Weet wat je je op de hals haalt wanneer je in het wild als Dabarist herkenbaar bent...

Daar kan Aniek, ze deed dit jaar Dabar bij De Boshut in Zoutelande, over meepraten. Gehuld in haar Dabar-vest liep ze nietsvermoedend door de supermarkt, toen ze door een man werd aangesproken. Waar Dabar nu precies voor stond, wilde hij weten. Aniek: ‘Ik legde hem uit dat we campingevangelisatie deden.’ Toen viel het kwartje, want hij reed altijd langs camping De Put in Ottoland, waar een caravan stond met daarop: Dabar.

Hij kon er van zijn kant een bijzondere aanvulling op geven: In Kroatië, zo wist deze man te vertellen, is een dorp met de naam Dabar. Een gehucht van 95 inwoners, die leven zonder elektriciteit en stromend water. ‘En juist als hij daar was, had hij echt contact met God. Toen hij dat vertelde, werd hij emotioneel’, aldus Aniek, die op haar beurt zelf ook onder de indruk was. ‘Hij gunde Dabar van harte een plek om tot rust en vooral tot God te komen.’

Dabarwerk als plek om tot God te komen en waar God naar ons toe komt. En daar hoef je niet eens voor naar Kroatië.

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief