‘Dat kan me nog steeds verbazen: dat jongelui, die geen christelijke achtergrond hebben, elke ochtend op de camping hun bed uitkomen om bijbelstudie te doen en diepgravende gesprekken te voeren. Hoewel de een meer op de voorgrond treedt dan de ander, zijn ze door de bank genomen nieuwsgierig, ze luisteren geboeid, geïnteresseerd. En ze genieten ook van de ontmoeting, het is ook gezellig.’

Juliëtte Kosten was in 2017 voor de vierde keer Dabarteamlid. Evenals de voorgaande jaren op de camping van Stavenisse. ‘Je kunt daardoor voortbouwen op eerdere gesprekken. Het was mooi om te zien: zodra de witte tent wordt opgezet, hangen de kinderen om je heen, komen de jongeren uit de tent, want ‘nu kan het niet lang meer duren’. Het is geen christelijke camping, maar ‘Dabar’ hoort er voor hen wel helemaal bij.’

Waarom heb je indertijd gekozen voor Dabar?

‘Ik moet eerlijk zeggen dat ik in eerste instantie echt niet zo goed wist waar ik aan begon en vond het daarom ook best spannend. Evangelisatiewerk? Ik? Ik zag het niet helemaal voor me, maar een vriendin en mijn moeder wisten me toch over te halen om me in te schrijven. God me hiertoe geroepen en hoewel ik niet begreep waarom ik dit werk moest gaan doen, ben ik aan dit werk begonnen.‘

De eerste ervaring met Dabar, vier jaar geleden, was wel even heftig. ‘Wat wist ik nou allemaal van de wereld af? Ik kwam uit een klein dorpje in Zeeland en ben opgegroeid in een beschermde omgeving. De ontmoeting met niet-christelijke jongeren op de camping was een confrontatie die me door elkaar schudde. De ervaringen buiten mijn ‘bubbel’ stelden me voor vragen: wat geloof ik? Wie is God voor mij? Waarom vind ik het de moeite waard om dat door te geven? Daarbij komt nog dat ik nogal perfectionistisch ben. Ik heb moeten leren dat het ‘resultaat’ niet van mij afhangt. Dabar is een oefening in vertrouwen.’

In 2016 was het jaarthema van Dabar “Alles op het spel”, met een logo van een pion op het speelveld. Dat beeld heb ik me voor ogen gehouden. Vertrouw erop dat God het overzicht heeft. Dat was en is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar ik oefen me erin, ook in m’n dagelijks leven. Dabar heeft wat dat betreft voor verdieping van mijn geloofsleven gezorgd.

In de terugblikken op een Dabarperiode wordt vaak gevraagd naar ‘speciale ervaringen’, alsof daar het ‘succes’ aan kan worden afgemeten. Dat lijkt me niet de goede focus. De aanwezigheid van Dabar is sowieso goed, als er kinderclub is, als de bijbel opengaat, als er een avondsluiting wordt gehouden. Mooie ontmoetingen beschouw ik als een toegift. Ik heb die ook gehad. Een jongere vroeg me op een dag of ik met haar wilde bidden en bijbellezen. Aanvankelijk was ik even van m’n stuk door die onbevangen vraag. Toen we aan de dijk zaten, dacht ik nog ‘wat zal ik lezen, want zo’n prof in bijbelkennis ben ik nu ook weer niet….’ Ze droeg een serie gebedspunten aan, ik vond het jammer dat ik geen pen bij me had.  ‘ Misschien mooi om hierbij te benoemen dat ik aan de dijk God vroeg om de woorden die ik haar moest zeggen en wat ik uit de Bijbel kon lezen met haar. Uiteindelijk heb ik Psalm 62 met haar gelezen, die gaat over God als je rots en toevlucht zien.’

Zijn er dingen die je lastig vond?

‘In het eerste jaar vond ik het echt lastig om open te zijn over mijn geloof. Misschien klinkt het gek, want wanneer je ervoor kiest om evangelisatiewerk te gaan doen zou je naar mijn idee toch zeggen dat je dit wel zou moeten beheersen. Toch liep ik hier echt wel tegenaan, net zoals het hardop bidden in grotere groepen. Het vertrouwen van God en mezelf overgeven aan God, dat is echt een strijd geweest voor mij en dat blijft ook een strijd. Niet geheel onherkenbaar denk ik, maar tijdens Dabar heb ik dit wel heel intensief ervaren.’

Wat doet dat met je relatie met God?

‘Uiteindelijk heeft het mijn relatie met God sterker gemaakt. Natuurlijk moet je die relatie blijven onderhouden en in blijven investeren, net zoals een relatie met je vriend of vriendin, maar Dabar heeft mij echt gevormd en veel verdieping in mijn geloofsleven gegeven. Voor Dabar geloofde ik ook, maar als ik dat mag vergelijken kan ik wel zeggen dat ik nu veel dichter bij God leef. God heeft mij door Dabar heen super veel geleerd. Hij heeft laten zien hoeveel mensen de liefde van Hem zo hard nodig hebben, hoe dankbaar ik mag zijn dat ik God mag kennen, hoe ik eigenlijk altijd zo graag zelf de touwtjes in handen wil houden, maar het zo belangrijk is om alles uit handen te geven. ‘
Wat zou je zeggen tegen jongeren die je wilt uitdagen om Dabar te gaan doen?

‘Stap eens uit je bubbel! Jezus vindt het belangrijk dat zijn woorden worden doorgegeven. Maak werk van je geloof. “Dabar -Je moet er een typetje voor zijn”, hoor ik weleens zeggen.  Ik denk niet dat er alleen maar één type jongeren geschikt is voor dit werk. Er zijn zoveel kwaliteiten nodig. Binnen een team kun je taken onderling verdelen. De een kan goed contact leggen, met jongeren, een ander schenkt koffie en thee, een derde maakt knutselwerkjes met kinderen….En Dabar kan je ook helpen onvermoede talenten bij jezelf te ontdekken!’

 

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief