Areopagus richt zich op de toerusting van predikanten. Daarbij is het luisteren naar 'hoorders' essentieel, hoe paradoxaal dat ook klinkt. Hier een column van een hoorder, een moeder van kinderen in de basisschoolleeftijd.

Aan onze keukentafel gebeurt het leven. Alle geluk en verdriet, triomfen en zorgen, grote en kleine vragen komen en liggen daar. Dat alle vragen gesteld mogen worden en geen onderwerp onbespreekbaar is, vinden wij als gezin erg belangrijk. Niet altijd eenvoudig. Groter wordende kinderen hebben volwassen vragen en prikken feilloos door makkelijke antwoorden heen.

“Mam, wat is nou zonde?”

Tja, wat een vraag van een 9-jarige. Opgroeiend en opgevoed in een Hervormd nest dat een beetje tegen de rechterflank aanleunt en tevens in schoolklas en voetbalteam de enige kerkganger. Blijkbaar heeft hij in alle (kinderneven)diensten, conferenties en kerkelijke clubs het niet opgepakt en is zonde niet zo’n hot topic meer.

Ik kan mij herinneren uit mijn jeugd dat het woord ‘zonde’ veel gebruikt werd. In alle preken (twee keer per zondag), de zondagsschool en de catechese vrij expliciet en dwingend. In de omgang met ouders, leerkrachten en familie was het er ook; meer impliciet. Aan één blik had je genoeg. Zonde was alomtegenwoordig, moest ten allen tijde vermeden en bestreden worden en er was tegelijkertijd geen ontkomen aan. Benauwend.

Zou het kunnen dat mijn kerkelijke generatie, die eenzelfde jeugdervaring had als ik, murw geslagen door opgelegd zondebesef, het net aan de andere kant heeft uitgegooid? Het begrip zonde is verdwenen in de coulissen, een paneel geworden in het decor van het gemeentelijk leven. Zeker geen centraal thema meer. Er is immers zoveel meer te vertellen over het Christen zijn. Gemeenten hebben behoefte aan concrete duiding van het gelovig zijn, aan toepassing hiervan in het dagelijkse 21e-eeuwse leven. High tech, virtueel, visueel en geseculariseerd.

‘Mam, wat is nou zonde?’

Waar begin je dan te vertellen? Bij de Grote Almachtige, die het Goede voor ogen had? Die bedrogen werd door wat hij liefdevol gecreëerd had? Mmmm, wel een beetje ‘ver van mijn bed’ voor een kind van nu. Nou, dan vertel je over Jezus, de Zoon, die alles opgaf, ons een spiegel voorhield, het goede voorbeeld gaf en ten slotte de prijs betaalde voor onze…ja daar is het weer, zonde.

Het gaat over grote zaken hier. Over Rechtvaardigheid, Rechtspraak, Straf, Vergeving en dan nog zo’n moeilijke term voor de mens van nu: Genade.

Een ander kind, dat goed is in logica, sprak: “Eigenlijk is genade een oneerlijk iets. Wanneer je als rechter genadig bent voor de één dan moet je het ook zijn voor de ander. Anders is het niet rechtvaardig.” In het gesprek aan de keukentafel kwamen we tenslotte uit op het verschil tussen de positie van een Rechter en een Vader. Welke van de twee is God voor jou?

Ik merkte dat het antwoord geven op zo’n vraag een pad is dat je voorzichtig moet betreden. Zwart/wit veroordelend spreken over ‘zonde en schuld’ doet onrecht aan termen als ‘liefde, genade en vergeving’. Aan de andere kant maakt het verdoezelen van ‘zonde en schuld’ het geloof tandeloos en flauw.

De kerk lijkt een grote keukentafel en moet dat ook zijn. Ik bid mijn generatie die nu aan zet is om de kerk in de volle breedte te leiden, wijsheid en inspiratie van Boven in het vinden van de goede woorden, beeld en geluid.  Tussen de ‘inconveniant truth’ en de ‘alternative facts’ van deze tijd door moeten wij volgen en vloggen om ons geloof in Hem te duiden aan onze kinderen en jongeren. Laat het hele leven maar op tafel komen.

Gods wijsheid gewenst.

 

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief