van de platen uit de Kijkbijbel. De reactie was frappant: ‘Hè? Is dat echt gebeurd?’ vroegen de kinderen. ‘Waarom is ons dat nooit verteld?’

Dat is de pure, primaire reactie van ontvankelijke kinderen, die voor de eerste keer horen hoe het ‘afliep’, na de kruisiging en de dood van Jezus. ‘Dat kan niet waar zijn!’ ‘Ongelooflijk!’

De herinnering aan die viering en de verhalen die ik van collega’s hoor vanuit de missionaire pioniersplekken helpen me om bij de verwondering en de vreugde te komen. Het is de werkelijkheid na Pasen: ‘Het is ongehoord, maar waar: U bent de Levende, Verborgene die bij ons zijt.’

Henk Boerman, coördinator IZB-Impact

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief