In het eerste blok van Focus ging één van de gesprekken over ‘zien’. Zien we elkaar, zien we Jezus in de ander, zien we elkaars noden en pijn?

Een tijdje geleden zat ik in een wachtkamer in het ziekenhuis. Naast mij zat een vrouw. Ik merkte aan haar dat ze het spannend vond om daar te zijn en ik begon een gesprekje met haar. Ze was inderdaad gespannen en nerveus. Ze bleek mij te herkennen als inwoner van Houten, omdat ze mij regelmatig zag fietsen. We raakten verder in gesprek en uiteindelijk vroeg ik haar of ik voor haar mocht bidden. Om rust en vrede voor de zaken waarvoor ze in het ziekenhuis was. Het was spannend om te vragen, maar tegelijk ging het ook vanzelf. Het leek mij ook gewoon logisch. Wanneer wij gespannen of bang zijn gaan we naar God, waarom zou ik haar noden ook niet bij God mogen neerleggen? Ze vond het goed en deed haar goed. Achteraf was ik een beetje verbaasd dat ik het gevraagd had. Ik denk dat Focus mij heeft geholpen om me bewust te worden van wat wij voor een ander kunnen betekenen. Het heeft mij stilgezet om verder te kijken en door te mogen geven wat we zelf ontvangen hebben.”

 

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief