“Het Focustraject is niet een methode, een strategie of programma. Het is vooral een geestelijk proces van bezinning, verdieping en verandering.” Deze zin staat in de brochures die we kerkenraden en gemeenteleden geven tijdens het voortraject. Wat bedoelen we daarmee?

Veel gemeenten zijn gewend aan het werken met thema’s, bijvoorbeeld een jaarthema van de HGJB of een thema dat wordt aangereikt vanuit de PKN. In de ene gemeente vertaalt dat zich per seizoen in 2 of 3 themadiensten die via het overkoepelend thema losjes met elkaar verbonden zijn. In andere gemeenten kleurt het ook de gesprekken op kringen, in het jeugdwerk en andere plekken.Focus lijkt in die lijn van jaarthema’s te staan. Focus als een intensieve vorm van jaarthema: drie themablokken in een jaar met in totaal wel 13 themadiensten. En inhoudelijk gezien een specifiek missionaire spits, zoals te verwachten valt van een missionaire organisatie. Belangwekkende thematiek voor de één, een beetje eenzijdig voor een ander.

Als we Focus zó, als supersized jaarthema, integreren in het gemeenteleven, onderschatten we de bedoeling. Die bedoeling gaat namelijk veel verder. Met de thema’s, gesprekken en werkvormen willen we de gemeente helpen te zorgen dat missionair-zijn het gemeenteleven in alle facetten blijvend gaat kleuren. De concentratie op de ontmoeting met Jezus als de levende Heer is dus niet alleen het onderwerp van die 13 themadiensten, maar een vraag die we ons bij elke preek, bij elke kring stellen: “Hoe verbindt dit gedeelte mij met Jezus?” De concentratie op de verbinding tussen geloof en dagelijks leven zorgt dat we op themakringen de vraag stellen ‘op welke manier zet dit gedeelte mij in beweging?’.

De bedoeling is dat we dat niet alleen doen als we het Focus-werkboek gebruiken, maar telkens als we de Bijbel lezen. De concentratie op het delen van ons leven met mensen die nog niet in Jezus geloven, blijkt vaak één van de lastigste onderdelen van Focus. We zien in veel gemeenten dat Focus allereerst leidt tot opener, persoonlijker delen van ons leven met gemeenteleden, met mensen die al wel in Jezus geloven. Dat is winst. De kunst is dan allereerst om te zorgen dat we die open en persoonlijke vragen ook leren durven stellen zonder een Focus-werkboek erbij. En vervolgens is de uitdaging om ons telkens af te vragen: waarom zou ik deze vragen ook niet kunnen stellen aan mensen buiten de gemeente? Focus is dus geen opgeblazen vorm van een jaarthema waarin we nieuwe dingen leren en interessante werkvormen uitproberen. Het is een proces dat bedoeld is om door te dringen in alle aspecten van hoe we gemeente zijn en hoe we christen zijn. Zodat het onze gewoonte wordt om ons af te vragen: wat heeft deze situatie in mijn leven met het evangelie te maken, hoe is Jezus hier bij aanwezig, wat vraagt Hij van mij en hoe kan ik deze ervaring delen met anderen? Op die manier beoogt Focus een cultuurverandering. Of althans op zijn minst het begin ervan.

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief