Zoek

Drie vragen - gesprek in crisistijd

Drie vragen - gesprek in crisistijd

‘Als in deze crisistijd alles vloeibaar is, wordt ook duidelijk wat vast is: de kracht van het christelijk geloof mag ter sprake komen, zichtbaar worden.’ Bart van den Brink, psychiater bij Eleos en pastoraal ouderling van de Protestantse gemeente Amersfoort (wijkgemeente St. Joriskerk). Hij neemt graag de gelegenheid te baat om in deze weken van coronacrisis een gesprek aan te knopen. Ook met onbekenden.

3 april 2020 - door Koos van Noppen

Bart: ‘Mijn dochters hebben een krantenwijk. Als ik het kan combineren met mijn werk breng ik een deel rond. Dan bel ik her en der aan en zeg, op ruim 1,5 meter afstand: “Hier is uw krant. Hoe gaat het met u, in deze tijd?” Ik merk dat de meeste mensen die vraag echt waarderen.’

Drie eenvoudige vragen maken vrijwel altijd een gesprek los, is de ervaring van Bart.
Eén: “Hoe gaat het met u in deze tijd?” Meestal hoor je dan: “Goed…”, want dat wil iedereen graag, dat het goed gaat. Er spreekt meeleven en verbondenheid uit de vraag; het besef dat we in deze crisis als lotgenoten met elkaar door de tijd gaan.
Twee: “Over wie maak je je zorgen?” Door de wijdverspreide ziekte heeft iedereen momenteel wel een familielid, vriend, vriendin of collega die te kampen heeft met de ziekte, of de gevolgen (gedwongen isolatie, etc.). Mensen vinden het fijn om hun zorgen even te uiten, hun gevoelens te delen.
Drie: “Deze tijd vraagt veel van iedereen; wat zijn uw bronnen van troost?” Normaal gesproken stel je deze vraag niet zomaar en doe je dat pas in een diepgaander contact; maar in deze crisisdagen ligt de vraag net onder de oppervlakte. Mensen zijn gewoontedieren en hebben doorgaans relatief weinig interesse in medemensen die ze niet kennen. Maar daar hebben we nu even geen boodschap aan: de crisis is de grootste gemene deler, die verbindt ons, ook in deze vragen. In dit soort ontmoetingen hebben we ook de wind mee: de overheid en allerlei instanties moedigen ons aan. ‘Let een beetje op elkaar.’

Als pastoraal ouderling belt Bart regelmatig met jongeren en ouderen in de gemeente.  Of hij belt even aan. ‘Via het raam sprak ik een gemeentelid die al twee weken in isolatie zit; voor hem was het een eerste ‘gewone’ gesprek, na al dat videobellen. Ik sprak ook een vrouw die al vier jaar de boot af houdt. Maar toen ik onlangs weer eens informeerde, stond ze open voor een gesprek.

Ik zeg niet dat de crisis tot een gesprek over geloof móet leiden; het mag. Als alles vloeibaar is, mag duidelijk worden wat vast is. Ruimte voor trage vragen, bijvoorbeeld: of je in deze tijd wel Pasen moet vieren. Ik zie er alle reden toe. Om ons samen te focussen op die Ene, Jezus Christus, die eenzaam en alleen de weg gegaan is, om ons te verlossen.’