Zoek

‘Dominee, mag ik naar de kerk?’

‘Dominee, mag ik naar de kerk?’
Pionieren in Maassluis

De indrukwekkende Groote Kerk van Maassluis trekt mensen aan die op zoek zijn naar God. Dominee Gerrit van Wolfswinkel ziet hoe zij het gezicht van zijn gemeente veranderen. ‘Ik hoop dat we blijven leren van de nieuwkomers die God ons geeft.’

19 november 2026

 ‘Dit gebouw verleidt haast tot geloof’, zegt dominee Gerrit van Wolfswinkel als hij me op een donderdagmorgen rondleidt op een donderdagmorgen door een stille Groote Kerk van Maassluis. Er is iets in het samenspel van hoogte, lichtinval en akoestiek dat mensen raakt. Hij heeft dat al vaak meegemaakt bij mensen die de kerk komen binnenlopen, vertelt hij. ‘Bij een burenborrel kwam er een jongetje binnen. Hij staarde met open mond naar het plafond, het raakte hem. Een mevrouw zag één stoel waar zonlicht op viel. Ze vroeg: mag ik daar even zitten? En even later: mag ik een zegen van u?’

Het markante gebouw, met een houten gewelf dat gemaakt is van scheepshout en haringtonnen, heeft door de kleurstelling ook iets intiems. Van Wolfswinkel staart bij een kop koffie peinzend voor zich uit. ‘Je kunt hier zitten alsof je thuis bent. Voor een gebedskring hebben we geen andere ruimte nodig. Een Marokkaanse vrouw zei tegen mij: voor het eerst kom ik op een plek in Nederland die niet plat is. Dat bedoelde ze figuurlijk.’

Onzekerheid

‘Dit is vanouds een visserskerk’, vertelt hij terwijl hij naar het liturgisch centrum wijst. ‘Op het Avondmaalsstel staan de woorden “Heere behoet ons, wij vergaan”. Die onzekerheid is er eigenlijk altijd geweest, ook over de toekomst van de kerk. Maar het verhaal leert ons dat Jezus de Zoon van God is. Hij kan veel meer dan wij kunnen. Je kunt je toekomstverwachting baseren op modellen en prognoses, die hun waarde hebben, maar je kunt ook zeggen: er is veel meer. Daarom heet onze pioniersplek “Ruimte voor meer”. We koesteren de verwachting dat God heel verrassend werkt, bijvoorbeeld door ontmoetingen die op ons pad komen.’

De pioniersplek is nauw verbonden met de wijkgemeente die elke zondag in de Groote Kerk samenkomt. Die kent zo’n 700 leden; wekelijks zitten er hier zo’n 180 kerkgangers. Dat aantal groeit en de laatste jaren worden Alpha-cursussen gegeven. ‘We zien twee groepen bij de kerk komen: mensen van buiten de kerk en kerkelijke mensen die bijvoorbeeld naar deze regio zijn verhuisd. Een oude stadskerk die missionair is, heeft aantrekkingskracht op mensen in de omgeving. We hebben zodoende veel gaven om in te zetten.’

Verwarring

Een opvallende groep kerkgangers zijn de mensen die ‘Godzoekers’ worden genoemd. ‘Vanaf januari heb ik geen zondag meegemaakt dat er geen nieuwe gezichten in de kerk zaten. Zij blijven natuurlijk niet allemaal, maar sommigen wel. Er zitten mensen tussen die in de afgelopen jaren tot geloof zijn gekomen en ook anderen meenemen.’

Hij glimlacht als hij vertelt dat voor hen de gebruikelijke gang van zaken in een kerkdienst op zich al een zoektocht is. ‘We zingen hier uit de bundel Weerklank, het psalmboek en een boekje met pianoliederen. Soms merk ik de verwarring, omdat mensen het verkeerde boekje te pakken hebben. Ik moet dan opletten dat ik niet in de lach schiet. En als het kan, help ik ze even met een aanwijzing.’

De predikant neemt een slokje koffie en observeert: ‘Wij zijn beschroomd om iets te delen over de kerk. We zijn immers niet flitsend, denken we. Maar zij delen vrijmoedig iets over de preek op hun Instagramprofiel.’ De kerk is inmiddels ook actief op Instagram. ‘Misschien moeten we een andere taal spreken en ander gedrag vertonen dan we in eerste instantie geneigd zijn te doen.’

Kapsalon

Een van de activiteiten die in die context de afgelopen jaren zijn ontstaan, is de sociale kapsalon. Voor dat initiatief is samengewerkt met Stichting Present. Er staan op zo’n ochtend drie kappersstoelen in de kerk, onder de preekstoel. Van Wolfswinkel: ‘De kapsters zijn sociale mensen. Onlangs vertelde iemand die hier geknipt was, hoe haar uiterlijk was veranderd door ziekte. De kapster luisterde naar haar en maakte ondertussen een mooi kapsel. Die mevrouw durfde door wat er gebeurde het leven weer tegemoet te gaan. Ze kreeg goede moed om zich weer onder de mensen te begeven.’

In Maassluis wordt voortgebouwd op werk dat de afgelopen jaren al is gedaan door een actieve missionaire commissie. Inspiratiebronnen zijn kerken zoals ‘St-Martin-in-The-Fields’ in Londen en in ons eigen land de Noorderkerk Amsterdam. In de manier waarop zij kerk-zijn invullen, heeft gemeenschap, cultuur en ondernemerschap een grote plek. ‘Sommige mensen komen hier naar het orgel kijken omdat ze daarover hebben gehoord via het werk van Maarten ’t Hart of omdat ze Feike Asma kennen. Er zijn ook Zuid-Koreanen die hier binnenlopen en helemaal in de wolken zijn omdat Abraham Kuyper hier gedoopt is. Wij willen die verhalen graag ontsluiten, met projecten op de grens van kerk en wereld.’

Aanspreekpunt

Aan kleine dingen zie je dat die grens hier al doorbroken wordt, door de legotafel onder het beroemde Garrelsorgel, het uitdeelkastje bij de kerkdeur, een kinderspeurtocht die je op open dagen in de kerk kunt doen.

Bij het weggaan geeft Van Wolfswinkel een paar flyers mee die bij de ingang van de kerk staan. ‘Samen de Bijbel lezen?’ is een uitnodiging voor het ‘Bijbellezen met beginners’ op dinsdagochtend en dinsdagavond. Als dominee van een gezichtsbepalende kerk, ben je als vanzelf een aanspreekpunt, merkt hij. ‘Iemand stuurde me een keer een appje met de vraag: dominee, mag ik naar de kerk? Ik schrijf dan: ja, hoor.’ De pioniersplek biedt ruimte voor een-op-eencontact, voor oplopen met mensen. ‘Bijzonder om te zien hoe snel de Bijbel opengaat in deze contacten.’

Nieuwkomers hebben een andere startsituatie, andere vragen, ervaart hij. ‘Ik hoop dat we blijven leren van deze mensen die God ons geeft. Van hun vrijmoedigheid. Van hun zoektocht. Ik ontmoette iemand die intens op zoek is naar geloofwaardigheid. Dat is toch gaaf om te zien?’

Als iemand voor het eerst ervaart wat bidden is, is dat een intiem moment, zegt hij. ‘Ik zeg dan: Je mag zelf weten wat je doet, of je nu staat, zit, knielt, je handen vouwt of niet; doe wat bij jou past op dit moment.’ Op zulke momenten merkt hij dat God ruimte geeft. ‘Je brengt het verhaal van iemand bij Hem. Het is een bijzondere ervaring als iemand beseft dat hij of zij gezien wordt door God, voor het eerst of sinds lange tijd.’

Tekst: Nels Fahner. Foto’s: Wouter Muskee

Wil je op de hoogte blijven van ons werk?

Schrijf je in voor de nieuwsbrief met elke maand inspiratie, verhalen en de laatste ontwikkelingen.

Inschrijven Meer informatie

Cookies op deze website

Deze website maakt gebruik van cookies om goed te functioneren. Als je wilt aanpassen welke cookies we mogen gebruiken, kan je jouw cookie-instellingen wijzigen. Meer informatie is beschikbaar in onze privacyverklaring.

Cookie instellingen

Noodzakelijk 3 cookies

Je ontvangt strikt noodzakelijke cookies, omdat ze nodig zijn voor het juist functioneren van deze website. Deze cookies kun je niet uitschakelen.
Naam Leverancier Omschrijving Bewaartijd

Voorkeuren 0 cookies

Deze website slaat jouw voorkeuren op zodat deze bij een volgend bezoek kunnen worden toegepast.

Geen cookies gevonden

Statistieken 0 cookies

Deze website analyseert het gebruik ervan, zodat we functionaliteit daarop kunnen aanpassen en verbeteren. De gegevens zijn anoniem.

Geen cookies gevonden

Tracking 1 cookies

Deze website analyseert je bezoek om de inhoud beter op jouw behoeften af te stemmen.
Naam Leverancier Omschrijving Bewaartijd

Extern 0 cookies

Deze website maakt gebruik van externe functionaliteit, zoals Social Media deelmogelijkheden.

Geen cookies gevonden