Focus is een gemeente-breed gesprek over de missionaire roeping van de gemeente. De verlegenheid die veel gemeenten op dit punt te maken heeft alles te maken met de voortgaande secularisatie in onze samenleving. Steeds minder mensen in Nederland geloven, gaan naar de kerk, en de invloed van het christelijk geloof in de publieke ruimte neemt steeds verder af.

Als gelovige kun je op verschillende manieren op secularisatie reageren.  In de eerste plaats kun je bewust of onbewust kiezen voor isolatie, door je vooral terug te trekken in eigen kring, zoveel mogelijk leven in relatie met andere christenen. Je wat afzonderen van de buren, alleen gelovige vrienden, en alleen actief in christelijke organisaties.  Deze reactie wordt vooral opgeroepen door angst voor beïnvloeding – dat wij zelf mee zouden gaan in het proces van secularisatie en ook ons geloof zien eroderen, uithollen. Herman Paul spreekt van ‘innerlijke secularisatie’ wanneer ons denken en handelen, en vooral ons verlangen  steeds minder verschilt van mensen die niet geloven.

Een tweede reactie is assimilatie of aanpassing.  Het is het proces waarin je als christen steeds meer je ‘kleur’ of je ‘smaak’ (zout!) verliest, en je steeds minder onderscheidt als christen in hoe je denkt, spreekt en leeft. Vooral in een omgeving of een groep waarin wij de enige of één van de zeer weinige christenen zin, kan het moeilijk zijn om je niet met de stroom mee te laten drijven maar echt bewust Jezus te blijven volgen op alle terreinen van je leven. Deze tweede reactie wordt bewust of onbewust ingegeven door angst voor confrontatie – negatieve reacties, kritiek of zelfs discriminatie. We horen er niet meer bij, vallen buiten de groep. Om dit te voorkomen blijf je liever wat onder de radar als christen.

Een derde reactie is fragmentatie, waarbij we ons leven (opnieuw: bewust of onbewust) opdelen in stukken, waarbij we ons ‘kerkelijk leven’ of ons ‘geestelijk leven’ apart houden van de andere terreinen van ons leven, zoals werk, sport, ontspanning en vrienden. We leven in twee werelden. Soms voelen we de kloof, maar vaak ook niet. We raken er aan gewend. Helaas is de praktijk in veel gemeenten zo, dat we hierin  vanuit de kerk ‘gefaciliteerd’ worden: door het verwachtingspatroon en door een scala aan gemeenteactiviteiten is het eenvoudig om ons geloof vooral  binnen de kerk en met geloofsgenoten te beleven en de buitenwereld dan even buiten beschouwing te laten.

In het Focustraject gaan we met elkaar in gesprek over deze keuzes.  En we stellen heel bewust de vraag naar nieuwe verbindingen.  Hoe kunnen wij in plaats van ons terug te trekken heel bewust onze plaats in nemen waar we werken, wonen leven, en juist dat te zien als de plek waar we worden geroepen om als een volgeling van Jezus te leven?  Hoe kunnen wij elkaar helpen en aanmoedigen om ‘kleur te houden’ – echt en transparant te leven?  Onze geloofskeuzes ook door laten werken in hoe wij met collega’s en buren omgaan? Open zijn over wat ons beweegt? Hoe kunnen we de valse schaamte afleggen die ons soms verlegen maakt? Hoe kunnen we de angst loslaten voor negatieve reacties? Kortom: hoe kunnen we meer onszelf zijn als christenen op de plekken waar God ons heeft neergezet?

Daar is óók een andere kijk op kerk-zijn voor nodig.  Het bekende plaatje met de stippen ken je waarschijnlijk al, maar het blijft belangrijk om te zeggen: ook in het rechterplaatje, verspreid over de samenleving, zijn wij de kerk!   In heel het Focustraject zoeken wij naar verbinding tussen de twee.  Mag het als we samen zijn, in kerkdienst of kring, ook écht gaan over de spannende vragen en uitdagingen waar we in ons dagelijks leven als christenen mee te maken hebben? Is er ruimte om onze ervaringen te delen, en concreet voor elkaars situatie te bidden?  Dat is waar het gesprek in het Focustraject steeds opnieuw over zal gaan.

ds Jan-Maarten Goedhart

Hoofd IZB Focus

 

 

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief