De routeplanner stond op: Hoogeveen. We hadden een afspraak met dr. Henk van der Meulen. Ik had er zin in. Ooit kreeg ik homiletiek van hem in Utrecht, en ik herinner me die colleges, met name de menselijkheid waarmee hij studenten benaderde.
Omdat hij een nieuw boek heeft geschreven, over de dwaasheid van de preek, de prediker en het Evangelie, maakten we een afspraak.
Twee uur lang werden we meegenomen door zijn observaties, door de levendigheid van zijn denken en door zijn kennis en hartstocht. We spraken over de ‘Gesetzlichkeit’ van veel prediking, over de troost die je in de kerk zoekt, over de liefde voor de schepping die hij als boerenzoon meekreeg. En toen we het over de dwaas en de nar hadden, kwamen ook sociale en politieke passies op tafel. Hij sprak over de ‘verrutting’ van de samenleving, over het verschil tussen problemen weglachen en de lach die ook de traan kent en dus heel anders van karakter is. Toen we aankwamen zagen we een poster voor het raam hangen van ‘Gemeentebelangen Hoogeveen’: lokale passie voor ouderen en gekleineerden, tegen anonimisering en ‘systemisch beleid’. Gaandeweg het gesprek begrepen we er wel iets van, van wie ‘zoon Van der Meulen’, (die op de lijst stond), zijn sociale passie meegekregen moet hebben.
Adembenemend vond ik het moment dat we spraken over lokale prediking. Henk van der Meulen heeft bij uitstek gevoel voor taal, voor geschiedenis en biografie, voor de mentaliteit van het dorp en de regio waar je woont, en dat als belangrijk ingredient van prediking. In het interview staat een prachtig fragment over ‘Sykjend nei it lêste hûs’ (2004), naar een boek van Durk van der Ploeg: ‘op zoek naar je laatste woning’. Een preek over ‘wij hebben ons burgerrecht in de hemel’, maar die tegelijkertijd gaat over de grond waarop je leeft, de geschiedenis van je streek, de zoektocht van het leven, de odysseus, het onvervulde en het verlangen. Met plezier bieden we je hieronder het interview aan.
[Geplaatst in Company of preachers, de digitale nieuwsbrief van IZB-Areopagus]