Blog

Verrast worden door God in de ontmoeting met campinggasten

2026-06-11T21:08:40Z

Ook deze zomer doen weer een groot aantal jeugdige vrijwilligers mee aan het missionaire campingwerk van Dabar op diverse campings in Nederland. Zo’n 45 van hen kwamen op 30 mei naar Rotterdam voor de ‘Dabar Kickstart’ met als thema ‘Open up’.De IZB organiseerde deze bijeenkomst met het oog op de toerusting van dabaristen, verteltNelleke Rebel-Kruijmer, coördinator bij IZB-Impact. Missionair werkers uit het netwerk van de IZB deelden hun ervaring met jongeren, zodat zij goed voorbereid aan hun zomerse vrijwilligerswerk beginnen.

Welke onderwerpen kwamen aan de orde bij de ‘Kickstart’?

Nelleke Rebel: ‘We hebben gefocust op onderwerpen die passen bij Dabar. Hoe organiseer je missionair kinderwerk voor kinderen die geen kerkelijke achtergrond hebben? De ervaren pionier Johan van der Klooster uit Capelle aan den IJssel gaf een workshop over wat je kunt zeggen bij bijvoorbeeld een avondsluiting of een kort meditatief moment. Dabarist Febe Troost vertelde hoe zij omgaat met soms heftige verhalen van tieners op de camping. Hoe kun je er voor hen zijn? Wat is je rol en wat niet?’

Henk Boerman: ‘Mirjam Hoekman en ik gaven samen een workshop over evangelisatie door je houding, door aanwezig te zijn. Voor teamleiders was er een workshop over vragen als: wat wil je bereiken met je activiteiten, waar richt je je op? Het is goed om realistische verwachtingen te hebben. En hoe ga je om met meningsverschillen in je team? Dat soort vragen.’

De hoofdspreker was Corine Zonnenberg. Wat viel je op aan haar benadering van missionair werk? Welke tips had zij voor de dabaristen?

Nelleke: ‘Corine heeft jarenlang Dabar gedaan en zich ook als campingpastor ingezet. Zij belichtte de rol van de heilige Geest in de ontmoeting met mensen, aan de hand van het Bijbelverhaal over Filippus en de kamerling. De Heer heeft deze man op het oog en Filippus laat zich inschakelen, maar het gaat stap voor stap. Hij is gehoorzaam aan God, stapt de wagen in, hij toont belangstelling en er ontstaat een gesprek. Op eenzelfde manier kun je je openstellen voor de heilige Geest als je dag begint: Heer, voor wie mogen we vandaag van betekenis zijn? Het kan nodig zijn dat je je programma onderbreekt omdat iemand aandacht nodig heeft. En zoals Filippus in de wagen stapte en de man vroeg wat hij aan het lezen was, kun jij ook met mensen in contact treden. Als er een campingfeest is, overweeg om er te zijn, of blijf hangen bij het zwembad. Blijf dicht bij jezelf, maar durf daar wel te zijn.’

Henk: ‘Er zaten ook concrete oefeningen bij Corines verhaal. Een belangrijk punt was ook dat je je openstelt voor Gods genade, ook voor jezelf. God werkt heel verrassend. Iemand die heel anders leeft dan jij, kan door Hem geraakt worden.’

Het thema was ‘Open up’. Waarom dat thema?

Nelleke: ‘Het thema ‘Open up’ is eigenlijk een soort jaarthema, het komt ook terug in een serie Bijbelstudies voor de stille tijd op de camping. De vraag is telkens: kun je je openstellen voor de weg die God gaat met mensen? Als je Dabar doet, besteed je daar een stukje van je zomer aan. Je stelt je open voor de andere teamleden, voor de campinggasten en voor God. De Bijbelstudies uit Handelingen laten zien dat dit thema ook telkens speelt in de Vroege Kerk. God gaat culturele grenzen over. Denk aan Paulus die als ex-vervolger apostel wordt. Zo worden christenen keer op keer verrast: sta je open voor God?’

Wat viel je op aan de deelnemers, wat hoop je dat dit doet met hen op weg naar de zomer?

Henk: ‘De werelden van het missionaire pionierswerk en van Dabar kwamen dicht bij elkaar. Ik denk dat de dabaristen gevoeld hebben bij de workshopleiders: deze mensen zijn actief in dezelfde wereld als wij. Ik was onder de indruk van de motivatie van de jongeren die er waren. Dat zij beschikbaar zijn om dit werk te doen, is heel bijzonder. Sommige jongeren komen uit een kerkelijke omgeving en gaan daar heel zelfbewust mee om, door te zeggen: wij wonen in een bubble, we willen daar uitstappen om heel Nederland te leren kennen. Zulke jongeren geven hoop voor de toekomst van de kerk. Veel missionair werkers en kerkenraadsleden van nu, hebben ooit door Dabar het verlangen gekregen om het geloof te delen. Ook bij deze lichting denk ik: wie gaan we later terugzien als kerkenraadslid of als missionair werker? Want dat gaat gebeuren. Een van de deelnemers koos er heel bewust voor om opnieuw Dabar te doen op een camping waarvan ze wist dat er veel campinggasten zijn met allerhande problemen. Ik vond het indrukwekkend om te zien dat ze die bewuste keuze maakte.’

Tekst: Nels Fahner

Meedoen deze zomer? Meer info over Dabar vind je op: www.izb.nl/dabar

Labels: Dabar nieuws, Nieuwsberichten, Impact nieuws

Zomergezinsboekje ‘Spetterend’ nu te bestellen!

2026-06-03T21:50:44Z

Het zomergezinsboekje 'Spetterend' draait om Bijbelverhalen over water dat schoonmaakt, een nieuw begin markeert en leven geeft. In dit boekje vinden kinderen van maandag tot en met zaterdag een Bijbelverhaal, liedsuggesties, iets om over door te praten, een aanmoediging om te bidden, een activiteit om samen te doen en iets te puzzelen of te kleuren. We luisteren of kijken ook naar de verhalen van anderen. Zo ontmoet je kinderen van dichtbij of ver weg die hun verhaal met je delen.

Bestellen is kosteloos (excl verzendkosten) en kan per 5 boekjes, of een veelvoud daarvan. Deel wat je zelf niet gebruikt uit aan familie, in de gemeente of aan bevriende gezinnen of op het schoolplein. www.zomergezinsboekje.nl

Labels: Focus verhalen, Nieuwsberichten, Impact nieuws

IZB houdt netwerkochtend voor voorgangers op 30 juni

2026-06-04T15:06:33Z

Het programma sluit aan bij het C.S. Lewis-jaar en draait om de vraag wat verhalen voor de praktijk van het werk van voorgangers kunnen betekenen. Met een lezing van dr. Arjan Markus over ‘narratieve geloofsverantwoording’, boekentips van ds. Leneke Marchand en een reflectie op verhalen van christelijke influencers van Mette van Hell, kwartiermaker twintigers bij de IZB. Missionair werker Arjen van Wijk, tevens zanger bij de band This Beautiful Mess, zingt verhalende muziek van onder anderen Nick Cave.

De ochtend is van 10.00 uur tot ca. 13.30 uur, inclusief lunch, in Kruispunt Vathorst, Terschellingkade 22, Amersfoort. Deelname is gratis, vooraf aanmelden is noodzakelijk. Dit kan tot en met dinsdag 23 juni via deze link.

Labels: Areopagus nieuws, Focus verhalen, Nieuwsberichten, Impact nieuws

‘Geen baan, maar een roeping’

2026-06-02T14:35:45Z

‘Hier is het allemaal heel inhoudelijk. Mensen zijn gedreven, werken vanuit de missie. Daar ben je het met elkaar over eens. De financiële wereld is veel platter. Je hebt een ander soort drive. Targets, resultaten, daar gaat het over.’ Dat gold bijvoorbeeld voor zijn functie als salesmanager bij een middelgrote verzekeringsmaatschappij. Aan de andere kant was ook daar helder dat investeren in de relatie met financieel adviseurs heel belangrijk is.

Uiteraard kun je ook in de financiële wereld je christen-zijn uitdragen. ‘Ook daar kun je gewoon jezelf zijn. Maar op de een of andere manier wordt er gewoon niet veel over het geloof gepraat, is mijn ervaring. Ik heb jarenlang met iemand samengewerkt voordat ik erachter kwam dat hij ook naar de kerk ging. Zelf heb ik er altijd zo transparant mogelijk over willen zijn. Authenticiteit is ontzettend belangrijk. Ik heb geleerd dat je soms moet uitleggen waarom je bepaalde keuzes maakt, waarom je iets wel of juist niet doet. Vaak krijg je dan ook mooie reacties. Dat gold ook voor mij als christen in de politiek. Ruim dertig jaar ben ik actief geweest binnen de ChristenUnie, onder meer als raadslid. Collega’s en adviseurs die dat wisten, waren oprecht geïnteresseerd, ze wilden weten hoe ik in die rol dacht over bepaalde onderwerpen.’

Zachter
Theo Krins (61), vader van drie kinderen en opa van vijf kleinkinderen, is getrouwd met Marjan, die werkzaam is in de ouderenzorg. ‘Ze is heel toegewijd, niet alleen beroepsmatig, maar ook richting de ouderen binnen de eigen familie. Ik ben ambitieus, zij is vooral zorgzaam. Mede door haar ben ik zachter geworden.’

Was werken in de financiële sector een jongensdroom? ‘O nee. Ik wilde eigenlijk bij de marechaussee, maar dat werd het niet. Ik heb de politiek overwogen, maar uiteindelijk ging ik werken bij de bank. Die wereld vond ik wel interessant. Mijn grootvader en twee ooms werkten er. En ik ben dus veertig jaar in die sector gebleven…’

Een boeiende werkomgeving, dat zeker. ‘Met uitdagingen. Geld doet veel met mensen hoor, dat moet je niet onderschatten. Het kan leiden tot enorme hebzucht. Grote bedragen aan provisies, het ging in het verleden soms van kwaad tot erger. Geld op zich is niet fout. Maar het kan een aanjager zijn voor een bepaalde leefstijl. Een groter huis, een grotere auto. Luxe went. De economie van het genoeg komt dan onder druk te staan.’

Het ging hem allemaal meer en meer tegenstaan. ‘Ik heb heel lang gezocht naar een gelegenheid om eruit te stappen. Ik heb op meerdere plekken gesolliciteerd, maar het leidde niet tot een concrete baan. Inmiddels had ik een eigen praktijk opgebouwd als zelfstandig business coach – die heb ik trouwens nog steeds. Marjan zei op een gegeven moment: “Doe nou eens even niks.” Dat was heel wijs. Als God echt wil dat ik een grote stap zet, dan komt het vanzelf.’ Op een dag mailde een vriendin – de aanleiding was een opdracht die niet heel prettig was verlopen – dat ze sterk het geloof had dat God iets anders voor hem in petto had. Misschien op een ander terrein. Een half uur later had hij een gesprek met iemand van de IZB-leiding die hij kende. Het werd een zaak van bidden en rustig overdenken. Na nog twee gesprekken ‘was er geen ontsnappen meer aan’.

Geld doet veel met mensen, dat moet je niet onderschatten

Relaties
Hij is niet met de IZB opgegroeid. ‘Ik kom uit een christelijk gereformeerd nest, op mijn 20^e ben ik, doordat mijn ouders gingen verhuizen, hervormd geworden.’ Momenteel is hij bezig alle hoeken en gaten van de IZB te ontdekken. ‘Verrassend om de volle breedte van het werk te zien, zo veelzijdig!’ Dat de achterban zich kenmerkt door grote diversiteit is hem wel duidelijk geworden. ‘Laten we het niet over de verschillen hebben, maar over wat ons bindt. Dat er een houding is van: kun je mij het vertrouwen geven om de IZB te laten doen wat ze denkt dat ze moet doen?’

Om duidelijk te maken dat verschillen er altijd zullen zijn: ‘Je kinderen en kleinkinderen maken toch ook andere keuzes dan jij zelf? Het zou niet eerlijk zijn om het zo zwart-wit neer te leggen. De kerk is altijd in ontwikkeling.’

Theo kijkt terug op een fijne start. Hij zit nog een beetje op een roze wolk. ‘Het gaat niet om een baan, maar om een roeping!’ Heeft hij meer met Relatiebeheer of met Fondsenwerving? ‘Ik zie geen verschil. Voor de IZB is het belangrijk dat relaties ook financieel iets opleveren. Tegelijk zijn financiën afhankelijk van goede relaties. Ik vind het trouwens mooi dat in de naamgeving Relatiebeheer voorop staat. Dat is bewust gedaan, heb ik begrepen.’

Hij maakte nog net het staartje mee van Amersfoort als standplaats; in mei verhuisde het IZB-kantoor naar Zeist. ‘Daar zag ik naar uit. Maar ik vind het eerlijk gezegd wel jammer dat we afscheid moesten nemen van de Amersfoortse binnenstad. Ik houd gewoon erg van de stad, ben opgegroeid in Utrecht. Aan de andere kant: het gebouw is maar bijzaak. Waar we ook werken, ik hoop dat we altijd een blik naar buiten zullen hebben.’

Hij houdt van fietsen maar de afstand van zijn woonplaats Gouda tot Zeist, 44 kilometer, is Theo iets te gortig. ‘Misschien een enkele keer in de zomer.’ Hij heeft een gewone fiets voor in de stad en een elektrische voor als hij tochten maakt, zo’n dertig tot vijftig kilometer, door de polder. Een andere hobby is wandelen. ‘Dat doe ik met een goede vriend, om bij te praten. Momenteel zijn we bezig met het Grote Rivierenpad. Eerder liepen we het Trekvogelpad en het Pelgrimspad. Inmiddels hebben we in totaal bijna de duizend kilometer aangetikt.’

Laten we het niet over de verschillen hebben, maar over wat ons bindt.

Concorde
Verder is hij enthousiast vogelaar en fotograaf, ook in die combinatie. Onlangs heeft hij een nieuwe hobby ontwikkeld: Lego voor volwassenen. Met gepaste trots: ‘Ik heb de Concorde gebouwd. De Notre Dame en de Eiffeltoren liggen nog te wachten. Het is een ontzettend goede therapie om even alles los te laten, ik geniet er erg van. En je ziet meteen resultaat – dat spreekt mij heel erg aan.’ Een leuke bijkomstigheid is dat hij deze passie ook met sommige kleinkinderen (de oudste is 11) kan delen.

Tot slot wil Theo desgevraagd wel een guilty pleasure opbiechten: ‘Ik ben een gadget-freak. Denk aan grappige gadgets zoals een weerstation met allerlei toeters en bellen, gewoon voor op mijn bureau.’ Thuis wordt er op milde wijze de spot mee gedreven. ‘Toen ik zestig werd hebben mijn kinderen een parodie gedaan waarbij de schijnwerpers gericht werden op alle pakketjes die bezorgd werden.’ Hij heeft zich voorgenomen deze hobby te gaan afbouwen. Schuldbewust: ‘Het is natuurlijk niet zo duurzaam…’

Labels: Nieuwsberichten

IZB en GZB openen deuren van Huis van Zending in Zeist

2026-05-27T15:04:54Z

Het Huis van Zending is meer dan een kantoor. Het is een inspiratieplek voor kerkelijke gemeenten, waar bezoekers iets kunnen ervaren van de bevlogenheid van missionaire werkers in Nederland en wereldwijd. Regelmatig zullen er inspiratiemomenten met gasten uit binnen- en buitenland worden georganiseerd. Belangrijk onderdeel van het pand is de kapel, waar dagelijks gezamenlijk wordt gebeden voor de wereld en Nederland.

IZB-directeur Marco Batenburg licht de visie toe: "We willen laten zien dat zending in het binnenland en in het buitenland bij elkaar horen." GZB-directeur Martijn van den Boogaart voegt daaraan toe: "We hopen op een plek die zending ademt."

De keuze voor Zeist was doelbewust. Bij de zoektocht werd een centrale ligging in het land als belangrijk criterium gehanteerd, zodat de locatie goed bereikbaar is voor alle kerkelijke gemeenten in Nederland. Een extra voordeel is de nabijheid van de Oude Kerk van Zeist, waarmee afspraken zijn gemaakt over gezamenlijk gebruik van de bijgebouwen en kerkruimte. Hiermee biedt de combinatie mogelijkheden die op de vorige locaties niet beschikbaar waren.

Hoewel IZB en GZB voortaan onder één dak zitten, is een fusie niet aan de orde. Van den Boogaart: "We blijven afzonderlijke organisaties, met een eigen gezicht en een eigen werkwijze, op een plek waar we nauw samenwerken om zending in Nederland en wereldwijd een stap verder te helpen."

Zet zaterdag 12 september alvast in uw agenda! Op die dag organiseren IZB en GZB de officiële open dag van het Huis van Zending. Iedereen is van harte welkom om een kijkje te komen nemen in de Arendsburg en zelf te ervaren wat deze nieuwe plek te bieden heeft.

Labels: Focus verhalen, Nieuwsberichten

Missionair pionieren in Oost-Drenthe – Hoe dan ?!

2026-05-27T21:29:36Z

Enige tijd geleden bereikte ons als IZB een vraag vanuit een wat kleinere dorpsgemeente in Oost-Drenthe. Men wilde wel graag iets gaan doen met missionair pionieren, maar had geen enkel idee hoe dat aan te pakken en op te starten. Ongeveer in dezelfde tijd voerden wij enkele gesprekken met een kerkelijk werker die zich geroepen voelde voor dit gebied. Dan denk je toch echt even, dit kan geen toeval zijn?! Wat is Gods Geest hier aan het doen?

In een eerste ontmoeting met de kerkenraad hebben we een indringend gesprek gevoerd over het verlangen van kerkenraad en gemeente voor de eigen kerkgemeenschap, maar ook voor het dorp. In zo’n gesprek proberen we de vraag die ons wordt gesteld over missionair pionieren uit te pakken en tot de kern van het verlangen terug te brengen. In dit gesprek kwam best veel naar boven. Verdriet over de afkalving van geloof en de kerkelijke meelevendheid, van wegtrekken van jongeren vanuit de regio, maar ook een toenemend verlangen om over de grenzen van de eigen gemeente heen als gelovigen meer te kunnen betekenen voor het dorp en de vreugdevolle boodschap van het evangelie van Gods reddende liefde meer te kunnen delen. Maar op de afgegraven veengronden in Oost-Drenthe is dat nog niet zo gemakkelijk, bekende men eerlijk.

Onderscheidingsvermogen

Inmiddels had de kerkelijk werker zelf al wat contact gezocht met deze gemeente en het klikte wonderlijk wel. Na een aantal gesprekken besloot de kerkenraad hem een aanstelling te geven voor twee dagen per week voor pionierende activiteiten, met name onder de jonge generatie dorpsgenoten.

En toen rinkelde de telefoon opnieuw bij de IZB. Of we nog eens langs wilden komen om met de kerkenraad en de kerkelijk werker na te denken over hoe nu verder. Wij waren verbaasd over de voortvarendheid en daadkracht van deze gemeente, maar ook aangenaam verrast door het geloof wat hieruit naar voren kwam. Dit tweede gesprek kwam er en we zijn begonnen met een Bijbelstudie uit Filippenzen 1 over het gebed van Paulus dat de gemeente mag groeien in inzicht, fijnzinnigheid en onderscheidingsvermogen. Daarbij bespraken we de volgende vragen: Hebben jullie een antenne voor wat er leeft in jullie dorp? Geeft jullie gemeente prioriteit aan wat echt belangrijk is (hoofd- en bijzaken onderscheiden)? En: is jullie missie en visie helder en laat dit zich vertalen in concreet beleid? Het werd opnieuw een prachtig geloofsgesprek. We hebben deze gemeente een lichte vorm van begeleiding door de IZB geadviseerd om het werkplan voor de komende jaren te verhelderen, maar ook om als gehele gemeente meegenomen te worden in deze nieuwe missionaire beweging. Bovendien gaat de kerkelijk werker opgenomen worden in de gemeenschap van pioniers verbonden met de IZB. De kerkenraad heeft het advies overgenomen.

Zo kan het gaan als Gods Geest mensen samenbrengt, en we met elkaar proberen te ontdekken in welke richting Hij blaast om daarin dan ook gehoorzaam te volgen.

Misschien herkennen andere dorpsgemeenten wel wat in dit waar gebeurde verhaal uit Oost-Drenthe. Missionair zijn is niet alleen voor de stad, maar juist op een dorp waar sociaal alles met elkaar verbonden is zijn er werkelijk grote kansen voor kerk en geloof. De vraag is alleen of wij het zelf ook nog geloven.

Jaap van den Born is trajectbegeleider voor IZB-Toerusting.

Heb je ook een vraag of wil je ergens over doorpraten? Op maandag 8 juni is er weer een gratis online missionair spreekuur. Lees hier de vorige aflevering van de Vraag van de maand.

Labels: Focus verhalen, Nieuwsberichten

‘De Geest wil zich toch niet alleen aan de jeugd binden?’

2026-05-27T21:21:59Z

Het is zeker geen schande als u nog nooit van Wateren had gehoord. De buurtschap valt onder het dorp Zorgvlied, in de Drentse gemeente Westerveld. Middenin en omringd door de bossen van het uitgestrekte Nationaal Landschap Drents-Friese Wold. Wim en Riet Hooijer hebben hier een huisje met een zee van ruimte eromheen. Ze zitten momenteel in een drukke fase, vanwege de aanstaande verhuizing naar een appartement in Vledder, zo’n tien kilometer verderop. ‘Als we minder mobiel zouden worden’, legt Wim uit, ‘is gelijkvloers wonen wel heel fijn.’ Ze houden dit stekje in Wateren wel aan – al was het alleen maar vanwege de ‘gelukkige vrije uitloopkippen’ die ze niet graag van de hand doen.

Wakker geschud
Vledder is hen niet vreemd; ze hebben er eerder gewoond en zijn er kerkelijk bij aangesloten; tot 2025 was Wim hier (voluit de protestantse gemeente Vledder-Nijensleek) ouderling. Hij heeft een missionaire houding ontwikkeld en kan zich daar soms ook zelf over verwonderen – in een eerdere fase van zijn leven stond hij op enige afstand van kerk en geloof. Misschien dat hij ook juist daardoor affiniteit voelt met mensen voor wie de drempel naar de kerk(dienst) soms nog aan de hoge kant is.

De jonge dominee Mark de Jager, destijds predikant in het naburige Dwingeloo, pakte op een goede dag de fiets om bij Wim Hooijer een bakkie te doen. En om hem in te winnen voor Missie Westerveld. Dat project is in het leven geroepen nadat in 2021 een alarmerend overheidsrapport verscheen. In de uitgestrekte gemeente Westerveld zouden de komende decennia maar liefst tien van de dertien kerken sluiten. Veel kommer en kwel: gebrek aan perspectief en nauwelijks missionaire activiteiten. Tot zover het slechte nieuws. Het goede nieuws was dat het rapport veel mensen wist wakker te schudden.
De kerken sloegen de handen ineen, in samenwerking met de IZB werd ‘Missie Westerveld’ gestart. Het gesprek over de missionaire roeping van de kerk kwam weer op de kaart te staan. En het initiatief werpt vruchten af: er worden activiteiten georganiseerd gericht op jongeren, asielzoekers en toeristen. En dus ouderen, die elk seizoen worden uitgenodigd voor een lunch. Zo’n 25 mensen maken daar gebruik van.

Opzij
Wim Hooijer werd geboren in Barneveld, in een gezin dat aangesloten was bij de Gereformeerde Kerk. Hij doorliep de kweekschool in Ede, waar hij ook, nadat hij een acte in sociaal verzekeringswerk had gehaald, zijn loopbaan begon. Daarna werkte en woonde hij in onder meer Kampen, Purmerend en Velsen. In Den Haag was hij werkzaam op het ministerie van Sociale Zaken, bij de schuldhulpverlening. Jazeker, ook toen kreeg je als ambtenaar te maken met agressie. ‘Maar het scheelt dat we een bode hadden op het stadhuis, die zoveel ontzag inboezemde – daar gingen mensen al gauw voor opzij, hoe boos ze ook waren.’

We hebben het over de jaren zeventig, werkloosheid was het grote probleem. Elk nadeel had zijn voordeel: Wim wist allerlei hoogopgeleide mensen die geen werk konden vinden, te rekruteren voor het ministerie. ‘Een psycholoog, een planoloog, een fiscaal jurist – ook al was dat niet het werk waar ze naar op zoek waren. Ze hadden een baan en wij waren er blij mee, ze waren snel ingewerkt.’

Wat hij zich uit die tijd ook nog herinnert was de gemoedelijke manier waarop vluchtelingen werden opgevangen. In een voormalig schoolgebouw bijvoorbeeld waren enkele tientallen vluchtelingen gehuisvest. ‘Het gebeurde wel dat iemand een koe en een kalf hield, op het binnenplein! Zolang het binnen de perken bleef, deed de gemeente er niet moeilijk over. En er was een goede club vrijwilligers die zich voor deze mensen inzetten, veelal vanuit de kerken. Er is ook aan kerkasiel gedaan, toen al.’

Zijn eerste huwelijk, waaruit een dochter en twee zoons zijn geboren, strandde. Dankzij zijn tweede vrouw, een Drentse, kreeg Wims geloofsleven een impuls. Het vinden van een kerkelijk onderdak was wel een zoektocht. Zo maakten ze in Purmerend deel uit van een oecumenische gemeenschap, totdat er een nieuwe behoudende pastoor kwam die geen heil zag in samenwerking met protestanten. In Den Haag werden ze bij de Baptisten zo gastvrij onthaald dat ze er bleven. De gemeente zette zich in voor een achterstandswijk, waar veel gastarbeiders woonden. Diaconaat in zijn puurste vorm, Wim participeerde er van harte in.

‘Nogal agressief’
Vijf jaar nadat ze vanuit Den Haag verhuisden naar Drenthe, overleed zijn vrouw. Wim ging op zijn 60^e met pensioen, kort nadat hij zijn huidige huis had gekocht in Wateren. Intussen was hij betrokken geraakt bij de plaatselijke protestantse kerk, die hij onder meer diende als scriba en koster. Daarnaast zette hij zich in als vrijwilliger voor Stichting Exodus, een organisatie die ex-gedetineerden begeleidt bij terugkeer in de samenleving. ‘Prachtig werk! Ik herinner me een grote kerel, die spontaan vertelde waarvoor hij gezeten had. “Ik ben nogal agressief, heb iemand bijna doodgeslagen.” Hij kon nog steeds agressief zijn, dat heb ik wel gemerkt. Toch is hij nog aardig terechtgekomen. We hebben hem zover gekregen dat hij vijftien kilometer ging fietsen naar een bedrijf waar hij aan de slag kon.’

In 2018 trouwde Wim met Riet, een weduwe uit Gouda. Drenthe bevalt haar prima. Karnemelk halen bij de boer – een fietstocht van een kilometer of twaalf, dwars over de hei – is voor haar een uitje. Ze hoeft trouwens de deur niet uit om te genieten van het buitenleven. ‘Vanmorgen zag ik nog hoe een paar eekhoorntjes elkaar achternazaten’, vertelt Riet. ‘Bezoekers hebben soms meer oog voor de vogels dan voor ons.’

Samen zijn ze betrokken bij de genoemde ontmoetingen voor ouderen. Via folders in bibliotheken, supermarkten en andere openbare plekken worden dorpsbewoners uit de regio uitgenodigd. De maaltijd is natuurlijk niet de hoofdzaak. Waar het om gaat is dat mensen die om welke reden dan ook de stap naar de zondagse dienst niet zetten, toch ervaren dat de kerk ook hen op het oog heeft. Of beter: dat God hen niet afschrijft.

De Johannes de Doperkerk in Vledder wordt trouwens beschouwd als de trots van het hele dorp, en terecht. Het godshuis heeft vorig jaar met veel feestelijk vertoon het 600-jarig bestaan gevierd. Een deel van de inwoners is dus ooit in deze kerk gedoopt. Of in een andere kerk natuurlijk, want een flink deel van de dorpelingen is import. Waarom ze ooit zijn afgehaakt? Wim Hooijer kan daar niet de vinger op leggen. ‘Ze hebben meestal een drogreden om niet te gaan. Dan vertelt iemand dat hij naar de openbare school ging en werd uitgescholden door kinderen van de christelijke school. Zoiets is natuurlijk van alle tijden; wie heeft er níet meegemaakt dat er rivaliteit was tussen scholen?’

Hij kan op zich best begrijpen dat ouderen – en ook jongeren – moeite hebben met de kerk. ‘Misschien hebben ze dingen meegemaakt, ooit een vervelend huisbezoek gehad, of zijn ze niet prettig behandeld. Er kunnen allerlei redenen zijn waarom mensen zich afzetten tegen de kerk. Met die groep kun je vaak het gesprek nog aangaan. Maar de onverschilligen, dat is de moeilijkste categorie. Mensen die het allemaal weinig kan schelen.’ Aan de buitenkant kun je dat natuurlijk niet helemaal peilen. ‘Als we bij de seniorenlunch een gedeelte uit de Bijbel lezen, merk ik dat er bij veel mensen nog wel iets is blijven hangen. Bepaalde verhalen roepen herkenning op. Dat zeggen ze niet altijd in de groep, maar soms komen ze naderhand even naar me toe.’

Bruisend
Dat de kerk leeft, daar twijfelt hij niet aan. Hij ziet er alom de bewijzen van. Zoals bij zijn kleinkinderen. ‘Ook hier in Drenthe zijn kerken waar de jeugd in groten getale op afkomt. Dus waarom zou dat voor ouderen ook niet kunnen? De Geest wil Zich toch niet alleen aan de jeugd binden?!’ Over kleinkinderen gesproken: hij heeft er tien, van tieners tot dertigers. Met het hele stel gaat hij elk jaar bowlen en aansluitend eten. In Leusden, vlakbij zijn geboortedorp. ‘Lekker centraal, dat is handig want ze komen uit alle delen van het land.’

Het frustreert hem enigszins dat de kerk, zowel in Drenthe als elders, niet meer gebruik maakt van de mogelijkheden die ze heeft. ‘Er is ontzettend veel geld, maar dat durven ze niet uit te geven. Het is nu een bejaardenkerk, het zou een bruisend geheel kunnen zijn, met jongere generaties.’

Behalve via de kerk proberen Wim en Riet natuurlijk ook in hun eigen woonomgeving een missionaire levenshouding uit te stralen. Hoe je dat doet? ‘Eerst een relatie opbouwen met mensen, en je vriendelijk opstellen. Wij zijn hier in het buurtje de enigen die naar de kerk gaan. Een buurman zag me een keer op een zondagochtend en zei: “Zo, je bent er vroeg bij!” Ja, zei ik, we gaan naar de kerk; je mag gerust mee hoor. Het is er niet van gekomen. Maar een nieuwe bewoner hier, die oorspronkelijk uit voormalig Joegoslavië kwam, is wel meegegaan naar de kerk. Hij was aangenaam verrast: wat een aardige mensen!’

Tekst: Anneke Verhoeven. Foto’s: Wouter Muskee.

Dit interview verscheen in Lichtspoor. Lees hier meer over de mogelijkheden van een Lichtspoorabonnement of gratis proefnummer.

Labels: Interviews, Nieuwsberichten

Symposium ‘Niet gehinderd door enige kennis? Gen Z inwijden in de kerk’

2026-05-20T20:36:36Z

In kerken en christelijke organisaties gebeurt er iets opvallends: een nieuwe generatie klopt aan. Gen Z heeft veel interesse in God, geloof en de Bijbel. We zien dat deze generatie vaak de geloofskennis mist die vanzelfsprekend was voor eerdere generaties. Tegelijkertijd groeien social media uit tot invloedrijke geloofsarena’s. Deze digitale stemmen vormen voor veel jongeren de eerste ontmoeting met het geloof, maar zijn meestal zonder theologische bedding of gemeenschapscontext.

Geestelijke vorming

Tijdens dit symposium gaan we met elkaar in gesprek over de vraag hoe we Gen Z kunnen ondersteunen in het ontdekken van wat het betekent om Jezus te kunnen volgen, en wat wij kunnen leren van deze generatie. Daarbij verkennen we wat dit vraagt van de kerk en welke mogelijkheden de kerk heeft om deze generatie houvast te bieden.

Bas van der Graaf neemt namens IZB-Toerusting deel aan een gesprek over de vraag wat kerkelijke gemeenten kunnen doen in reactie op deze ontwikkelingen. Hij raadt kerken aan te investeren in de geestelijke vorming van nieuwgelovigen. ‘Er is een grote behoefte aan kennis van de Bijbel. Een wekelijks preek en een maandelijkse Bijbelkring die vooral gesprekskring is, is dan niet genoeg.’

Aanmelden en het programma inzien kan hier.

Labels: Focus verhalen, Nieuwsberichten

Dabar zorgt voor gouden momenten

2026-04-29T15:22:31Z

Dit seizoen start op veel campings het Dabarwerk weer op. Jaarlijks doen ruim 200 jongeren tussen de 17 en de 25 jaar mee aan Dabar. Ze brengen een week op een camping door, organiseren christelijk animatiewerk, en proberen zo met woorden, daden en oprechte aandacht het evangelie te delen met campinggasten. De IZB vervult een rol in de werving en toerusting van deze jeugdige vrijwilligers of ‘dabaristen’.

Jaarlijks horen we mooie getuigenissen hoe campinggasten zijn geraakt door Gods liefde. Maar ook het effect op de jongeren die Dabar doen is groot. Want Dabar daagt jongeren uit om hun geloof te delen, samen te werken als team en hun talenten in te zetten. De combinatie van de gedeelde missie met leeftijdgenoten, zelf verantwoordelijkheid dragen en een stap buiten de eigen christelijke comfortzone te zetten, zorgt voor deze steile leercurve.

Houvast

Ik moet denken aan het meisje dat meedraait in de organisatie van de kinderclub op de camping, en veel liefde – Gods liefde - voelt voor dat wat onzichtbare kind dat niet zo lekker meekomt in de groep. Of die stoere gast die in het leger zit en naar eigen zeggen nooit z’n geloof deelt, maar nu een bootcamp regelt voor de tieners. Ik herinner me een dabarist die met veel zenuwen voor het eerst een dagsluiting leidt en in aanwezigheid van meerdere campinggasten een getuigenis geeft. Of die gast die tot in de late uurtjes in gesprek is met een getroebleerde tiener en kan getuigen van het houvast van Jezus in je leven. Gouden momenten van persoonlijke ontwikkeling en geloofsgroei.

Ook op de lange termijn werpt Dabar vruchten af. We zien vaak dat dabaristen een actieve rol oppakken in missionair werk en de kerk. Ook veel predikanten, pioniers en missionair werkers blijken ooit Dabar te hebben gedaan, en geven aan dat deze ervaring heel bepalend is geweest voor hun openheid naar en omgang met mensen buiten de kerk.

Investering

Wat kunnen we uit deze verhalen opmaken? Het kan voor een kerkelijke gemeente niet alleen een waardevolle diaconale actie, maar ook een strategische investering zijn om jongeren aan te moedigen om Dabar (of iets soortgelijks) te gaan doen. De lessen die zij daar opdoen, nemen ze terug naar hun eigen gemeente en hun persoonlijke kring.

Ken je jongeren voor wie Dabar iets zou kunnen zijn, spreek hen aan of stuur een berichtje en vertel hen dat je hen dit echt ziet doen. Diverse dabarteams hebben nog plekken vrij. Ook zijn er campings die nog complete teams zoeken. Heeft jullie gemeente een grote jeugdvereniging, daag hen dan uit om een stukje zomervakantie in missionair werk te investeren door één of twee teams naar een dabarcamping uit te zenden.

Wie weet vergaat het hen zoals Alita van Wijk, voor wie Dabar een inspirerende leerschool was. ‘Wij bedachten allemaal gekke dingen, alles mocht en kon. Dat leerde mij improviseren, dat iets ook goed gaat als je het niet voorbereidt.’

Nelleke Rebel-Kruijmer is coördinator bij IZB-Impact

Deze column verscheen in De Waarheidsvriend, orgaan van de Gereformeerde Bond. Meer weten over Dabar? Klik hier voor info, campings en ervaringsverhalen.

Labels: Columns, Dabar nieuws, Nieuwsberichten, Impact nieuws

Drempels weghalen in Rosmalen

2026-04-29T17:04:54Z

Sinds een paar weken organiseert een welzijnsorganisatie koffieochtenden voor de wijk. Heel goed natuurlijk, het zorgt voor verbinding. Zelf heb ik daar ook behoefte aan: ik zit de hele week thuis, en dan is het best lekker om even ergens een bakkie te doen en ergens anders te kunnen werken dan thuis. Het is alleen jammer dat er tot dusver weinig mensen komen. Toen ik de eerste keer wilde binnenlopen, ervaarde ik zelf ook wel even een drempel. Want wat tref je aan?

Ik realiseerde me dat het zo ook is voor mensen die ik uitnodig voor Messy Church, een van onze eigen initiatieven bij CRUX (op andere plekken wordt Messy Church wel 'kliederkerk' genoemd). Het kan allemaal heel laagdrempelig zijn, maar er is toch een drempel die je over moet stappen, zowel letterlijk als figuurlijk. Zo komt het dat je mensen soms jarenlang uitnodigt, voordat ze echt komen. En er zijn ook genoeg mensen die nooit komen.

Voorhof

Als pioniersteam houdt dat ons bezig. Hoe overbrug je de afstand tussen de wijk en de gemeenschap die ontstaat rond Messy Church? David van der Meulen schrijft hierover in zijn boek 'Welkom in de voorhof'. Ik heb het boek nog niet uit, maar hij schrijft praktijkgericht over hoe je als kerk de mensen op kunt zoeken. Vroeger in de tempel was er de voorhof, waar Joden en niet-Joden elkaar konden ontmoeten. Dit was niet de tempel zelf, maar een tussenwereld. Als pioniersplek zoeken we ook naar hoe we in deze tussenwereld in verbinding kunnen komen met mensen. Er zijn allerlei ideeën. Het is zoeken hoe we met dat wat voorhanden is aan menskracht, middelen en locatie kunnen voorzien in wat nodig is.

In onze bijbelstudiegroep lazen we Kolossenzen 4, waarin Paulus vraagt om gebed. Onze omstandigheden zijn heel anders dan die van Paulus destijds, toch is het gebed dat hij vraagt verrassend actueel. Ook wij verlangen ernaar, in Paulus’ woorden, dat God voor ons de deur van het Woord opent, om van het geheimenis van Christus te spreken. Dat we met wijsheid wandelen bij hen die buiten zijn, de geschikte tijd uitbuiten en dat ons woord altijd aangenaam zal zijn, met zout smakelijk gemaakt, opdat we weten hoe we iedereen moeten antwoorden.

Ontmoetingen

We danken voor de Messy Church van onlangs, waarin het Paasevangelie voor de kinderen en ouders werd verteld en uitgebeeld. ‘Hij is opgestaan uit de dood, zoals Hij gezegd heeft.’ Bij die woorden uit Mattheus 28 stonden we stil. We maakten het graf van Jezus na; met Pasen mag de steen worden weggerold en kan het kaarsje aan om Jezus' opstanding zichtbaar te maken. Er was een parcours omdat de vrouwen snel naar de leerlingen moesten om te vertellen dat Jezus was opgestaan. Er was een kruis waaraan kinderen hun zorgen en blijdschap konden spijkeren, als gebed voor God. De cupcakes in paasstijl mochten niet ontbreken!

En in de gymzaal werd een dansje geleerd wat de kinderen tijdens de viering lieten zien. De vertelling was dit keer interactief. De kinderen dachten goed mee over vragen bij het paasverhaal. Wat zegt het over God dat Hij een engel naar het graf stuurde, die de steen wegrolde en erop ging zitten? En wat zegt het over Jezus dat Hij eerst stierf en daarna opstond? Hoe kan het verhaal ons helpen in het leven vandaag als wij door moeilijke dingen gaan? We zijn dankbaar dat we samen het paasverhaal mochten ontdekken en elkaar mochten ontmoeten.

Binnenkort, op 7 juni, is de volgende Messy Church, dit keer een outdoorvariant. Op 6 juni hebben we een kraampje kunnen bemachtigen op de braderie van het Actieve Wielen Festival in onze wijk De Groote Wielen. We hopen daar wat meer bekendheid aan onze pioniersplek CRUX te kunnen geven, en we hopen op mooie ontmoetingen in de voorhof. We hopen dat mensen de drempel over komen en dat we goede avonden met elkaar hebben. En natuurlijk hopen we op mooie ontmoetingen in het leven van alledag. We zijn dankbaar dat God ons steeds gezegend heeft met alles wat we nodig hadden, vaak op onverwachte manieren, en we weten dat we onze blik op Hem gevestigd mogen houden voor wat nog komt.

Barbara van Nieuw-Amerongen is pionier bij CRUX, een missionaire plek in Rosmalen die door de IZB wordt ondersteund.

Labels: Columns, Nieuwsberichten, Impact nieuws