‘Mijn werk ligt twintig minuutjes rijden van mijn huis. Zeker de helft van de tijd ben ik dan aan het bidden.’ Mariska van der Blom (46) uit Krimpen aan den IJssel werd zondag 13 oktober bevestigd als missionair kinderwerker in Rotterdam-Spangen. Geen gemakkelijk werkterrein. Veel kinderen groeien er op in gebroken gezinnen, met armoede. ‘Soms is het hier één stap vooruit, twee achteruit.’

Ze liep stage bij de jonge multiculturele gemeente Geloven in Spangen, in het kader van haar theologie-opleiding. De kennismaking met de wijk dateert al van nog langer geleden. Op een zaterdag, nu drie jaar geleden, bezocht ze een ‘open dag’ en maakte een wandeling door de buurt. ‘Ik heb in het verleden als wijkziekenverzorgende gewerkt, dus dat wijkgerichte werken voelde heel vertrouwd. De eenvoud en het pure van het met-elkaar-kerk-zijn, daar word ik blij van.’ De context daagt haar uit, ook al is die pittig. ‘Soms is het hier één stap vooruit en twee achteruit. Dat moet je wel kunnen handlen, ja. Stel jezelf kleine doelen en schroef je verwachtingen niet te veel op. En: doe biddend wat je hand vindt om te doen. Soms is het: op het juiste moment iets zeggen, of juist je mond houden.’

Zegenen
Er zit nog meer in haar rugzak wat haar van pas komt. ‘Ik groeide op in een buitenkerkelijk gezin. Op 14-jarige leeftijd kwam ik tot geloof tijdens een Wegwijzer-zomerkamp. Ik leerde God als Vader kennen en Jezus was mijn beste Vriend. Vanaf die tijd heb ik een missionaire drive gehad en heb ik me ingezet voor werk in de kerk.’ Ze deed belijdenis, werd gedoopt. Ze trouwde en kreeg drie kinderen. ‘Geloofsopvoeding is een belangrijk thema in mijn leven. Ik ben er steeds meer van doordrongen geraakt dat het hier om draait: kinderen zegenen in Jezus’ naam.’ Met de studie theologie aan de CHE ging een langgekoesterde droom in vervulling en met haar aanstelling in Spangen lijken alle puzzelstukjes op hun plek te vallen.

‘Zo’n kindercatechese van een paar dagen geleden, daar krijg ik zoveel energie van. Het is elke keer een uitdaging om met filmpjes en attributen met buurtkinderen op hun niveau over God, de Bijbel en het geloof te praten. Dan zeg: ‘Blader’s in je Bijbel. Heel wat kinderen hebben dat nog nooit gedaan. En ik vertel over het Oude en Nieuwe Testament, over al die boeken in één boek, over het leven van Jezus. En we maken er een zoektocht van: wie heeft het eerst Mattheüs gevonden? Een andere keer gaat het over een van de gelijkenissen en neem ik vijf broden en twee makrelen mee. Of met Pinksteren, zet ik m’n föhn aan. “Je voelt de wind…maar je ziet ‘m niet…’

Staaldraad
In een toespraak tijdens de dienst waarin ze als missionair kinderwerker werd bevestigd vergeleek ze haar taak met een klimtocht in de bossen. ‘Ik klim met de kinderen mee. Helm op, gordel om, aangehaakt aan de staaldraad; die zekering is de metafoor voor de band met de God. Dat is je houvast. We klimmen tussen de bomen en zetten onze voeten op slappe koorden. Het ene been is de thuissituatie, het andere is de context van onze wijk. Best een wankele gang, voor velen. Het zegt al wat dat ik als kinderwerker deel uitmaak van een Positive Behaviour Support-kernteam, met vertegenwoordigers van het Centrum Jeugd & Gezin, de gemeente Rotterdam, de school en de kinderraad. Van tijd tot tijd kom je tijdens de ‘klimtocht’ op een plateau, waar je even op adem kunt komen. Dat is de zondagse viering van Geloven in Spangen, de kindercatechese, de zondagsschool, of activiteiten als Camping Life of de gezinsuitjes die we organiseren. Het zijn ook de momenten waarop we vrijwilligers toerusten.’

Langs allerlei wegen legt ze contact met kinderen uit de buurt, via app-groepjes, folders. Soms ook door een praatje te maken bij het voetbalveldje of door de deuren langs te gaan, bij adressen van deelnemers aan de vakantie-camping in de wijk. ‘Je moet niet gek opkijken als er dan van de twintig adressen maar bij acht de deur opengaat en je even een praatje kunt maken. Elk contact begint klein. Er zijn, iemand zien, elkaar de hand reiken, een vluchtige ontmoeting.’

Zaadje
En dan is er nog de Margrietschool, waar ‘Geloven in Spangen’ al sinds jaar en dag een goede relatie mee heeft. ‘Ik kan voortbouwen aan het netwerk dat Nico heeft gelegd.’ De school telt zeker 200 kinderen. Mariska kan er de klassen rond om bijbelverhalen te vertellen en ze heeft nu de uitnodiging om een grootse kerstviering te verzorgen.

‘Wat ik hoop? Dat kinderen in een goeie, positieve sfeer oppikken dat er een God is die van hen houdt. Dat ze dat meenemen voor hun leven en er vroeg of laat bij stilstaan. En dat dat zaadje dan ontkiemt.’

 

 

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief