‘Een andere wereld inderdaad. Maar ik heb me nog geen dag vreemdeling gevoeld.’ Na veertig jaar actief te zijn geweest in de financiële sector gooide Theo Krins het roer om. Sinds maart 2026 is hij hoofd Relatiebeheer & Fondsenwerving bij de IZB.
‘Hier is het allemaal heel inhoudelijk. Mensen zijn gedreven, werken vanuit de missie. Daar ben je het met elkaar over eens. De financiële wereld is veel platter. Je hebt een ander soort drive. Targets, resultaten, daar gaat het over.’ Dat gold bijvoorbeeld voor zijn functie als salesmanager bij een middelgrote verzekeringsmaatschappij. Aan de andere kant was ook daar helder dat investeren in de relatie met financieel adviseurs heel belangrijk is.
Uiteraard kun je ook in de financiële wereld je christen-zijn uitdragen. ‘Ook daar kun je gewoon jezelf zijn. Maar op de een of andere manier wordt er gewoon niet veel over het geloof gepraat, is mijn ervaring. Ik heb jarenlang met iemand samengewerkt voordat ik erachter kwam dat hij ook naar de kerk ging. Zelf heb ik er altijd zo transparant mogelijk over willen zijn. Authenticiteit is ontzettend belangrijk. Ik heb geleerd dat je soms moet uitleggen waarom je bepaalde keuzes maakt, waarom je iets wel of juist niet doet. Vaak krijg je dan ook mooie reacties. Dat gold ook voor mij als christen in de politiek. Ruim dertig jaar ben ik actief geweest binnen de ChristenUnie, onder meer als raadslid. Collega’s en adviseurs die dat wisten, waren oprecht geïnteresseerd, ze wilden weten hoe ik in die rol dacht over bepaalde onderwerpen.’
Zachter
Theo Krins (61), vader van drie kinderen en opa van vijf kleinkinderen, is getrouwd met Marjan, die werkzaam is in de ouderenzorg. ‘Ze is heel toegewijd, niet alleen beroepsmatig, maar ook richting de ouderen binnen de eigen familie. Ik ben ambitieus, zij is vooral zorgzaam. Mede door haar ben ik zachter geworden.’
Was werken in de financiële sector een jongensdroom? ‘O nee. Ik wilde eigenlijk bij de marechaussee, maar dat werd het niet. Ik heb de politiek overwogen, maar uiteindelijk ging ik werken bij de bank. Die wereld vond ik wel interessant. Mijn grootvader en twee ooms werkten er. En ik ben dus veertig jaar in die sector gebleven…’
Een boeiende werkomgeving, dat zeker. ‘Met uitdagingen. Geld doet veel met mensen hoor, dat moet je niet onderschatten. Het kan leiden tot enorme hebzucht. Grote bedragen aan provisies, het ging in het verleden soms van kwaad tot erger. Geld op zich is niet fout. Maar het kan een aanjager zijn voor een bepaalde leefstijl. Een groter huis, een grotere auto. Luxe went. De economie van het genoeg komt dan onder druk te staan.’
Het ging hem allemaal meer en meer tegenstaan. ‘Ik heb heel lang gezocht naar een gelegenheid om eruit te stappen. Ik heb op meerdere plekken gesolliciteerd, maar het leidde niet tot een concrete baan. Inmiddels had ik een eigen praktijk opgebouwd als zelfstandig business coach – die heb ik trouwens nog steeds. Marjan zei op een gegeven moment: “Doe nou eens even niks.” Dat was heel wijs. Als God echt wil dat ik een grote stap zet, dan komt het vanzelf.’ Op een dag mailde een vriendin – de aanleiding was een opdracht die niet heel prettig was verlopen – dat ze sterk het geloof had dat God iets anders voor hem in petto had. Misschien op een ander terrein. Een half uur later had hij een gesprek met iemand van de IZB-leiding die hij kende. Het werd een zaak van bidden en rustig overdenken. Na nog twee gesprekken ‘was er geen ontsnappen meer aan’.
Geld doet veel met mensen, dat moet je niet onderschatten
Relaties
Hij is niet met de IZB opgegroeid. ‘Ik kom uit een christelijk gereformeerd nest, op mijn 20e ben ik, doordat mijn ouders gingen verhuizen, hervormd geworden.’ Momenteel is hij bezig alle hoeken en gaten van de IZB te ontdekken. ‘Verrassend om de volle breedte van het werk te zien, zo veelzijdig!’ Dat de achterban zich kenmerkt door grote diversiteit is hem wel duidelijk geworden. ‘Laten we het niet over de verschillen hebben, maar over wat ons bindt. Dat er een houding is van: kun je mij het vertrouwen geven om de IZB te laten doen wat ze denkt dat ze moet doen?’
Om duidelijk te maken dat verschillen er altijd zullen zijn: ‘Je kinderen en kleinkinderen maken toch ook andere keuzes dan jij zelf? Het zou niet eerlijk zijn om het zo zwart-wit neer te leggen. De kerk is altijd in ontwikkeling.’
Theo kijkt terug op een fijne start. Hij zit nog een beetje op een roze wolk. ‘Het gaat niet om een baan, maar om een roeping!’ Heeft hij meer met Relatiebeheer of met Fondsenwerving? ‘Ik zie geen verschil. Voor de IZB is het belangrijk dat relaties ook financieel iets opleveren. Tegelijk zijn financiën afhankelijk van goede relaties. Ik vind het trouwens mooi dat in de naamgeving Relatiebeheer voorop staat. Dat is bewust gedaan, heb ik begrepen.’
Hij maakte nog net het staartje mee van Amersfoort als standplaats; in mei verhuisde het IZB-kantoor naar Zeist. ‘Daar zag ik naar uit. Maar ik vind het eerlijk gezegd wel jammer dat we afscheid moesten nemen van de Amersfoortse binnenstad. Ik houd gewoon erg van de stad, ben opgegroeid in Utrecht. Aan de andere kant: het gebouw is maar bijzaak. Waar we ook werken, ik hoop dat we altijd een blik naar buiten zullen hebben.’
Hij houdt van fietsen maar de afstand van zijn woonplaats Gouda tot Zeist, 44 kilometer, is Theo iets te gortig. ‘Misschien een enkele keer in de zomer.’ Hij heeft een gewone fiets voor in de stad en een elektrische voor als hij tochten maakt, zo’n dertig tot vijftig kilometer, door de polder. Een andere hobby is wandelen. ‘Dat doe ik met een goede vriend, om bij te praten. Momenteel zijn we bezig met het Grote Rivierenpad. Eerder liepen we het Trekvogelpad en het Pelgrimspad. Inmiddels hebben we in totaal bijna de duizend kilometer aangetikt.’
Laten we het niet over de verschillen hebben, maar over wat ons bindt.
Concorde
Verder is hij enthousiast vogelaar en fotograaf, ook in die combinatie. Onlangs heeft hij een nieuwe hobby ontwikkeld: Lego voor volwassenen. Met gepaste trots: ‘Ik heb de Concorde gebouwd. De Notre Dame en de Eiffeltoren liggen nog te wachten. Het is een ontzettend goede therapie om even alles los te laten, ik geniet er erg van. En je ziet meteen resultaat – dat spreekt mij heel aan.’ Een leuke bijkomstigheid is dat hij deze passie ook met sommige kleinkinderen (de oudste is 11) kan delen.
Tot slot wil Theo desgevraagd wel een guilty pleasure opbiechten: ‘Ik ben een gadget-freak. Denk aan grappige gadgets zoals een weerstation met allerlei toeters en bellen, gewoon voor op mijn bureau.’ Thuis wordt er op milde wijze de spot mee gedreven. ‘Toen ik zestig werd hebben mijn kinderen een parodie gedaan waarbij de schijnwerpers gericht werden op alle pakketjes die bezorgd werden.’ Hij heeft zich voorgenomen deze hobby te gaan afbouwen. Schuldbewust: ‘Het is natuurlijk niet zo duurzaam…’