Het waren bepaald geen acht magere jaren, constateert Ad Vastenhoud over de periode die hij als missionair predikant van de IZB verbonden was aan de Bethlehemkerk in Den Haag. In februari wordt hij bevestigd als predikant van de Protestantse gemeente in Dinteloord (West-Brabant). 'We hebben in Den Haag veel zegen ontvangen. Ik heb hier nog veel meer mijn afhankelijkheid van de Here God beleefd.'

Het zou Ad geen moeite kosten om een waslijst activiteiten te noemen die mede dankzij het missionaire project ‘Brood voor de buurt’ zijn ontstaan. ‘Eltheto’, het wijkgebouw naast de kerk, werd een paar jaar geleden verbouwd tot een multifunctioneel centrum: het kreeg een functie als inloophuis voor de buurt, er kwamen open maaltijden, crea-morgens, een spreekuur, schoolkinderen werden gastvrij onthaald voor uitleg over Pasen, er waren Alpha-cursussen, laagdrempelige diensten, buurtactiviteiten, etc. Ad noemt vóór alles dit: ‘Ik ben me er veel meer bewust van geworden dat we in al het missionaire werk afhankelijk zijn van God. Daarom heb ik ook langere stille tijd nodig gekregen, om het werk aan te kunnen. Om gevuld te worden met het Woord van God, om moed en vrijmoedigheid te ontvangen. In eerdere levensfasen heb ik me ook wel ‘krom en andersom’ gebeden. Na 20 jaar werk in het middelbaar onderwijs ging ik in deeltijd theologie studeren en het kwam me allemaal niet aanwaaien. Maar niet eerder wist ik me zo totaal afhankelijk van God als hier.’

In Den Haag is Ad ‘missionair predikant’ naast de gemeentepredikant van de Bethlehemkerk, tegenwoordig ds. Bert Karel Foppen, van 2011 tot begin dit jaar ds. Laurens Jan Vogelaar. Die combinatie vormde een goede voorbereiding op het ambt van gemeentepredikant. ‘Preken heb ik altijd een hele verantwoordelijkheid gevonden. Ik zag er in het begin tegenop als een berg. Gaandeweg leerde ik genieten van de voorbereiding. Je hebt de hele week ‘voorpret’ en dan moet het ‘s zondags gebeuren. In een half uur moet je uitzeggen, waar je dagenlang op hebt gestudeerd. In de hoop dat het landt. Hoe zou ik dat kunnen doen zonder de hulp van de Heilige Geest? Ik preekte hier zo’n 25 keer per jaar, straks in Dinteloord, 62 keer. Ik kan dat alleen maar doen in totale afhankelijkheid.’

Alphacursussen

Als hoogtepunten in zijn Haagse periode noemt hij de Alpha-cursussen, steevast twee groepen per seizoen. Hij is nu bezig aan de 16e keer. ‘Van die groepen ontving ik de meeste energie. Het was een wonder dat zich steeds weer nieuwe cursisten meldden: via contacten in de wijk, activiteiten in en rond de kerk, maar zeker de helft via het netwerk van gemeenteleden.

Ad: ‘Ik vond het bijzonder dat de mensen kwamen, en in de gesprekken hun ziel en zaligheid op tafel legden, met interesse de inleidingen volgden en als een spons alle informatie in zich opnamen.’ Tal van cursisten begeleidde hij in een traject naar doop en belijdenis. ‘Die één-op-één-contacten, de missionair-pastorale gesprekken, zijn me op het lijf geschreven. Als docent op de middelbare school wist ik dat al. Ik was jaren vertrouwenspersoon voor leerlingen.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat sommige mensen die Alpha afrondden weer zijn afgehaakt. Het kost me moeite om hen los te laten. Je kunt niet alle mensen met wie contact is geweest, achternalopen; je bent beperkt in je tijd en mogelijkheden. Ze hebben ook een eigen verantwoordelijkheid. Toch houdt dat me vaak bezig: wanneer is het goed? Wanneer mag ik ‘loslaten’?’

Gemeenteleden

>In de afgelopen 8 jaar trok Ad op met een missionair team van gemeenteleden. ‘Zij hebben zich jaar in en jaar uit- náást hun verantwoordelijkheid voor hun gezin en hun baan – met veel inzet en volharding meegebouwd aan het missionaire werk. Daar heb ik veel bewondering voor. Ze betekenden veel voor me. De gemeente is ontegenzeggelijk veranderd, er is veel meer missionair bewustzijn dan toen ik begon. De open maaltijd ‘Schuif’s aan, eet mee’, die onlangs 5 jaar bestond, is ontstaan op initiatief van gemeenteleden. Datzelfde geldt voor de Crea-morgens; twee vrouwen uit de gemeente meldden zich onafhankelijk van elkaar, omdat ze wel iets creatiefs wilde doen voor buurtbewoners. Veel strubbelingen heb ik eigenlijk niet gehad, ook niet van oudere gemeenteleden. Ik denk aan een hoogbejaard echtpaar; samen al sinds jaar en dag lid van onze wijkgemeente. Ze hebben in de loop der tijd heel wat zien veranderen, maar zijn enthousiast meelevend, óók met het missionaire werk. “Zolang het Woord maar wordt verkondigd”.’

Stilte

Zolang je dichtbij God leeft, word je vanzelf missionair – is het adagium van Ad. ‘Wat dat betreft maak ik me soms wel zorgen over gemeenteleden. Veel van hen zijn tweeverdieners, moéten dat ook wel, want de hypotheek is torenhoog. Werk, gezin, sociale contacten, sport – de agenda’s staan stampvol. Is er tijd voor God? Lukt het om de dag in stilte met Hem te beginnen? Toen ik teamleider op school was, ging ik ‘s avonds eerder naar bed, om ‘s morgens vroeg stille tijd te kunnen houden. Ga maar na: leert de ervaring niet, dat je leven vruchtbaarder is, als je dichtbij God leeft?’

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief