Door een opdracht tijdens een Focusavond zocht Maartje* contact met een Georgisch gezin bij haar in de wijk. ‘Ik vind het leuk dat ik hen beter leer kennen en het is mooi om te zien dat onze relatie nu wederkerig wordt. We kunnen allebei wat voor elkaar betekenen.’

‘Tijdens een bijbelstudie van Focus ging het over omzien naar anderen en in het Focusboekje stond de opdracht om iemand te bedenken voor wie je concreet iets kunt betekenen. We dachten die avond al snel aan een Georgisch gezin dat sinds kort bij ons in de wijk woont en ook wel bij ons in de kerk komt. Door een trauma uit het verleden heeft de man uit het gezin het erg zwaar en kan hij niet thuis wonen. Ook is het nog onzeker of ze in Nederland mogen blijven en dat levert veel spanning op, bij het hele gezin. Zijn vrouw Gatia* en zoon Lasha* van twaalf bleken bij mij om de hoek te wonen, dus we spraken af dat ik contact met hen zou opnemen.’

Maartje gaat bij Gatia langs en vanaf dat moment hebben de twee regelmatig contact. ‘Eerst ging het vooral over praktische zaken, ze appte mij als ik iets voor haar kon doen, maar gaandeweg werd het contact persoonlijker en zagen we elkaar ook steeds vaker. Als ik vroeg hoe het met haar ging, zei ze eerst vaak dat het goed ging, maar nu deelt ze veel meer wat haar bezighoudt. Lasha komt ook regelmatig bij ons over de vloer en speelt met de kinderen of komt even een praatje met mij maken. Ik vind het leuk dat ik hen beter leer kennen en dat de relatie nu ook wederkerig wordt. Gatia past nu bijvoorbeeld op mijn kinderen en ze vindt het fijn om ons zo te helpen. Dat vind ik heel mooi, dat we allebei wat voor elkaar kunnen betekenen. Het is voor haar ook moeilijk om alleen maar te ontvangen.’

Vanuit de kerk is er een groepje mensen bij het gezin betrokken. ‘Ik vind het mooi om te zien hoe iedereen vanuit zijn eigen expertise iets bijdraagt. Een advocaat kan hen helpen bij de asielprocedure, een psychiater bij de zorgen en spanningen die er zijn. En in de kerstvakantie ga ik met Gatia en Lasha en mijn zoon een paar dagen weg, in een huisje van een gemeentelid. We staan echt als gemeente om haar heen en dat vind ik heel bijzonder. Ik denk dat we als kring en als gemeente echt hechter worden door Focus. Dat we bewuster om ons heen kijken wat we voor een ander kunnen betekenen en dat ook echt samen als gemeente doen. Ik ontdek nu ook wat er allemaal gebeurt in de gemeente, hoeveel mensen iets voor een ander doen. Dingen die je anders misschien helemaal niet zou zien. Mensen lopen vaak niet zo te koop met wat ze voor een ander doen, dat herken ik bij mijzelf ook wel, maar het is juist zo mooi om te horen dat God echt leeft in je gemeente en dat mensen naar elkaar omzien. Dat bemoedigt mij ook weer.’

Taart

Op de wijkkring van Maartje ontstaat het idee om Gatia en Lasha te verrassen met Sinterklaas. ‘Ik heb een verlanglijstje gemaakt met cadeautjes en ook praktische dingen die ze goed kunnen gebruiken en kringleden konden de cadeautjes vervolgens bij mij brengen. Ik vond het echt hartverwarmend om te zien hoeveel mensen er meededen. Op 5 december zijn Gatia en Lasha bij ons thuis geweest en hebben we de cadeautjes gegeven. Ze waren erg verrast. Ik vond het ook mooi om te zien hoe Lasha er van genoot. Hij krijgt veel mee van alle zorgen en spanningen, maar kon nu echt even gewoon kind zijn. De volgende dag zag ik hem al lopen in de nieuwe trui die hij had gekregen. Gatia wilde zelf ook graag iets terugdoen voor de wijkkring. Ze houdt erg van koken en bakken en heeft een prachtige taart gemaakt. Tijdens de laatste kringavond hebben we daar met elkaar van genoten.’

Delen van je overvloed

Maartje vindt het verrijkend dat ze dit gezin heeft leren kennen. ‘Het maakt me bewust van de dingen die echt belangrijk zijn in het leven en hoe fijn het is om te delen van je overvloed met je naaste. Ik zie het echt als een roeping om me in te zetten voor een ander die die overvloed niet heeft. Ik vind het ook bijzonder dat ik juist voor dit gezin wat kan betekenen. Een paar jaar geleden heb ik Lasha namelijk een keer opgehaald bij het AZC om hem naar de club van de kerk te brengen. Ik wilde toen graag wat voor hem en zijn ouders doen, maar dat was lastig om dat we niet echt in de buurt woonden. Ik denk dat God toen bij mij al een zaadje geplant heeft. En nu wonen zij hier bij mij om de hoek en ik kan ik echt wat voor hen betekenen.’

*In verband met de privacy van het gezin zijn de namen van Maartje, Gatia en Lasha gefingeerd.

 

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief