Het verhaal van de vrouw in Houten over het gebed dat ze spontaan aanbood in de wachtkamer bij het ziekenhuis, hoorde ik in het voorbijgaan uit eerste hand. Ze had het nog niet eerder met iemand gedeeld. “Waarom zou je ook?” bedacht ik me later. Je moet er een aanleiding voor hebben. Als je er zelf over begint, klinkt het snel als “kijk mij eens…” Toch? Of niet?

Verhalen delen is een belangrijk onderdeel van Focus. We geloven dat deze verhalen laten zien dat God aan het werk is en hoe Hij dat doet. We geloven dat we daarmee invulling geven aan wat Paulus schrijft aan de christenen in Rome: “Want ik verlang ernaar u te ontmoeten en u te laten delen in een geestelijke gave, om u te sterken, of liever, om door elkaar bemoedigd te worden: ik door uw geloof en u door het mijne.” (Rom 1:11-12) hierna voor vervolg doorklikken naar website

Daarom heeft in alle Focus-gesprekken ‘verhalen delen’ een eigen plek. Ook bij de gespreksvragen van de Bijbelstudies is er vaak minimaal één vraag die uitnodigt om persoonlijke ervaringen te delen. Een gesprek in een kleine groep is misschien ook wel de meest geschikte plek daarvoor.

Tegelijk merken we dat in alle gemeenten gezocht wordt naar manieren om de verhalen breder te delen. Het delen van verhalen voor de hele gemeente gebeurt op allerlei manieren. In geschreven vorm via het kerkblad, de reguliere weekbrieven, speciale Focus-nieuwbrieven, en berichten op borden in de kerk. Daarnaast worden in sommige gemeenten verhalen verteld tijdens of na de eredienst. Op enkele plekken zijn filmpjes gemaakt waarin gemeenteleden hun ervaringen delen. Die filmpjes zijn dan tijdens de dienst zijn getoond.

Meestal is het iemand uit de Focusgroep die op zoek gaat naar verhalen. In Leiden is er een rooster voor de kringen om een verhaal te delen in de nieuwsbrief. In Alblasserdam zijn twee journalisten-in-opleiding gevraagd om verhalen te zoeken.

In de praktijk blijkt het vinden van verhalen niet altijd mee te vallen. Ook al zijn reacties op die gedeelde verhalen altijd in de trant van “heel mooi en bemoedigend om te lezen of te horen”. Toch vinden we het blijkbaar moeilijk om zelf in iets wat we mee maken een verhaal te zien dat het delen waard is. Kringen vinden het lastig om de gesprekken die ze hadden om te vormen tot een verhaal. En het duurt vaak wel even voor de gemeente-journalisten iemand vinden die bereid is om zijn of haar verhaal te doen voor de camera.

Verhalen delen is dus iets dat we moeten leren. Volhouden dus. Blijven oefenen met de vragen in de boekjes en de vragen van de Focusgroep. Tegelijk zouden we het mooi vinden als het delen van verhalen niet afhankelijk is van een vraag uit een boekje. Zouden we het mooi vinden als verhalen niet alleen via de Focusgroep naar de andere gemeenteleden gaan, maar dat verhalen ook onderling gedeeld worden. Gewoon spontaan. Ook dat is in het begin misschien oefenen. Oefenen om uit jezelf iets delen: “Weet je wat ik meemaakte op mijn werk, bij school, bij mijn buren…” Of oefenen door er eens spontaan naar te vragen als je een gemeentelid spreekt: “Heb je nog iets gemerkt op je werk, bij de school, bij je buren…”

We hopen dat op die manier nog meer gaat rondzingen wat God aan het doen is in de gemeente: “Zie, ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het – heb je het nog niet gemerkt?” (Jes 43:19)

 

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief