De Wereldraad van Kerken organiseerde van 8 tot en met 13 maart in Arusha (Tanzania) de zendingsconferentie. Het thema is ‘Moving in the Spirit, Called to Transforming Discipleship’. Sjaak van den Berg, algemeen directeur van IZB, schrijft impressies:

‘Er is geen goedkope genade, er is geen goedkope zending of evangelisatie. Al te vaak hebben wij niet willen inzien wat Dietrich Bonhoeffer zo diep heeft ervaren in het drama van zijn eigen gevangenschap: God komt ons niet helpen of redden in Zijn kracht, maar in Zijn zwakheid. Wat God veel heeft gekost, kan niet goedkoop zijn voor ons.’

‘Omdat wij als kerken middelen en mogelijkheden hebben, ideeën en plannen, vertrouwen we erop dat we succesvol zullen zijn. De dodelijkste bedreiging voor discipelschap en zending is stoppen met het vertrouwen op genade, om onze toevlucht te nemen tot menselijke en materiele krachten.’

Op de laatste plenaire bijeenkomst klinken deze woorden, in de allerlaatste bijdrage. Indrukwekkend. Transforming discipleship teruggebracht tot de kern: het kruis aanvaarden om het evangelie te delen. Zelf door de Gekruisigde worden getransformeerd om in de wereld die kracht te delen. Juist voor ons zijn deze woorden van groot belang.

De materiële middelen en mogelijkheden zijn vooral in het noordelijk halfrond te vinden. Aan plannen vaak ook geen gebrek. Terug naar Jezus, naar gehoorzaamheid, naar het treden in zijn voetspoor.

Een bijzonder voorbeeld van hoe dit kan werken werd even tevoren gegeven door de Patriarch van de Syrische Orthodoxe Kerk, H.H. Moran Mor Ignatius Aphrem II. Hij vertelt over de Syrische Kerk te midden van het oorlogsgeweld. Veel mensen sterven, christenen worden verdreven en de kerken verwoest. Nu Assad weer terrein wint, keren christenen terug. Hoe ben je in deze omgeving getuige? Priesters preken over vergeving. Er wordt in Damascus een kliniek geopend die toegankelijk is voor en christenen en moslims. Om hoop op een toekomst in Syrië te wekken, wordt er een universiteit geopend. Opnieuw toegankelijk voor iedereen. Op deze wijze is de kerk een krachtig getuige van de liefde Christus en werkt ze praktisch aan de transformatie van de samenleving.

Deze manier van denken, deze en andere voorbeelden neem ik graag mee naar Nederland. Om ze te vertalen naar onze manier van werken. Ik hoop dat juist deze lijn straks zal doorklinken in de slotverklaring die wordt opgesteld. De eerste opzet die vanochtend is uitgedeeld wekt de verwachting dat het in die richting zal gaan. ‘De Heilige Geest werkt ook in onze tijd en dringt ons als christelijke gemeenschappen om Zijn roep te beantwoorden met persoonlijke bekering en ‘transformative discipleship’.

Impressie 2:

Seculariteit: ‘Niet om God geven’

‘De kerk in Noordwest-Europa is zoals de verloren zoon. Alle goede gaven van God heeft ze verspeeld en nu is ze zonder de Geest. De kerk moet opnieuw trouw worden, zodat het weer verandert in de goede richting.’

Au. Die opmerking komt wel even binnen. Zendingsraden uit Noordwest-Europa verzorgen een workshop over discipelschap in de context van een geseculariseerde omgeving. Christenen van het zuidelijk halfrond mengen zich met een kritische stem in het gesprek. Je merkt: het oude perspectief op zending is drastisch omgekeerd. Niet wij bedrijven zending in de rest van de wereld; maar: wij hebben de rest van de wereld nodig.

De Noordwest-Europeanen proberen het begrip secularisatie te nuanceren. Een seculier leven sluit geloof niet uit. De scheiding kerk en staat is bijvoorbeeld in zichzelf zelfs goed. De mogelijkheid om te kiezen eveneens. Maar er zijn ook schaduwkanten. Want hoe gaan we om met het gegeven dat God niet meer relevant wordt geacht, dat geloof als achterhaald wordt beschouwd? Belangrijk is voor de Europeanen dat we geroepen zijn om als leerlingen van Jezus te leven in de cultuur waarin wij nu geplaatst zijn.

In het gesprek blijken de leden van de wereldkerk de geseculariseerde Europese cultuur heel verschillend te waarderen. De één oordeelt negatief over het seculiere karakter, een ander legt zich er bij neer, of omarmt het juist. Weer anderen vragen aandacht voor het communisme als een grote factor in secularisatie in het oosten van Europa.

Een interessante bijdrage komt van dr. Fidon Mwombeki. Hij komt uit Tanzania, maar woonde jaren in Duitsland en nu in Zwitserland. Als Afrikaan heeft hij zich erg bezig gehouden met de vraag wat er aan de hand is in Europa. Hij is genuanceerder gaan denken over seculariteit dan hij tevoren deed. Hij omschrijft seculariteit als ‘niet om God geven’. En, daar laat hij geen misverstand over bestaan: ‘Dat is een probleem.’

In een praktijkpresentatie vertellen collega Jurjen de Groot (IZB) en Nynke Dijkstra (PKN) hoe we in Nederland gemeenteleden helpen om discipelschap vorm te geven. Luisteren, naar God en naar elkaar, en kleine concrete stapjes zetten zijn belangrijke elementen. Een Zwitser vatte de presentatie instemmend samen: ‘Het gaat erom dat we Jezus opnieuw ontdekken en om een verbinding te maken tussen de zondag en het leven van elke dag.’

 (ook gepubliceerd in het Ref. Dagblad, refdag.nl)

Eerder schreef Sjaak van den Berg deze column:

‘Als je het evangelie deelt, zul  je ook het kruis dragen’

De zendingsconferentie in Tanzania brengt me letterlijk en figuurlijk in een andere wereld. Dat is goed en soms confronterend, zoals onderweg op een luchthaven. We lopen daar een Zimbabwaanse bisschop tegen het lijf die meteen weet te vertellen dat wij in Nederland wel heel veel soorten gereformeerd hebben.

Vooral is het samenkomen van veel verschillende culturen verrijkend. Tijdens de opening van de conferentie smelten verschillende kerkelijke culturen even samen om na te denken over onze roeping in de wereld. Zo heeft een afgevaardigde uit een Afrikaanse Pinkstergemeente heeft het woord, maar ook een Grieks Orthodoxe priester en nog vele anderen. De muziek heeft een prachtige Afrikaanse flavour.

Op de eerste dag moet het onderlinge gesprek nog op gang komen. Er worden veel inleidingen gehouden, die vooral achter elkaar worden verteld en nog niet met elkaar in gesprek gebracht. Vanuit veel verschillende invalshoeken wordt er licht geworpen op hetonderwerp: transforming (transformerend) discipelschap.

De Anglicaanse aartsbisschop Justin Welby, die via een videoboodschap zijn groeten overbrengt, vertelt over wedergeboorte als grote transformatie in zijn eigen leven. Die vernieuwing wil hij graag delen. Hij ziet overigens ook de transformerende kracht van het evangelie in de grote verandering die bijvoorbeeld het Romeinse Rijk onderging in een korte tijd.

Een Zuidafrikaanse theologe die op haar zeventiende wees werd en de zorg kreeg over haar jongere zusjes, benadrukt juist heel sterk dat Jezus volgen betekent dat je maatschappelijk onrecht gaat bestrijden. De Grieks Orthodoxe priester zit ook op die lijn wanneer hij stelt dat we in de navolging van Jezus die tafel van de wisselaars omkeerde, ons moeten verzetten tegen het vereren van de Mammon. Transforming discipleship betekent voor hen het veranderen van het hier en nu, door als Jezus  op te komen voor de onderdrukten.

Een veelheid aan stemmen. Van sommige word ik meteen warm, van andere niet. Deze dagen worden ze in gesprek gebracht met elkaar. Een zinnetje uit de openingspreek speelt nog door mijn gedachten heen: als je het evangelie deelt, zul  je ook het kruis dragen. Ik vraag me af wanneer ik dat doe.

 

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief