Als trajectbegeleider verkeer je in de bijzondere positie dat je met gemeenten een stukje samen mag lopen. Door vragen die opkomen tijdens een Focustraject word ik regelmatig stilgezet bij hoe mijn geloof in mijn eigen leven vorm kreeg en krijgt.
Recent stelde iemand tijdens een gemeenteavond mij de vraag: “In mijn werk als inkoper bevind ik me vaak in een grijs gebied. Liegen en bluffen ligt soms dicht bij elkaar, hoe moet je hiermee omgaan?”
Deze vraag deed me denken aan de woorden van Jezus toen hij de twaalf discipelen uitzond: “Wees scherpzinnig als een slang, maar behoud de onschuld van een duif”. Ook dacht ik terug aan het werk dat ikzelf jarenlang mocht doen en waarbij ik dagelijks moest onderhandelen. Natuurlijk wilde ik graag een goede afspraak, maar tegelijk voelde ik daarbij vaak ook diezelfde spanning als de vragensteller: Hoe ver kan ik daarbij gaan? Ik wil scherp zijn maar ook eerlijk blijven. Hoe kan ik in deze situatie discipel van Jezus zijn? Het antwoord op die vraag heb ik met vallen en opstaan moeten leren.
Gaandeweg merkte ik dat het mij hielp om in onderhandelingen duidelijk te maken waar ik voor stond: Een eerlijke en rechtvaardige afspraak. In veel gevallen leidde dit tot een zekere ontspannenheid in de gesprekken. Uiteindelijk is iedereen gebaat bij een eerlijke afspraak. Vanuit die ontspannenheid wordt het gemakkelijker om bij het geven en nemen elkaar iets te gunnen.
Maar helaas… onvermijdelijk raakte ik ook in onderhandelingen verzeild met mensen die het eerlijk vonden om alleen voor zichzelf het onderste uit de kan te halen. Een situatie waarin je als duif niet ver komt en je scherpzinnigheid moet zijn. Ik vind het bijzonder dat ik binnen Focus nu met mensen mag meedenken hoe om te gaan met vragen waar ze in hun werkkring tegenaan lopen. Om in mijn discipel-zijn andere discipelen te mogen ondersteunen en inspireren.
Wout Koelewijn