Vijfendertig zijn, een bruisend leven leiden, en ineens getroffen worden door een hersenbloeding. We zijn van een sterk en tegelijkertijd broos geslacht, dat weten we best. Maar als zoiets je overkomt, weet je het weer anders. Cognitief is ze in orde, spreken lukt ook, maar er moet lang gerevalideerd worden om weer wat zelfstandigheid op te halen. Ik ben steeds meer onder de indruk van wat onze hersenen aansturen.
`Ik ben altijd heel spiritueel geweest,’ zegt ze ‘kan ik met jou praten over God? Wat heeft Hij te maken met Jezus? Wat is een dominee eigenlijk? En waarom is me dit overkomen?’ ‘Ik heb geen antwoord op alle vragen', vertel ik. ‘Ik heb geleerd dat je daarvoor bij andere godsdiensten moet zijn. Christenen hebben geen antwoord op alle vragen, maar wel genoeg antwoord om het met die vragen uit te houden.’ Ik vertel haar dat het gaat om vertrouwen in de trouw van God. Trouw: dat is de kernkwaliteit van de God in Wie ik geloof.
Aandacht vasthouden blijft lastig. Dus het gaat met minuutjes. Ze vraagt een familielid een jeugdbijbel te halen uit de bibliotheek. Via de Nederlandse Gideons heb ik een psalmenboek voor haar geregeld. Haar gretigheid ontroert me.
Op een dag vertelt ze: ‘Ik ben naar de kerk geweest bij ons in de buurt, mijn tante bracht me. Ik voelde me heel welkom, de mensen waren aardig. Ze zongen mooie nummers, ik kende er niet een van. Zou jij die liedjes allemaal hebben kunnen meezingen?’
De week erna was ze weer geweest. ‘We kregen josti. Ik ook, ik weet niet precies wat het betekent, maar ik werd er warm van dat ze me lieten merken dat ik erbij hoorde.’
‘Hostie,’ zei ik. Ik dacht aan de kamerling uit Ethiopië, wiens verlangen groter was dan zijn kennis.
Margriet van der Kooi, hart-en zielzorger Daan Theeuwes Centrum Woerden