Er is veel gebeurd in 2019: gestopt bij Unilever na 10 jaar de carrièreladder te hebben beklommen. Ik ben begonnen als voortrekker van Noorderlicht-Oranjekerk; pionieren in mijn favoriete stad, Rotterdam. En druk bezig met mijn studie theologie om dominee te worden. Mijn leven is aardig overhoop gegaan de laatste tijd…
Had je het mij 10 jaar geleden verteld, dan had ik je voor gek verklaard. Zou ík - bedrijfskundig ingenieur c.q. ontdekkingsreiziger c.q. levensgenieter c.q. agnost – voor de kerk werken? Onmogelijk! Maar zo is het gelopen. Ik ben tot geloof gekomen, ben meer en meer met Jezus gaan leven en uiteindelijk heb ik de roeping ervaren om er mijn werk van te maken. Dat alles kwam samen in die eerste preek.
Tja… mijn eerste preek. Dat doe je maar één keer. Dus het moet wel een beetje een goede preek zijn, een bijzondere preek. En bovenal: een persoonlijke preek. Voor mij springt er dan één bijbelvers uit: Matteüs 13:44 “Het is met het koninkrijk van de hemel als met een schat die verborgen lag in een akker…”.
Bij Unilever waren we druk bezig met het vinden van ons ‘Purpose’; wat drijft je ten diepste? Na de ‘Purpose-workshop’ - een dag graven in je verleden en reflecteren - was ik er uit: schatzoeken en uitdelen. In keurig Engels geformuleerd: “Hunt for treasure and share it”. Dát drijft mij ten diepste. Op zoek naar het meest waardevolle dat er is, de diepste waarheid. En na een jarenlange zoektocht ben ik er uit wat dat is: God. God en zijn Koninkrijk, dát is de Grote Schat. En ik heb nu het voorrecht gekregen om die schat verder te onderzoeken. Om te graven in de Bijbel, nieuwe ontdekkingen te doen en die te delen met anderen. ‘Dienaar van het Woord’ noemen ze dat, en het bevalt me uitstekend!
Die eerste preek waren er heel wat mensen om mijn ontdekkingen mee te delen. Mensen van Noorderlicht, vrienden, familie en zelfs een paar oud-collega’s die normaal niet in de kerk komen. Een mooi begin! De eerste stap in een lange expeditie op zoek naar vele, vele schatten…
Jurek Woller
Lees hier de eerste preek van Jurek Woller - over Matteüs 13: De schat