Een van de vaste onderdelen van de reflectie bij Areopagus is dat we graag niet-theologen vragen om mee te denken over prediking. We organiseren regelmatig ‘Tafels’, waarin we kritische, loyale stemmen aan het woord laten over hun observaties aangaande prediking en predikers.
We vroegen Jan Sonneveld, speechwriter en trainer, (en al eerder betrokken bij onze cursussen), om vanuit zijn perspectief mee te kijken naar de katalyserende dynamiek die rond toespraken en preken kunnen ontstaan. Wat ziet hij? Wat voor soort suggesties zou hij willen geven aan predikanten? Immers, zowel predikanten als ministers of andere leidinggevenden (en dus ook hun speechwriters) voeren regelmatig het woord in delicate situaties. Momenten waarin het gaat om de juiste woorden. Niet om ontwijkende woorden, maar om precieze en goede woorden. Waar moet je dan volgens hem op letten? Mooie manier om een deskundige te betrekken in de klus van het ‘leidinggeven in toespraken’, by speech. Wat ik schitterend vind aan zijn stuk is dat ook in de ophef een bepaald appèl kan zitten, waar je goed naar moet luisteren. Dus ophef hoeft niet te leiden tot een defensieve reactie of juist een tegenaanval, het is juist ook een luisteroefening. Die ‘undefended houding’ zoeken we.
Lees hier ‘de preek, de ophef en de Ander’