Nieuws

‘Verbeeldingskracht is een spier die je kunt trainen’

2026-11-10T16:27:16Z

De IZB had tientallen zakenlui uitgenodigd voor een walking dinner in het iconische Heinekengebouw in Rotterdam-Crooswijk, tegenwoordig een vergaderlocatie met allure. Hier legde de oprichter van de bierbrouwerij, Gerard Heineken, ooit de basis voor de huidige multinational. Over verbeeldingskracht gesproken.

Henk Boerman, verantwoordelijk voor de afdeling die pioniersprojecten begeleidt, geeft de ondernemers een inkijkje in zijn werk. Ze hangen aan zijn lippen als hij begint over de les die hij in de afgelopen twintig jaar heeft geleerd, over ‘de noodzaak van verbeeldingskracht’.

Het is uit het leven gegrepen: een kerkenraad nodigt de IZB uit, vanuit een diepgevoeld verlangen om het evangelie te delen met dorpsgenoten. Boerman: ‘Iedereen wil het. Dat proef ik meteen. Er is besef van urgentie.’ Maar het gesprek is amper op gang, of de ambtsdragers komen met het ene bezwaar na het andere. ‘Onze agenda’s zitten al vol. We zijn maar eenvoudige mensen. Op andere plekken kan dat misschien, maar hier werkt dat niet…’, et cetera.

Spier

Op basis van zijn jarenlange ervaring weet Boerman inmiddels waar het op vast zit: het ontbreekt aan verbeeldingskracht. ‘Niet omdat ik precies weet wat er moet gebeuren. Maar omdat ik op zoveel plekken heb gezien wat er mogelijk is.’ En, het goede nieuws is, die verbeeldingskracht is ‘een spier die je kunt trainen.’

Ondernemers moet dat bekend voorkomen. ‘Je kijkt naar een bestaande situatie en ziet iets wat anderen nog niet zien. De ondernemer en de pionier gebruiken in dat opzicht dezelfde spier.’

Het is al te gemakkelijk om de tegenwerpingen van de kerkenraad af te doen als smoesjes, erkent Boerman. ‘Wanneer je voortdurend bezig bent met wat er vandaag allemaal moet gebeuren is het moeilijk om je voor te stellen wat er morgen mogelijk zou kunnen zijn.’

Ontvankelijkheid

Boerman vertelt hoe zijn verbeeldingskracht in de afgelopen jaren is gevoed. Over ervaringen van een kerk in een Gronings dorp, op sterven na dood, waar een pionier kon worden aangesteld. Er kwamen nieuwe relaties met dorpelingen, maaltijden, koffiemomenten, een moestuin rond de kerk, geloofscursussen. Boerman: ‘Zo ontstond er iets wat we vooraf niet hadden kunnen bedenken. We hadden ervaring, we volgden een proces, maar wat er uiteindelijk ontstond hadden we zelf niet kunnen organiseren.’

Ook andere ervaringen hebben de verbeeldingskracht-spier getraind. Pioniersplekken van de IZB groeiden uit tot volwaardige geloofsgemeenschappen, met doop en avondmaal. ‘Tien jaar geleden was het bijzonder nieuws, als er bij een pioniersplek iemand werd gedoopt. Nu eigenlijk niet meer. Niet omdat het nu niet meer bijzonder is! Maar omdat het zo geregeld gebeurt dat het ‘gewoon’ is geworden.’

Verbeeldingskracht alleen is niet genoeg, benadrukte Boerman. ‘Het gaat niet over maakbaarheid, of over het kopiëren van wat elders succesvol is gebleken. Verbeeldingskracht kan een verlangen wakker roepen, maar moet ook leiden tot openheid en ontvankelijkheid. Tot de bereidheid om zelf op pad te gaan, te luisteren en te ontdekken waartoe God ons roept.’

Durfkapitaal

Eerder op de avond, net na het voorgerecht, heeft theoloog Bas van der Graaf, verantwoordelijk voor de afdeling die kerkelijke gemeenten toerust, de ondernemers uitgedaagd met indringende vragen. ‘Wat is jouw onderneming eigenlijk waard? Dan bedoel ik niet de waarde die in de boeken staat, of wat je werk betekent voor jouw identiteit. Ik vraag naar de waarde van je onderneming binnen de economie van het koninkrijk van God.’

Direct daaraan verbonden is de vraag: ‘Heeft jouw onderneming zoveel waarde in het koninkrijk hier en nu, dat je durft geloven dat, als het koninkrijk in alle volheid komt, het goede uit jouw onderneming daar een plek in gaat krijgen?’

Van der Graaf leest de gelijkenis van Jezus uit Lucas 19, over de heer die zijn durfkapitaal in handen legt van zijn dienaren - terwijl hijzelf in het buitensland verblijft. ‘Kun je jouw onderneming zien als een investering van God zelf, waarmee Hij hoopt op een goed rendement voor zijn koninkrijk?’ Het werk als ondernemer, hier en nu, heeft iets van een trainingsplek. ‘Training for reigning’ (Dallas Willard). ‘Ten diepste is het een trainingsplek voor de positie die God in zijn eeuwige koninkrijk heeft bedacht: meeregeren, meewerken, mee-scheppen met Hem.’

Evangelisatiepost

De hooggestemde woorden betekenen overigens niet dat elke onderneming nu een soort evangelisatiepost moet worden. Net als in zijn boek ‘Levenslessen van Jezus’ wijst Van der Graaf op kernwoorden uit de Bergrede, samen te vatten als “overvloedige gerechtigheid”.’

Die vertaalt zich in praktische zin: ‘Laat je ja ja zijn en je nee nee’, en: ‘Spreid je gerechtigheid niet ten toon om door mensen gezien te worden.’

Tegen tien uur, terwijl de meeste bezoekers langzaamaan richting de garderobe gaan, staat gastvrouw Marianne Kleppe nog wat na te praten.

‘Als ondernemer kun je in de kerk nogal eens het gevoel krijgen dat iedereen je met een scheef oog aankijkt: je bent altijd bezig met geld verdienen en ja… de rijke jongeling, jeweetwel. Daarom is het zo goed om ondernemers te inspireren: ook jij hebt een taak in het koninkrijk van God.’

Kleppe exploiteert met haar compagnon Floor van der Kooy het Heinekengebouw, de vergader- en eventlocatie in Rotterdam-Crooswijk. De twee jonge vrouwen leerden elkaar kennen bij de Navigators Studentenvereniging, vertelden ze Bas van der Graaf in een plenair interview. Sinds hun studententijd zijn ze onafscheidelijke zakenpartners.

Eerst runden ze Adhocdocent, een uitzendplatform voor docenten, van 2009 tot 2020, en sinds vier jaar draaien ze aan de knoppen bij het monumentale Heinekenpand.

Kleppe: ‘De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat snel geld verdienen best een drijfveer was, in de tijd van Adhocdocent. Bij veel van onze keuzes ging het ons om de omzet.’

Bij hun werk voor Heineken tappen ze uit een ander vaatje. Van der Kooy: ‘We hebben veel meer oog voor de waarden die we hoog willen houden: gastvrijheid, gezien en gekend worden, een goede werkgever zijn voor ons personeel.’

Ze zijn beiden christen; beschouwen ze ‘hun’ Heinekengebouw als een evangelisatiepost? Van der Kooy: ‘Misschien moet je het zo zien: er komen hier dagelijks veel mensen over de vloer en voor velen zijn wij de enige christen die ze kennen. Dat werpt de vraag op: doen we daar genoeg mee?’

Kleppe: ‘Meestal zijn het succesvolle mensen die bij ons over de vloer komen en niet de minder draagkrachtigen die bijvoorbeeld bij een evangelisatiepost tweedehands kleding uitzoeken. Maar, onze succesvolle en hoogopgeleide klantenkring kan misschien wel vallen onder ‘de armen van geest’. Het is dus belangrijk om tijd te nemen voor gesprekken over wat hen bezighoudt. Elke plek is een trainingsplek.'

‘Het gaat hier om ontmoeten, verbinden en hoop geven’, zegt ondernemer Gerard Rijsdijk uit Ridderkerk, tijdens de nazit. ‘In onze gemeente hebben we een huiskamerproject waarin die drie kernwoorden centraal staan. Ik merk hier dezelfde drive.’

Voor Arco Roodenburg smaakte de ondernemersavond naar meer. ‘Ik heb deze inspiratie als ondernemer nodig, ook om mezelf op te scherpen. Als ondernemer heb je invloed op het leven van mensen, daar ben ik me weer meer van bewust. “Elke maandag bid ik voor mijn personeelsleden”, hoorde ik in de gesprekken. Daar leer ik van.’

Labels: Focus verhalen, Nieuwsberichten, Vandaag, Voor gemeenten, Voor jou, IZB

‘Kinderen zijn geen lege vaten om te vullen’

2026-10-28T15:13:22Z

Corina Nagel (43) is godsdienstpedagoog en oprichter van expertisecentrum KiemPlaats. Ze brengt haar kennis in de praktijk in haar eigen gezin met man en vier eigen kinderen. Daarnaast hebben ze in de loop van de jaren verschillende pleegkinderen onder hun hoede gehad. Samen met theoloog en podcastmaker Daan Molenaar schreef ze het boek bij de podcast: Omdat ik het zeg! Inderdaad, over opvoeden. Of beter: christelijk opvoeden, want dat maakt verschil.

Eerst wat over de titel: Omdat ik het zeg! Zo gaat het bij jou toch niet?

‘Haha, zo heet de podcast, het is natuurlijk met een dikke knipoog bedoeld. In het boek werken we vier opvoedstijlen uit, waarbij de autoritatieve stijl wel onze voorkeur heeft. Je hoeft niet altijd streng te zijn, maar ook niet altijd lief. Autoritatief wil zeggen dat het allebei kan. Je stelt duidelijk regels en kaders, maar je hebt ook oog voor de behoeften van het kind. Je spreekt kinderen aan op wat je afgesproken hebt, maar stelt jezelf altijd de vraag: welk signaal heb ik gemist dat het nu even niet goed ging? Wat is er precies gebeurd?’

Twee seizoenen hebben de IZB en de EO inmiddels online staan van de podcast, bij elkaar twintig afleveringen. Presentatoren Chris Segers en Rosa Douma (alleen eerste seizoen) leggen hun opvoedvragen voor aan Jurrien ten Brinke (eerste seizoen: ds. Bart de Bruin) en Corina. De derde staat al op de rit.

Als er al twintig thema’s behandeld zijn, waarom moest er dan ook nog een boek komen?

‘Een podcast is een makkelijke manier om onderweg, bijvoorbeeld naar je werk, iets inhoudelijks te beluisteren. De toon is luchtig, je kunt er ontspannen naar luisteren. Zelfs met kinderen op de achterbank. Met het boek willen we er verdieping aan geven. Dat doen we in de teksten, maar we geven ook handvaten om het gesprek aan te gaan. Met andere opvoeders, in een opvoedkring in de kerk, of voor het gesprek me je kinderen zelf.’

In acht hoofdstukken worden evenzoveel thema’s uitgewerkt, met modellen en schema’s erbij: wie is de baas; slaapstrijd; belonen en straffen; motiveren tot het goede; vrijheid of bescherming; respect; geloofsgesprekken met je kind; mee naar de kerk (of niet). Achter in het boek staat een literatuurlijst waar je een boekenwand mee kunt vullen. Tussendoor veel kaders en lijstjes: praktijkverhalen, gespreksvragen en praktische tips.

‘Het was wel een zoektocht,’ licht Corina toe. ‘Gaan we niet te diep? Qua taal streefden we ernaar het zo toegankelijk mogelijk op te schrijven. Maar, het boek moet ook verdieping geven aan de podcast. De grote issues die nu spelen zijn: hoe stel ik grenzen, en hoe kan ik mijn kind echt zien? Dat gaat vaak een kant op die veel ruimte geeft. En grenzen vinden we bijna iets engs. Het interessante is: dat werkt door in het geloof. Als je in het gewone leven niet kunt zeggen dat je kind geen snoepje mag, kun je dan wel duidelijk zijn als het over de kerkgang gaat? Durf je nog richting te geven? Of ben je bang dat je gaat indoctrineren? Daar zit geen oordeel in, maar de vraag: ben je je bewust van het spanningsveld waarin je staat? Ik ben opgegroeid met te veel richting. Ik begrijp ook wel waarom veel leeftijdsgenoten de kerk van mijn jeugd verlaten hebben. Vanuit mijn onderzoek – ik werk aan een proefschrift – weten we dat veel ouders van nu als kind te weinig ruimte ervaarden als het om het geloof ging. Er was geen plek voor hun ideeën en kritische vragen. Dat blijkt echt schadelijk voor kinderen. Van de weeromstuit zie ik nu ouders naar de andere kant doorschieten, maar kinderen hebben ook richting nodig.’

We lichten er een paar dingen uit. De slaapstrijd, vertel eens, wat bedoel je daarmee?

‘Het gaan slapen voelt vaak als een strijd tussen jou en je kind. Je kind heeft er geen zin in, of het lukt gewoon niet en staat weer bovenaan de trap. Jij hebt na een lange dag behoefte aan rust, en je bent ’s avonds de minst goede versie van jezelf. Die lieve geduldige ouder zijn is dan een uitdaging. Daar ben je wel eens klaar mee. Hoe kun je strijd voorkomen? Dat begint vaak al overdag. Slaaprituelen helpen ook. Of je energieke kind nog even laten springen op de trampoline, of een rondje fietsen. Voordat je kind naar bed moet, is er al winst te behalen.

Je zegt ergens dat kinderen hun eigen spiritualiteit moeten kunnen ontwikkelen.

‘Ja, kinderen zijn geen lege vaten om te vullen. Hoe leer je je kind van God houden? Wij denken vaak dat wij weten hoe het zit, maar juist dat hoeven we ze niet te leren. Kinderen hebben op hun eigen manier een heel natuurlijk contact met God. Jezus zegt niet voor niets dat we als een kind moeten worden. Wij mogen uitpakken wat God ze al gegeven heeft. Toen een van mijn kinderen voor het eerst over de kruisiging hoorde vertellen, zei hij: “Ik vind God stom.” Daar moet je niet van schrikken. Dat Jezus doodging aan het kruis, dat is ook echt stom, in kindertaal. Hij zag al jong het aanstootgevende daarvan. God valt echt niet van zijn stoel van zulke vragen.’

Jullie spreken van onderbescherming waar het gaat om digitale opvoeding. Waarom is dat?

‘Met een paar keer klikken komen kinderen online in aanraking met dingen waar je geen idee van hebt, terwijl hun hersenen nog in ontwikkeling zijn. Op veel kinderapps komen volwassenen met foute bedoelingen. Daar heb je als ouders nauwelijks zicht op. Maar we moeten het wel in de gaten houden. Door gesprekken erover te voeren, maar ook controleren op welke sites je kind komt.’

Je hebt ook pleegkinderen opgevoed. Hoe anders is dat?

‘Alles wat ik geleerd had over opvoeden, kon ik in de prullenbak gooien. Het is een heel groot verschil. Het zijn per definitie kinderen met een stevige rugzak. Ze hebben vaak een onveilige basis gehad. Daar kan zo’n kind niets aan doen. Het mooie is wel dat ik door de pleegkinderen een manier van kijken en opvoeden ontwikkeld heb, waar mijn jongste kinderen baat bij hebben.’

De IZB is een zendingsorganisatie. Waarom houdt de IZB zich met opvoeden bezig?

‘Ik heb jaren geleden als toeruster bij de IZB gewerkt. Je geloof delen is best lastig. Thuis is een plek waar je er met je kinderen en kleinkinderen onbekommerd mee kunt oefenen en experimenteren. Het is een nog veel effectievere manier ook. De kerk en de school en andere plekken waar het geloof geleefd wordt, zijn belangrijk voor kinderen en jongeren, maar thuis is de allerbelangrijkste plek waar ze leren leven als leerling van Jezus. Leren ze het thuis niet, dan is de kans groter dat ze God vaarwelzeggen als ze ouder zijn.’

Tekst: Arie Kok

De podcast 'Omdat ik het zeg' is hier te beluisteren. Het boek is te bestellen bij de lokale boekhandel of online.

Labels: Focus verhalen, Nieuwsberichten, Vandaag, Voor gemeenten, Voor jou, IZB

Kerstmagazine om breed te verspreiden 'Sporen van Licht'

2026-11-05T11:09:09Z

In dit nummer ontdekken én volgen we ‘Sporen van licht’. Daarbij valt te denken aan de bekende Lichtjestochten zoals die op veel plekken in het land worden gehouden, maar bijvoorbeeld ook andere missionaire initiatieven door het jaar heen

De rijk gevarieerde inhoud – verhalen, interviews met ‘lichtverspreiders’, reportages, columns – wordt verpakt in een aantrekkelijk jasje. Een laagdrempelig blad, met een uitgesproken missionair karakter.

Bij uitstek geschikt dus om te worden uitgedeeld aan een brede groep binnen en buiten de kerk!

Inhoud

In ‘Sporen van Licht’ een interview met Marinka Mulder, burgemeester van Culemborg. Ze vertelt hoe ze via de podcast ‘Eerst Dit’ (weer) op het spoor kwam van kerk en geloof. Joke Verweerd schreef speciaal voor dit nummer een verhaal waarin ‘elkaar wat licht gunnen’ op een eigentijdse manier wordt ingekleurd.

En hoe ga je verder ná december? Dat lezen we in een reportage over de ‘maand van het licht’ (januari!) in het Friese Zwaagwesteinde. Bas van der Graaf geeft nuttige tips over het toeleven naar het (Kerst)feest. Verder onder meer bijdragen van Margriet van der Kooi en Nico van der Voet.

Kijk voor verdere informatie én om te bestellen op Lichtspoor Kerst - IZB

Labels: Advert/Kerst, Focus verhalen, Nieuwsberichten, Impact nieuws, Vandaag, Voor gemeenten