Toerusting verhalen

‘Wees voorzichtig met je oordeel over andermans relaties’

2026-11-11T13:28:42Z

Rouw, verlies, moeizame familieverhoudingen, nieuwe (liefdes)relaties, vooroordelen – het kwam allemaal langs, zaterdag 7 november in de Oude Kerk in Zeist. Ruim honderd mensen bezochten de toerustingsochtend voor ouderenbezoekers in kerkelijke gemeenten.

Ds. Maaike de Goei-Jansma, PKN-predikant in Barneveld en lid van de Lichtspoor-redactie, zette uiteen hoe levenservaring onze manier van verbinden kleurt. ‘Als we bij iemand op bezoek gaan, nemen we ons geloof én onszelf mee, en ook onze eigen verwachtingen.’ Dan kun je er ongemerkt vanuit gaan dat in alle goede families de kinderen altijd betrokken zijn. Je gaat dan ook invullen: wie weinig bezoek krijgt, zal dus wel eenzaam zijn. Maar lang niet iedereen heeft behoefte aan (veel) mensen om zich heen. Zoals – een kleine steekproef in de zaal wees dat uit – bepaald niet iedereen graag met een ander praat als hij of zij ergens mee zit. Ds. De Goei: ‘Wees dus voorzichtig met je oordeel over relaties van anderen.’

En wat die verwachtingen betreft: Zelf was ze aangenaam verrast toen ze ontdekte dat een jong stel, relatief nieuw in een kerkelijke gemeente, bewust vriendschap had gesloten met een ouder echtpaar.

Jeu de boule
Soms geeft God relaties voor een bepaalde fase, betoogde ze. Haar eigen moeder, een weduwe van 89, was in haar jongere jaren op relationeel gebied niet makkelijk. ‘Ze hield niet van relaties buiten de deur. Vakanties waren er niet bij, hooguit een enkele keer een nachtje weg.’ Toen haar man vanwege een hersenbloeding in een woonzorgcentrum verbleef, bezocht ze hem vrijwel dagelijks, elf jaar lang. Na zijn overlijden kwam er een verandering. ‘Ze gaat twee keer per week jeu de boulen, doet aan sport, maakt uitstapjes met haar kinderen.’

De les: ‘Heb oog voor wat zich nog kan ontwikkelen.’ En nog een belangrijke tip: ‘Trek niet te snel conclusies.’ Zoals in het voorbeeld van de moeder die haar zoon maar zelden ziet: reageer bij dergelijke situaties niet met opmerkingen als ‘O wat verdrietig, wat jammer!’ Bekijk het vanuit het perspectief van de ander, in dit geval van twee mensen die een ingewikkelde geschiedenis achter de rug hebben en nu geen belang hebben bij intensiever contact.

Straal voorbij
Ds. Chris van Andel uit Amsterdam, emeritus predikant binnen de PKN en nog steeds actief binnen het ouderenpastoraat, sprak vooral als ervaringsdeskundige bij verlies en rouw. Sinds het plotselinge overlijden van zijn vrouw in 2021 heeft hij het leven opnieuw moeten uitvinden. Hij ontdekte ook, om maar een voorbeeld te noemen, hoe pijnlijk het kan zijn als bezoek geen of nauwelijks belangstelling heeft voor de dierbare overledene. ‘Er staat een foto van mijn vrouw op een prominente plek in de kamer. Mensen liepen er soms straal aan voorbij. Even gedenken. Even iemands naam noemen. Vertellen wat hij of zij voor je betekend heeft.’ Een belangrijk advies: ‘Vraag iemand die zijn of haar partner (of een andere relatie) verloren heeft, naar het sterven, hoe dat ging. Mensen waarderen dat.’ Ook al is dat jaren geleden, voor de persoon in kwestie ‘voelt het als de dag van gisteren’.

Een welgemeende suggestie aan mensen die een (pastoraal) bezoek brengen aan iemand die rouwt: ‘Zeg liever niet “Hoe gaat het?” Dat is een veel te grote vraag. “Hoe voel je je vandaag?” is beter.’

Bij een nieuwe relatie – ds. Van Andel moet er zelf niet aan denken – na de dood van een partner of een echtscheiding kan het zijn dat de kinderen er grote moeite mee hebben. Verwijdering ligt dan op de loer. ‘Bespreek plannen zo snel mogelijk met je kinderen. Blijf hen trouw, door middel van appjes, telefoontjes etc.’ De tijd doet ook in dit opzicht zijn werk. ‘Kinderen worden zelf ook ouder, en ontdekken dat niet alles vanzelf gaat.’

Het weduwnaar-zijn heeft wonderlijk genoeg zijn relatie met God verdiept. ‘Ik hoef de stilte niet meer te zoeken, die is er nu. En als ik alleen thuiskom doe ik de deur open en zeg: Heer, gaat u maar voor.’

Meer informatie over toerusting voor ouderenbezoekwerk en een abonnement op magazine Lichtspoor is te lezen op www.lichtspoor.nu.

Tekst: Anneke Verhoeven. Foto’s: Marieke Verkaik

Labels: Focus verhalen, Nieuwsberichten, Voor gemeenten

‘Verbeeldingskracht is een spier die je kunt trainen’

2026-11-10T16:27:16Z

De IZB had tientallen zakenlui uitgenodigd voor een walking dinner in het iconische Heinekengebouw in Rotterdam-Crooswijk, tegenwoordig een vergaderlocatie met allure. Hier legde de oprichter van de bierbrouwerij, Gerard Heineken, ooit de basis voor de huidige multinational. Over verbeeldingskracht gesproken.

Henk Boerman, verantwoordelijk voor de afdeling die pioniersprojecten begeleidt, geeft de ondernemers een inkijkje in zijn werk. Ze hangen aan zijn lippen als hij begint over de les die hij in de afgelopen twintig jaar heeft geleerd, over ‘de noodzaak van verbeeldingskracht’.

Het is uit het leven gegrepen: een kerkenraad nodigt de IZB uit, vanuit een diepgevoeld verlangen om het evangelie te delen met dorpsgenoten. Boerman: ‘Iedereen wil het. Dat proef ik meteen. Er is besef van urgentie.’ Maar het gesprek is amper op gang, of de ambtsdragers komen met het ene bezwaar na het andere. ‘Onze agenda’s zitten al vol. We zijn maar eenvoudige mensen. Op andere plekken kan dat misschien, maar hier werkt dat niet…’, et cetera.

Spier

Op basis van zijn jarenlange ervaring weet Boerman inmiddels waar het op vast zit: het ontbreekt aan verbeeldingskracht. ‘Niet omdat ik precies weet wat er moet gebeuren. Maar omdat ik op zoveel plekken heb gezien wat er mogelijk is.’ En, het goede nieuws is, die verbeeldingskracht is ‘een spier die je kunt trainen.’

Ondernemers moet dat bekend voorkomen. ‘Je kijkt naar een bestaande situatie en ziet iets wat anderen nog niet zien. De ondernemer en de pionier gebruiken in dat opzicht dezelfde spier.’

Het is al te gemakkelijk om de tegenwerpingen van de kerkenraad af te doen als smoesjes, erkent Boerman. ‘Wanneer je voortdurend bezig bent met wat er vandaag allemaal moet gebeuren is het moeilijk om je voor te stellen wat er morgen mogelijk zou kunnen zijn.’

Ontvankelijkheid

Boerman vertelt hoe zijn verbeeldingskracht in de afgelopen jaren is gevoed. Over ervaringen van een kerk in een Gronings dorp, op sterven na dood, waar een pionier kon worden aangesteld. Er kwamen nieuwe relaties met dorpelingen, maaltijden, koffiemomenten, een moestuin rond de kerk, geloofscursussen. Boerman: ‘Zo ontstond er iets wat we vooraf niet hadden kunnen bedenken. We hadden ervaring, we volgden een proces, maar wat er uiteindelijk ontstond hadden we zelf niet kunnen organiseren.’

Ook andere ervaringen hebben de verbeeldingskracht-spier getraind. Pioniersplekken van de IZB groeiden uit tot volwaardige geloofsgemeenschappen, met doop en avondmaal. ‘Tien jaar geleden was het bijzonder nieuws, als er bij een pioniersplek iemand werd gedoopt. Nu eigenlijk niet meer. Niet omdat het nu niet meer bijzonder is! Maar omdat het zo geregeld gebeurt dat het ‘gewoon’ is geworden.’

Verbeeldingskracht alleen is niet genoeg, benadrukte Boerman. ‘Het gaat niet over maakbaarheid, of over het kopiëren van wat elders succesvol is gebleken. Verbeeldingskracht kan een verlangen wakker roepen, maar moet ook leiden tot openheid en ontvankelijkheid. Tot de bereidheid om zelf op pad te gaan, te luisteren en te ontdekken waartoe God ons roept.’

Durfkapitaal

Eerder op de avond, net na het voorgerecht, heeft theoloog Bas van der Graaf, verantwoordelijk voor de afdeling die kerkelijke gemeenten toerust, de ondernemers uitgedaagd met indringende vragen. ‘Wat is jouw onderneming eigenlijk waard? Dan bedoel ik niet de waarde die in de boeken staat, of wat je werk betekent voor jouw identiteit. Ik vraag naar de waarde van je onderneming binnen de economie van het koninkrijk van God.’

Direct daaraan verbonden is de vraag: ‘Heeft jouw onderneming zoveel waarde in het koninkrijk hier en nu, dat je durft geloven dat, als het koninkrijk in alle volheid komt, het goede uit jouw onderneming daar een plek in gaat krijgen?’

Van der Graaf leest de gelijkenis van Jezus uit Lucas 19, over de heer die zijn durfkapitaal in handen legt van zijn dienaren - terwijl hijzelf in het buitensland verblijft. ‘Kun je jouw onderneming zien als een investering van God zelf, waarmee Hij hoopt op een goed rendement voor zijn koninkrijk?’ Het werk als ondernemer, hier en nu, heeft iets van een trainingsplek. ‘Training for reigning’ (Dallas Willard). ‘Ten diepste is het een trainingsplek voor de positie die God in zijn eeuwige koninkrijk heeft bedacht: meeregeren, meewerken, mee-scheppen met Hem.’

Evangelisatiepost

De hooggestemde woorden betekenen overigens niet dat elke onderneming nu een soort evangelisatiepost moet worden. Net als in zijn boek ‘Levenslessen van Jezus’ wijst Van der Graaf op kernwoorden uit de Bergrede, samen te vatten als “overvloedige gerechtigheid”.’

Die vertaalt zich in praktische zin: ‘Laat je ja ja zijn en je nee nee’, en: ‘Spreid je gerechtigheid niet ten toon om door mensen gezien te worden.’

Tegen tien uur, terwijl de meeste bezoekers langzaamaan richting de garderobe gaan, staat gastvrouw Marianne Kleppe nog wat na te praten.

‘Als ondernemer kun je in de kerk nogal eens het gevoel krijgen dat iedereen je met een scheef oog aankijkt: je bent altijd bezig met geld verdienen en ja… de rijke jongeling, jeweetwel. Daarom is het zo goed om ondernemers te inspireren: ook jij hebt een taak in het koninkrijk van God.’

Kleppe exploiteert met haar compagnon Floor van der Kooy het Heinekengebouw, de vergader- en eventlocatie in Rotterdam-Crooswijk. De twee jonge vrouwen leerden elkaar kennen bij de Navigators Studentenvereniging, vertelden ze Bas van der Graaf in een plenair interview. Sinds hun studententijd zijn ze onafscheidelijke zakenpartners.

Eerst runden ze Adhocdocent, een uitzendplatform voor docenten, van 2009 tot 2020, en sinds vier jaar draaien ze aan de knoppen bij het monumentale Heinekenpand.

Kleppe: ‘De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat snel geld verdienen best een drijfveer was, in de tijd van Adhocdocent. Bij veel van onze keuzes ging het ons om de omzet.’

Bij hun werk voor Heineken tappen ze uit een ander vaatje. Van der Kooy: ‘We hebben veel meer oog voor de waarden die we hoog willen houden: gastvrijheid, gezien en gekend worden, een goede werkgever zijn voor ons personeel.’

Ze zijn beiden christen; beschouwen ze ‘hun’ Heinekengebouw als een evangelisatiepost? Van der Kooy: ‘Misschien moet je het zo zien: er komen hier dagelijks veel mensen over de vloer en voor velen zijn wij de enige christen die ze kennen. Dat werpt de vraag op: doen we daar genoeg mee?’

Kleppe: ‘Meestal zijn het succesvolle mensen die bij ons over de vloer komen en niet de minder draagkrachtigen die bijvoorbeeld bij een evangelisatiepost tweedehands kleding uitzoeken. Maar, onze succesvolle en hoogopgeleide klantenkring kan misschien wel vallen onder ‘de armen van geest’. Het is dus belangrijk om tijd te nemen voor gesprekken over wat hen bezighoudt. Elke plek is een trainingsplek.'

‘Het gaat hier om ontmoeten, verbinden en hoop geven’, zegt ondernemer Gerard Rijsdijk uit Ridderkerk, tijdens de nazit. ‘In onze gemeente hebben we een huiskamerproject waarin die drie kernwoorden centraal staan. Ik merk hier dezelfde drive.’

Voor Arco Roodenburg smaakte de ondernemersavond naar meer. ‘Ik heb deze inspiratie als ondernemer nodig, ook om mezelf op te scherpen. Als ondernemer heb je invloed op het leven van mensen, daar ben ik me weer meer van bewust. “Elke maandag bid ik voor mijn personeelsleden”, hoorde ik in de gesprekken. Daar leer ik van.’

Labels: Focus verhalen, Nieuwsberichten, Vandaag, Voor gemeenten, Voor jou, IZB

Gevormd worden en wandelen met God

2026-11-11T11:03:35Z

De IZB begeleidt pioniersplekken, maar ook zogeheten jonge gemeenten. Dat zijn gemeenten die gestart zijn als pioniersplek, maar dat inmiddels niet meer zijn. Dat betekent dat er andere thema’s gaan spelen, die horen bij een meer gevestigde gemeenschap. Om deze missionaire plekken te helpen zich te oriënteren, wordt er jaarlijks een netwerkdag georganiseerd, die dit jaar op 31 oktober werd gehouden en door zo’n 35 deelnemers uit verschillende teams werd bezocht.

Het toerustingsprogramma dat zij bij IZB-Impact volgen, oriënteert zich op de eerste christelijke gemeenten, zoals die in hoofdstuk 2 van het Bijbelboek Handelingen beschreven worden. Elk jaar wordt stilgestaan bij een van de kenmerken van deze gemeenten, van koinonia (community en omzien naar elkaar) tot leitourgia (aanbidding en geloof). Het Griekse woord didachè - onderwijs en vorming - was dit jaar de leidraad van de bijeenkomst, gehouden in het nieuwe onderkomen van IZB en GZB, het Huis van Zending in Zeist.

Spiegel

Welke elementen van de kerk komen in deze jonge gemeenten goed tot uitdrukking, en welke minder? Is er ergens een blinde vlek of een aandachtspunt te ontwaren? Henk Boerman: ‘Sommige deelnemers werden zich ervan bewust dat ze geen aandacht besteden aan catechese bij jonge kinderen. Zo fungeren deze netwerkdagen als een spiegel. We kijken hier met een genadige blik naar. Het zijn immers organisch gegroeide plekken.’ Hij legt een parallel met kleine kerken op het platteland. ‘Ook daar vallen gaten, omdat door gebrek aan menskracht niet alle elementen van kerk-zijn evenveel aandacht krijgen.’

Bij jonge gemeenten speelt vorming op verschillende manieren een rol, legt Boerman uit. ‘Ze zijn allemaal bezig met het proces om mensen uit te nodigen om in het spoor van Jezus te komen en daarin te blijven.’

Er wordt bij onderwijs en vorming vaak een onderscheid gemaakt tussen drie fasen. ‘De fase van bekendmaking draait om het ontdekken van het christelijke verhaal en de betekenis daarvan voor het eigen leven. Dan volgt de fase van inwijding. Daarbij kun je denken aan doop en catechese. Vorming, ten slotte, draait om praktijken die mensen helpen om te groeien in geloof. Eigenlijk loopt dat aspect van vorming door alle fasen heen.’

Bergwandeling

Om het concreet te maken is tijdens de netwerkdag het beeld van een bergwandeling uitgewerkt. ‘Het is best moeilijk om mensen te verleiden om verdieping te zoeken en onderwijs te willen volgen. Daarom wilden we de missionaire plekken uitdagen om een verhaal te vertellen. Het beeld van bergwandelen sluit aan bij levenslang gevormd worden door Jezus. Je wilt in zijn spoor blijven. Daarvoor is voorbereiding nodig, net als bij een tocht. Er zijn vergezichten onderweg, waardoor je beseft: hier doen we het voor. Er wordt soms geklaagd. Je komt onderweg andere mensen tegen die je helpen. Je rugzak bevat inzichten en ervaringen die je met anderen kunt delen. Zo’n metafoor helpt om na te denken over de vraag: wat zijn we aan het doen en welk perspectief hebben we?’. De deelnemers werden uitgedaagd om in kaart te brengen welke activiteiten van hun plek te plaatsen zijn op de kaart van zo’n bergwandeling en in hoeverre ze bijdragen aan het volgen van Jezus.

Aanwezigheid

Vorming wordt vaak tot catechese vernauwd, maar Boerman hanteert liever een bredere definitie, waarbij meer aspecten van een leerproces worden meegenomen. Informele vorming gebeurt bijvoorbeeld in spontane gesprekken en tijdens maaltijden. Dan zijn er nog bewuste activiteiten zonder een vast curriculum, zoals het delen van je geloofsbiografie. Bij formele vorming gaat het om programma’s met een structuur zoals een geloofscursus of catechesetraject. ‘Catechese is in het verleden vaak gericht geweest op kennisoverdracht. Dat heeft heel vaak niet tot geloofsvorming geleid. Blijkbaar beklijft het niet als mensen veel over het leven van Jezus leren, als ze daarbij niet in het spoor van Jezus komen.’

Hij verwijst naar de theoloog Andrew Root, die in zijn boek ‘Faith formation in a secular age’ beschrijft hoe mensen tot geloof komen. ‘Root raadt kerken aan om zich minder op informatie en meer op ontmoeting te richten. Minder op de programma’s van activiteiten en meer op participatie, de mogelijkheid om mee te doen. Als je activiteiten niet goed werken, zegt Root, dan gaat het uiteindelijk om de vraag of er binnen die activiteit een ontmoeting met God kan plaatsvinden. Geloof wordt niet gevormd door de juiste argumenten of een aanstekelijk programma, maar door momenten waarop mensen iets ervaren van Gods aanwezigheid midden in het echte leven.’

Samenleven

Maar de geloofsinhoud doet er wel toe, en op dat punt is het goed om een kader te hebben. In veel kerkelijke gemeenschappen is catechese niet langer vanzelfsprekend, waardoor het zoeken is naar geschikt materiaal. Ook in jonge gemeenten is het zoeken wat past. Voor die situatie levert de theoloog Alex Fogleman een bruikbaar perspectief in zijn boek ‘Making disciples’. ‘Fogleman grijpt terug op de Vroege Kerk. Hij constateert dat kennis niet beklijft als die niet verbonden is met spiritualiteit en moraal. In de vroege kerk was die verbinding sterk aanwezig, nu is die er op veel plekken moeilijk te ontdekken.’

Als je wilt dat mensen gevormd worden in geloof, hoop en liefde, dan zijn er drie bronnen die daarbij nauw aansluiten, meent Fogleman. Hij noemt de Apostolische geloofsbelijdenis – verbonden aan geloof - , het Onzevader – een leerschool van hoop - en de Tien Geboden – leerschool van liefde - als leidraad. Boerman: ‘Als kerk kun je je aanbod aan activiteiten spiegelen aan de vraag of zij te relateren zijn aan die dimensies en die drie bronnen. Zo kun je voorkomen dat, om het scherp te stellen, vormingsprogramma’s vooral de voorkeuren van voorgangers of gemeenschappen weerspiegelen.’

Tijdens de netwerkdag werd er ten slotte ook nagedacht over vormende praktijken, zoals de filosoof James K.A. Smith die heeft benadrukt. ‘Hoe vormen gewoonten onze gemeenschap? Er zijn christelijke praktijken zoals bidden en Bijbellezen, maar je kunt ook naar andere gewoonten kijken’, zegt Boerman. ‘Wie neemt de beslissingen in mijn gemeenschap? Wie geven we het woord? Je kunt wel iemand bij de deur zetten, maar zijn we daarmee echt gastvrij? Mensen leren over Jezus niet alleen door wat je vertelt, maar ook door hoe je als gemeenschap samenleeft.’

Tekst: Nels Fahner

Labels: Focus verhalen, Nieuwsberichten, Impact nieuws, Voor gemeenten, Voor pioniers, Voor voorgangers, IZB

IZB houdt webinar over missionaire training voor twintigers

2026-11-04T15:14:42Z

Kun je het geloof nog wel delen in een cultuur waarin iedereen zijn eigen waarheid heeft? Waarom is het evangelie relevant voor iedereen? Hoe leg ik dit uit? In vier bijeenkomsten worden twintigers bij de training Twenties-four-seven toegerust om over het geloof in gesprek te gaan met collega’s en vrienden. Mette van Hell, kwartiermaker jongvolwassenen bij de IZB: ‘Het is geen evangelisatiecursus, maar je leert om onder woorden te brengen wat het geloof voor jou betekent en welke roeping je hebt gekregen van God.’

Groep

Kerken die voor Twenties-four-seven kiezen, bewijzen daarmee zichzelf een dienst, is de overtuiging van Van Hell. ‘Ze helpen hun jongeren om steviger te staan in hun geloof. Dat komt aan de hele gemeente ten goede.’ Vaak ontstaat er tijdens de vier bijeenkomsten, waar ook een maaltijd en een korte viering bij hoort, een hechte groep jongeren. ‘De opzet van de cursus helpt om een groep van betrokken twintigers te creëren in de gemeente. We zien dat dit gebeurt, zonder dat dit nu een vooropgezet doel is.’

Tijdens het webinar op 24 november leer je hoe je Twenties-four-seven kunt inzetten in je gemeente. Agnes van Haaften en Mette van Hell lichten de missionaire principes achter de cursus toe en geven praktische tips om de training te organiseren. Het cursusmateriaal is vanaf dit seizoen gratis beschikbaar.

Aanmelden voor het webinar kan via www.izb.nl/agenda

Hier kun je een reportage lezen over Twenties-four-seven in Voorthuizen.

Labels: Areopagus nieuws, Focus verhalen, Nieuwsberichten, Voor gemeenten, Voor voorgangers, IZB

‘Kinderen zijn geen lege vaten om te vullen’

2026-10-28T15:13:22Z

Corina Nagel (43) is godsdienstpedagoog en oprichter van expertisecentrum KiemPlaats. Ze brengt haar kennis in de praktijk in haar eigen gezin met man en vier eigen kinderen. Daarnaast hebben ze in de loop van de jaren verschillende pleegkinderen onder hun hoede gehad. Samen met theoloog en podcastmaker Daan Molenaar schreef ze het boek bij de podcast: Omdat ik het zeg! Inderdaad, over opvoeden. Of beter: christelijk opvoeden, want dat maakt verschil.

Eerst wat over de titel: Omdat ik het zeg! Zo gaat het bij jou toch niet?

‘Haha, zo heet de podcast, het is natuurlijk met een dikke knipoog bedoeld. In het boek werken we vier opvoedstijlen uit, waarbij de autoritatieve stijl wel onze voorkeur heeft. Je hoeft niet altijd streng te zijn, maar ook niet altijd lief. Autoritatief wil zeggen dat het allebei kan. Je stelt duidelijk regels en kaders, maar je hebt ook oog voor de behoeften van het kind. Je spreekt kinderen aan op wat je afgesproken hebt, maar stelt jezelf altijd de vraag: welk signaal heb ik gemist dat het nu even niet goed ging? Wat is er precies gebeurd?’

Twee seizoenen hebben de IZB en de EO inmiddels online staan van de podcast, bij elkaar twintig afleveringen. Presentatoren Chris Segers en Rosa Douma (alleen eerste seizoen) leggen hun opvoedvragen voor aan Jurrien ten Brinke (eerste seizoen: ds. Bart de Bruin) en Corina. De derde staat al op de rit.

Als er al twintig thema’s behandeld zijn, waarom moest er dan ook nog een boek komen?

‘Een podcast is een makkelijke manier om onderweg, bijvoorbeeld naar je werk, iets inhoudelijks te beluisteren. De toon is luchtig, je kunt er ontspannen naar luisteren. Zelfs met kinderen op de achterbank. Met het boek willen we er verdieping aan geven. Dat doen we in de teksten, maar we geven ook handvaten om het gesprek aan te gaan. Met andere opvoeders, in een opvoedkring in de kerk, of voor het gesprek me je kinderen zelf.’

In acht hoofdstukken worden evenzoveel thema’s uitgewerkt, met modellen en schema’s erbij: wie is de baas; slaapstrijd; belonen en straffen; motiveren tot het goede; vrijheid of bescherming; respect; geloofsgesprekken met je kind; mee naar de kerk (of niet). Achter in het boek staat een literatuurlijst waar je een boekenwand mee kunt vullen. Tussendoor veel kaders en lijstjes: praktijkverhalen, gespreksvragen en praktische tips.

‘Het was wel een zoektocht,’ licht Corina toe. ‘Gaan we niet te diep? Qua taal streefden we ernaar het zo toegankelijk mogelijk op te schrijven. Maar, het boek moet ook verdieping geven aan de podcast. De grote issues die nu spelen zijn: hoe stel ik grenzen, en hoe kan ik mijn kind echt zien? Dat gaat vaak een kant op die veel ruimte geeft. En grenzen vinden we bijna iets engs. Het interessante is: dat werkt door in het geloof. Als je in het gewone leven niet kunt zeggen dat je kind geen snoepje mag, kun je dan wel duidelijk zijn als het over de kerkgang gaat? Durf je nog richting te geven? Of ben je bang dat je gaat indoctrineren? Daar zit geen oordeel in, maar de vraag: ben je je bewust van het spanningsveld waarin je staat? Ik ben opgegroeid met te veel richting. Ik begrijp ook wel waarom veel leeftijdsgenoten de kerk van mijn jeugd verlaten hebben. Vanuit mijn onderzoek – ik werk aan een proefschrift – weten we dat veel ouders van nu als kind te weinig ruimte ervaarden als het om het geloof ging. Er was geen plek voor hun ideeën en kritische vragen. Dat blijkt echt schadelijk voor kinderen. Van de weeromstuit zie ik nu ouders naar de andere kant doorschieten, maar kinderen hebben ook richting nodig.’

We lichten er een paar dingen uit. De slaapstrijd, vertel eens, wat bedoel je daarmee?

‘Het gaan slapen voelt vaak als een strijd tussen jou en je kind. Je kind heeft er geen zin in, of het lukt gewoon niet en staat weer bovenaan de trap. Jij hebt na een lange dag behoefte aan rust, en je bent ’s avonds de minst goede versie van jezelf. Die lieve geduldige ouder zijn is dan een uitdaging. Daar ben je wel eens klaar mee. Hoe kun je strijd voorkomen? Dat begint vaak al overdag. Slaaprituelen helpen ook. Of je energieke kind nog even laten springen op de trampoline, of een rondje fietsen. Voordat je kind naar bed moet, is er al winst te behalen.

Je zegt ergens dat kinderen hun eigen spiritualiteit moeten kunnen ontwikkelen.

‘Ja, kinderen zijn geen lege vaten om te vullen. Hoe leer je je kind van God houden? Wij denken vaak dat wij weten hoe het zit, maar juist dat hoeven we ze niet te leren. Kinderen hebben op hun eigen manier een heel natuurlijk contact met God. Jezus zegt niet voor niets dat we als een kind moeten worden. Wij mogen uitpakken wat God ze al gegeven heeft. Toen een van mijn kinderen voor het eerst over de kruisiging hoorde vertellen, zei hij: “Ik vind God stom.” Daar moet je niet van schrikken. Dat Jezus doodging aan het kruis, dat is ook echt stom, in kindertaal. Hij zag al jong het aanstootgevende daarvan. God valt echt niet van zijn stoel van zulke vragen.’

Jullie spreken van onderbescherming waar het gaat om digitale opvoeding. Waarom is dat?

‘Met een paar keer klikken komen kinderen online in aanraking met dingen waar je geen idee van hebt, terwijl hun hersenen nog in ontwikkeling zijn. Op veel kinderapps komen volwassenen met foute bedoelingen. Daar heb je als ouders nauwelijks zicht op. Maar we moeten het wel in de gaten houden. Door gesprekken erover te voeren, maar ook controleren op welke sites je kind komt.’

Je hebt ook pleegkinderen opgevoed. Hoe anders is dat?

‘Alles wat ik geleerd had over opvoeden, kon ik in de prullenbak gooien. Het is een heel groot verschil. Het zijn per definitie kinderen met een stevige rugzak. Ze hebben vaak een onveilige basis gehad. Daar kan zo’n kind niets aan doen. Het mooie is wel dat ik door de pleegkinderen een manier van kijken en opvoeden ontwikkeld heb, waar mijn jongste kinderen baat bij hebben.’

De IZB is een zendingsorganisatie. Waarom houdt de IZB zich met opvoeden bezig?

‘Ik heb jaren geleden als toeruster bij de IZB gewerkt. Je geloof delen is best lastig. Thuis is een plek waar je er met je kinderen en kleinkinderen onbekommerd mee kunt oefenen en experimenteren. Het is een nog veel effectievere manier ook. De kerk en de school en andere plekken waar het geloof geleefd wordt, zijn belangrijk voor kinderen en jongeren, maar thuis is de allerbelangrijkste plek waar ze leren leven als leerling van Jezus. Leren ze het thuis niet, dan is de kans groter dat ze God vaarwelzeggen als ze ouder zijn.’

Tekst: Arie Kok

De podcast 'Omdat ik het zeg' is hier te beluisteren. Het boek is te bestellen bij de lokale boekhandel of online.

Labels: Focus verhalen, Nieuwsberichten, Vandaag, Voor gemeenten, Voor jou, IZB

Welke urgentie voelen we eigenlijk?

2026-10-30T14:16:56Z

Vaak komen gemeenten bij de IZB op de lijn met de vraag: hoe kunnen we een (verdiepte) missionaire houding ontwikkelen, als gemeente, maar ook als gelovigen op de plek waar we in ons dagelijks leven zijn? Nadat we die vraag samen met de gemeente dieper hebben onderzocht (bijvoorbeeld met behulp van een missionaire oriëntatie) starten we vaak met een Focustraject of een missionair jaarthema. We zijn altijd weer blij als in de gemeente de missionaire urgentie wordt gevoeld en dat wordt omgezet in een concreet bezinningstraject.

Wat er soms onder vandaan komt

De laatste tijd merken we echter dat het nogal eens gebeurt dat onder de vraag naar de missionaire urgentie eigenlijk een andere vraag schuilgaat: die naar de toekomst van de gemeente. Als een gemeente te maken heeft met krimp en/of vergrijzing geeft dat vaak veel zorg en stress: waar gaat het heen, zijn we er over 10 jaar nog, wat is onze toekomst? Als we dan een tijdje op weg zijn met een traject, komt soms aan het licht wat de diepste hoop en verwachting was bij de keuze ervoor: dat de gemeente weer zou gaan groeien door de aanwas van nieuwe mensen. Een gevoel van teleurstelling is in dat geval meestal niet ver weg. Maar is de urgente vraag naar de toekomst van de gemeente niet een andere dan die naar het groeien in een missionaire levenshouding?

Een andere vraag, een ander antwoord

Wanneer duidelijk wordt dat de vraag naar de toekomst eigenlijk de hoofdvraag is, vraagt dat om een ander soort bezinning. De kern van die bezinning bestaat uit wat in de pioniersbeweging viervoudig luisteren is gaan heten. We luisteren naar vier kanten, om van daaruit tot een nieuwe visie te kunnen komen over waar God onze gemeente toe roept. De vier luisterrichtingen zijn: welke weg wijst God ons (ziet Hij toekomst voor onze gemeente en welke dan?), welke vragen worden ons gesteld vanuit de context (tijd en plaats), welke stem klinkt er uit de kerk in zijn geheel (wat beweegt er in de kerk), en welke stemmen klinken in de gemeente? Het zijn vier heel fundamentele vragen die om echte oefening in luisteren vragen. Die oefening kost tijd, maar is de inspanning zeker waard.

Maatwerk

Als IZB denken we graag mee in beide genoemde processen. Soms kan de aanvullende bezinning worden ingevoegd in het lopend Focustraject of het jaarthema. Maar soms moet het er echt naast of zelfs even in plaats van. Hoe dat er jouw gemeente precies uitziet, hangt uiteraard van de situatie af, maar daar denken we graag over mee.

Voor iedere gemeente is het hoe dan ook een goede vraag: welke urgentie vraagt om voorrang, de missionaire of die over de toekomst van de gemeente. Wat zijn jouw eerste gedachten over die van jouw gemeente?

Tekst: Bas van der Graaf, Teamleider Toerusting

Heb je ook een vraag of wil je ergens over doorpraten? Neem dan contact op via info@izb.nl.

Labels: Focus verhalen, Nieuwsberichten, Voor gemeenten, IZB

‘Met de catechisanten gaan we een proces van vorming aan’

2026-10-12T13:55:45Z

Hoe ziet mentoraat er in jullie gemeente uit?

‘Voor ons is het cruciaal om de belijdeniscatechisatie niet alleen te zien als het overdragen van kennis over het christelijk geloof. Met de catechisanten gaan we een proces van vorming aan. Zo willen we ze begeleiden op de weg die zij achter Christus aan willen gaan. Als predikanten helpen wij hen daarbij. We zijn dus zelf als mentoren aanwezig. We oefenen samen met gebed, de catechisanten stellen een leefregel op die hen helpt om gevormd te worden, en ook krijgen ze concrete opdrachten mee voor hun dagelijks leven.

Een van die opdrachten is om kennis te maken met onze gemeente waar ze nu formeel onderdeel van gaan worden door een gesprek met een van de gemeenteleden. Dit gemeentelid is vaak al wat ouder, heeft daardoor ervaring en wijsheid opgedaan in het geloof, en gaat met hen een gesprek aan over wat het betekent om deel te zijn van de gemeente. Het is geen start van een langdurige mentoraatsrelatie. Je zou het meer kunnen zien als een mentoraatsgesprek. Maar we zien dat het zich in een aantal gevallen ontwikkelt tot iets langdurigs. We krijgen er eigenlijk altijd positieve reacties op, zowel van de gemeenteleden als van de belijdenisgroep.’

Wie koppelt de catechisanten aan de gemeenteleden?

‘Mijn collega Johan Visser en ik doen dit, omdat wij als predikanten de belijdeniscatechisatie begeleiden. Doordat wij de koppeling maken, voorkomen we dat de catechisanten binnen hun bekende, veilige kring kiezen. Omdat wij lang met de catechisanten optrekken, krijgen we vaak een gevoel voor de specifieke vragen of worstelingen waar elke catechisant mee zit. Op basis daarvan kiezen we een gemeentelid. Het betekent niet dat er altijd een perfecte match is, maar er gebeuren geregeld mooie dingen.

Zo hebben we een jonge vrouw met een niet-gelovige partner gekoppeld aan een oudere vrouw in de gemeente, die getrouwd is met iemand die niet gelovig is. De gesprekken deden beide vrouwen goed. Ze willen hieraan vervolg gegeven door een kring te starten voor gemeenteleden zonder gelovige partner.

Een ander voorbeeld: een van onze catechisanten was een vrouw die opgroeide in een stevig reformatorische kerk. Ze had het geloof van haar ouders vaarwelgezegd en is de Noorderkerk weer betrokken geraakt. Het was merkbaar dat bepaalde vragen en manieren van geloof beleven uit haar jeugd de kop opstaken bij haar. Ik heb daar nauwelijks ervaring mee – ik weet niet wat het is om echt bang te zijn voor God. Daarom hebben we haar gekoppeld aan een gemeentelid dat uit hetzelfde milieu komt en die zelf Gods genade heeft leren kennen, maar die wel ervaren heeft hoe een ander godsbeeld als een soort angel in je leven kan zitten. Deze gesprekken waren ontzettend behulpzaam voor deze vrouw.’

Is het ongemakkelijk om dit te doen, voor de belijdeniscatechisanten of voor de kerkleden?

‘Wij hebben nog nooit een negatieve reactie teruggekregen. We vragen wel aan onze gemeenteleden of we ze mogen koppelen. Een enkele keer krijg ik dan de reactie: “Mijn agenda zit zo vol, het komt nu niet uit. Maar volgende keer ben ik graag van de partij.” We horen vooral terug: “Wat was dit gaaf, kan dit nog een keer?”. Voor gemeenteleden is het nog op een andere manier waardevol. Een deel van onze belijdeniscatechisanten komen uit het studentennetwerk van de stad. Deze studenten zijn voor veel gemeenteleden best wel onbekend. Door deze mentoraatgesprekken wordt zowel het netwerk van de studenten als van de gemeenteleden vergroot.’

Hoe zou je hiermee kunnen starten in je eigen gemeente?

‘Het is echt eenvoudig. Toen ik predikant was in Vollenhove had ik vier belijdeniscatechisanten. Het is heel makkelijk om een paar mensen te vragen om in gesprek te gaan met deze catechisanten. Vaak hebben mensen een concrete aanzet nodig om met elkaar in gesprek te komen. Een vraag rond een belijdenistraject is daarom heel geschikt. Je moet het wel faciliteren en aanzwengelen in je gemeente.

Als het gesprek tussen generaties nog erg lastig is, kun je een cultuur kweken van wederzijdse verantwoordelijkheid in de gemeente. Een paar jaar geleden hebben wij bijvoorbeeld bij de start van het nieuwe kerkelijke seizoen alle namen van kinderen en jongeren op een briefje geschreven. De gemeenteleden trokken allemaal een naam uit de pot en hebben een seizoen voor het kind op het briefje gebeden. Daarmee heb je ze nog niet met elkaar in gesprek gebracht, maar je hebt al wel in het gebedsleven van de kerk geïntegreerd dat jongeren in de gemeente bij naam worden genoemd. Ik mag hopen dat daaruit iets voortvloeit.’

Tekst: Mette van Hell

Meld je onderaan deze pagina aan voor de kwartaalmailing ‘Twintigers’ van de IZB.

Meer weten over mentoraat? Kom dan naar de IZB-Toerustingsdag op 14 november 2026 met als thema ‘Metamorfose – over de geestelijke vorming van nieuwgelovigen’.

Labels: Areopagus nieuws, Focus verhalen, Nieuwsberichten, Voor gemeenten, Voor voorgangers, IZB

‘Iedere gemeente kan een plek van vorming zijn’

2026-10-09T16:06:45Z

De IZB-Toerustingsdag start dit jaar met lezingen over de weg van nieuwe gelovigen, over inwijding, en over het overkoepelende thema ‘metamorfose’. De rest van het programma kent vier sporen waar je als team of gemeentelid verdieping in kunt vinden. Bas van der Graaf licht het programma toe.

Jouw lezing heeft als titel ‘metamorfose – over het veranderen van je denken’. Welke metamorfose staat je daarbij voor ogen?

‘Als het in de Bijbel gaat om karaktervorming, wordt vaak het beeld van een boom die vrucht draagt gebruikt. Dat is iets anders dan een setje vaardigheden ontwikkelen. De term ‘metamorfose’ komt in het Nieuwe Testament twee keer voor, bijvoorbeeld in Romeinen 12 vers 2. Daar staat dat nieuwe gelovigen ‘door de heerlijkheid van Christus zullen worden veranderd naar zijn beeld’. Dat is een belofte. De mystica Teresa van Avila gebruikt het beeld van de metamorfose ook letterlijk, door te schrijven dat Christus de gelovige omringt als een cocon, waardoor deze gevormd wordt van rups tot vlinder. In Hem vindt verandering plaats. Het belang van het opdiepen van dit soort beelden is dat de jongere generatie echt op zoek is naar verandering. Maar weten we ook hoe dat gaat in de gemeente? Kunnen we dit soort geloofsprocessen niet alleen uitleggen, maar een ander daarin ook meenemen? Hoe doe je dat? Daarvoor hopen we een bodem te leggen op de Toerustingsdag. Het missionaire zit ‘m erin dat de toekomst van de kerk meer en meer in de vorming van mensen zou kunnen liggen, als een plek waar zij ondersteund worden om een leven met Christus te leiden. We zien dat bijvoorbeeld al gebeuren in de Oosters-Orthodoxe kerk, waar de priester voor toetreders een belangrijke gids en adviseur is.’

Er is bij de Toerustingsdag ook aandacht voor zogeheten geestelijke disciplines. Termen als ‘onthouding’ en ‘toewijding’ zijn woorden die haaks lijken te staan op een cultuur van individuele vrijheid. Waarom zijn ze belangrijk?

‘Vanuit het christelijke denken zijn ze belangrijk, omdat geestelijke vorming altijd kruisvormig is. Jezus zegt: ‘neem je kruis op je’ en ‘verlies je leven om het te vinden’. Eenzelfde beeld gebruikt de apostel Paulus als hij spreekt over het afleggen van de oude mensen en het aandoen van de nieuwe mens. Dat is het beeld van oude kleding die je vervangt. De doopsymboliek van Romeinen 6 spreekt van sterven en opstaan in een nieuw leven. Dat is dezelfde dynamiek. Die geestelijke disciplines zijn daar onderdeel van. Toewijding en onthouding wijst op een proces van afsterven van datgene dat niet vruchtbaar is in het Koninkrijk van God. Dat lijkt soms haaks op de tijdgeest te staan en tegelijkertijd ook weer niet. Als mensen ervaren dat hun leven niet is zoals het moet zijn, dan hebben ze vaak ook al het besef dat ze dingen moeten, of mogen, loslaten.’

Wat valt er voor gemeenteleden op te steken op deze dag? Waarom is het een aanrader om te komen?

‘Als je dit spoor volgt, raak je aan het hart van het evangelie. Ik geloof ook dat de toekomst van de kerk hieromheen cirkelt. We hebben veel geprobeerd in het missionair werk, van het aantrekkelijker maken van kerkdiensten tot het organiseren van events, maar in de kern gaat het telkens om dit proces: wat betekent het om met God te leven? Getuigenissen van nieuwe gelovigen spreken ervan dat zij, soms na een periode van mentale chaos en duisternis, thuiskwamen in het geloof. In hun gevoelsleven veranderde iets waardoor hun denken weer gezond werd. Ik zie ernaar uit om gemeenten te bemoedigen om dit het hart te laten zijn van gemeente-zijn: met elkaar spreken over hoe het evangelie je wezen kan veranderen. Dat zien we ook vaak gebeuren bij een IZB-Focustraject. Veel gemeenten zoeken naar hun rol, soms in een situatie van krimp. Maar het goede nieuws is dat het voor iedere gemeente, groot of klein, mogelijk is om een plek van vorming te zijn.’

'Bijbellezen met nieuwkomers' is een van de sporen die je kunt kiezen. Waarom is het belangrijk om daar iets van af te weten?

‘Op veel plekken kloppen jongeren aan die online een hele reis achter de rug hebben. Zij hebben via internet veel informatie gevonden over de Bijbel en het christelijk geloof. Die kennis kan goed zijn, maar ook vermengd met allerlei ongefundeerde ideeën die niet stroken met de christelijke traditie. Het is dus goed dat er een praktijkruimte ontstaat waarin datgene wat ze al weten waar nodig wordt gecorrigeerd, en hoe dan ook op een hoger plan wordt gebracht. Hoe leef je met die kennis en hoe verandert het je leven? Het gaat dus om ontmoetingen rond de Bijbel waarin iets anders gebeurt dan wat ze online kunnen vinden. En waar ze leren om datgene wat ze gelezen en gehoord hebben toe te passen in het dagelijks leven.’

Wat kun je als gewoon kerklid doen voor nieuwe gelovigen?

‘Ik denk dat het belangrijk is dat nieuwkomers voorbeelden vinden. Je kunt als gemeentelid een mentor worden, dus dat je met iemand een relatie aangaat. Daarvoor is het wel nodig dat je zelf ook al gevormd bent door het evangelie. Zoekende mensen hebben soms niemand in hun omgeving die christen is. Dan is het heel belangrijk dat er mensen zijn die herkennen wat er met hen gebeurt. Zij zitten in een proces van levensverandering, maar kunnen dit met niemand delen. Getuige zijn betekent steeds vaker: deze dingen herkennen, er een antenne voor krijgen en het evangelie kunnen verwoorden in termen van deze zoektocht. Ik zou zeggen: sluit je aan bij wat er gaande is in iemands leven en probeer iemand ‘tevoorschijn te luisteren’. Dan hoef je niet te zenden, maar kun je ontspannen openstaan voor de ontmoetingen die op je pad komen.’

Tekst: Nels Fahner

Bekijk hier het programma van de IZB-Toerustingsdag op 14 november, ‘Metamorfose – over de geestelijke vorming van nieuwgelovigen’. Met o.a. Agnes van Haaften, Benno van den Toren, Rik Mager, Jaap van den Born, Mette van Hell en Leon van den Dool.

Labels: Areopagus nieuws, Focus verhalen, Nieuwsberichten, Impact nieuws, Voor gemeenten

IZB-Toerustingsdag ‘Metamorfose’ op 14 november

2026-10-09T16:03:57Z

‘Zoekende mensen hebben christenen nodig die herkennen wat er met hen gebeurt en daar woorden aan kunnen geven’, aldus ds. Bas van der Graaf, hoofd IZB-Toerusting. De Toerustingsdag kent dit jaar een programma met vier sporen waar je als team of gemeentelid missionaire inspiratie in kunt vinden. Naast thema’s als ‘mentoraat’ en ‘Bijbellezen met nieuwgelovigen’ kun je ook onderzoeken hoe je met je gemeente aan de slag wilt met ‘geestelijke disciplines’ of de ‘basics’ van het geloof.

Mogelijkheden

De dag is bedoeld voor kerkenraadsleden, voorgangers, evangelisatiecommissies, teams die een IZB-Focustraject doen en individuele kerkleden. Van der Graaf hoopt dat zij geïnspireerd worden om met een nieuwe blik naar hun mogelijkheden te kijken. ‘Iedere gemeente, groot of klein, kan een plek van vorming zijn.’

Zaterdag 14 november, Oude Kerk (en Huis van Zending IZB/GZB) in Zeist. Meer informatie over het programma en aanmelding vind je hier. Lees ook het interview met Bas van der Graaf over de Toerustingsdag.

Labels: Areopagus nieuws, Focus verhalen, Nieuwsberichten, Impact nieuws

Waarom je als kerk een pop-upcamping zou starten

2026-09-30T15:24:07Z

Dit jaar konden tientallen gezinnen met een minimuminkomen terecht op een pop-upcamping voor een kosteloze vakantie. In Dordrecht, Oud-Alblas, Overberg en Zoetermeer werden tijdelijke campings gerealiseerd op de grond van een boer of particulier, compleet met sanitair, een ontmoetingstent, speeltoestellen en soms zelfs een zwembad. Tientallen vrijwilligers uit de ondersteunende gemeenten kwamen in touw om de campings op te zetten, eten te koken, schoon te maken, een recreatieprogramma te zetten, een luisterend oor te bieden en in alles liefdevol present te zijn. Geen van de plaatselijke commissies die een pop-upcamping heeft georganiseerd zal ontkennen dat het ontzettend veel werk is en je na afloop bekaf bent. Waarom zou je het dan toch doen?

Kloof

De kloof tussen rijk en arm in Nederland is fors. Ongeveer 1 miljoen mensen moeten rondkomen van een inkomen op of iets boven het sociaal minimum. Veel van hen leven in (langdurige) armoede en slagen er niet (meer) in om hun hoofd financieel boven water te houden. Armoede vreet aan je eigenwaarde, en sluit je uit van heel veel activiteiten die voor anderen vanzelfsprekend zijn. In de zomervakantie is dit extra voelbaar als veel Nederlanders op vakantie gaan, maar zoiets er voor gezinnen in armoede echt niet in zit. Gods koninkrijk en zijn gerechtigheid zijn nauw met elkaar verbonden. Jezus viel op doordat hij juist oog had voor mensen aan de randen van de samenleving. In navolging van Hem zien we de waarde van ieder mens en delen we wat we zelf hebben ontvangen. Vanuit deze overtuiging is het idee voor de pop-upcampings geboren. Kunnen we mensen in armoede vanuit Gods liefde zegenen met een verzorgde en zorgeloze vakantie?

Groep

Hoe ziet een week op de pop-up camping eruit? Voordat de gasten komen, wordt alles in gereedheid gebracht door lokale vrijwilligers. Tenten worden opgezet, sanitaire gebouwtjes worden geplaatst, een grote ontmoetingsruimte in schuur of grote tent wordt gezellig ingericht, en het terrein wordt verder camping-waardig gemaakt met speelhoeken, zitplekken, een kampvuurplaats, en soms zelfs een zwembad. Op maandag komen de gasten aan. Meestal blijven ze tot vrijdag of zaterdag. De eerste dag staat in het teken van settelen en kennismaken. De kunst is om van verschillende gezinnen (met vaak verschillende culturele achtergronden) een fijne groep te smeden. De rest van de week kunnen de campinggasten meedoen aan het recreatieprogramma. Kinder- en tienerclub, allerlei uitjes (vaak gesponsord door of geregeld met lokale ondernemers), sport en spel, kampvuuravonden en ga zo maar door. Op elke pop-upcamping is ook een campingpastor aanwezig die een luisterend oor biedt.

Aanstekelijk

André Bos coördineert de pop-upcamping in Zoetermeer, die de afgelopen zomer maar liefst zes weken heeft gedraaid, en elke week gerund wordt door een andere Zoetermeerse kerk. Wat André zo mooi vindt aan de pop-upcamping, is dat de vruchten ervan heel divers zijn. Hij ziet de campinggasten genieten en tot rust komen. Ze kunnen even afstand nemen van het dagelijkse bestaan dat vaak getekend wordt door veel (financiële) stress. André ziet ook het positieve effect op de deelnemende kerken. Het is verbindend om als kerken samen zo’n interkerkelijk, missionair-diaconaal project te runnen. Daarnaast observeert hij dat het een vitaliserend effect heeft naar de eigen kerkgemeenschap. Voor alle leeftijden zijn er vrijwilligerstaken op de camping. Van klussen, activiteiten organiseren, gesprekken en koken. De pop-up camping werkt aanstekelijk, en vrijwilligers vragen: 'Zouden we door het jaar heen ook niet iets kunnen betekenen in de wijk rondom onze eigen kerk?'

Denk je erover om in jouw plaats ook een pop-upcamping te starten, dan kan de IZB meedenken over de aanpak. Vanuit de vier campings die nu jaarlijks draaien is veel expertise opgebouwd over de praktische aspecten van een tijdelijke camping opzetten, hoe je aan campinggasten komt, hoe je een mooi programma opzet, hoe je vrijwilligers werft en aanstuurt, en hoe je door alles heen Gods liefde tastbaar kunt maken. We geven deze kennis en ervaring graag door, en denken met liefde met je mee.

Tekst: Nelleke Rebel

Lees hier meer over de pop-upcampings. Heb je een praktische missionaire vraag namens jouw gemeente? Meld je dan hier aan voor ons gratis online missionaire spreekuur.

Labels: Dabar nieuws, Focus verhalen, Nieuwsberichten, Impact nieuws

Kerstmagazine om breed te verspreiden 'Sporen van Licht'

2026-11-05T11:09:09Z

In dit nummer ontdekken én volgen we ‘Sporen van licht’. Daarbij valt te denken aan de bekende Lichtjestochten zoals die op veel plekken in het land worden gehouden, maar bijvoorbeeld ook andere missionaire initiatieven door het jaar heen

De rijk gevarieerde inhoud – verhalen, interviews met ‘lichtverspreiders’, reportages, columns – wordt verpakt in een aantrekkelijk jasje. Een laagdrempelig blad, met een uitgesproken missionair karakter.

Bij uitstek geschikt dus om te worden uitgedeeld aan een brede groep binnen en buiten de kerk!

Inhoud

In ‘Sporen van Licht’ een interview met Marinka Mulder, burgemeester van Culemborg. Ze vertelt hoe ze via de podcast ‘Eerst Dit’ (weer) op het spoor kwam van kerk en geloof. Joke Verweerd schreef speciaal voor dit nummer een verhaal waarin ‘elkaar wat licht gunnen’ op een eigentijdse manier wordt ingekleurd.

En hoe ga je verder ná december? Dat lezen we in een reportage over de ‘maand van het licht’ (januari!) in het Friese Zwaagwesteinde. Bas van der Graaf geeft nuttige tips over het toeleven naar het (Kerst)feest. Verder onder meer bijdragen van Margriet van der Kooi en Nico van der Voet.

Kijk voor verdere informatie én om te bestellen op Lichtspoor Kerst - IZB

Labels: Advert/Kerst, Focus verhalen, Nieuwsberichten, Impact nieuws, Vandaag, Voor gemeenten

Feest van herkenning – bemoediging voor werkers in de kerk

2026-09-25T11:54:42Z

Je zet je in voor de kerk. Soms gaat dat vanzelf en soms loopt het stroef. Een gesprek waar je op blijft kauwen. Iemand die afhaakt. Gedoe in een groep. Of een taak die meer van je vraagt dan je dacht. De Rotterdamse missionair werker Martijn de Jong (Geloven in Spangen) reflecteert in drie korte video’s speels op dat soort momenten aan de hand van het Emmaüsverhaal. ‘De vrede van Christus is te diep, te mysterieus, te getekend door spijkers om in een app, een cursus, een shake of een oneliner te vangen. Die vrede doemt soms op en groeit in oplopers.’

De video’s zijn, met achtergrondinfo, te zien en te delen via www.izb.nl/feestvanherkenning

Labels: Areopagus nieuws, Focus verhalen, Nieuwsberichten, Impact nieuws, Voor pioniers