De pilotgemeenten die met het Focustraject zijn begonnen, zijn nu één jaar onderweg! Onlangs is er een enquête uitgezet onder kerkenraadsleden en de leden van de plaatselijke Focusteams. We willen graag horen hoe de trajecten worden ervaren. Op welke manier verliepen de gesprekken op de kringen? Is er beweging te zien, en zo ja: welke dan? Nee, wij meten in de kerk niet aan de hand van resultaten, wij hopen wel op het waaien van de Geest.

Twee vragen – terugkijkend op het afgelopen jaar – stonden centraal: ‘Wat vind je de belangrijkste verandering in je persoonlijk geloof en de ontmoeting met Jezus Christus?’ en ‘Wat vind je de belangrijkste verandering wat betreft de verbinding tussen je geloof en je dagelijks leven?’

We werden bemoedigd door de antwoorden, die verrassend open en persoonlijk waren. Eerlijk ook, omdat vragen niet werden verzwegen. Hierbij een indruk:

De opbouw van het focusmateriaal – het begint bij de persoonlijke relatie met Jezus Christus – vind ik erg mooi. Dat geeft aan dat het in eerste instantie daarom gaat en dat de gerichtheid op de medemens daarin zijn bron vindt.

Pfff…….lastig. Ik durf eigenlijk niet te zeggen of daar veel in veranderd is. Wel dat het thema ‘Focus’ in je hoofd gaat zitten en dat je in specifieke situaties denkt: “ja, en nu moet ik er iets mee”. Soms lukt dat dan ook, andere keren laat je toch die deur weer dichtvallen.

Als je niet telkens dicht bij God bent, dan is het risico enorm groot dat er een verschil ontstaat tussen de zondag en de rest van de week (drukte op allerlei vlak). Focus heeft me geholpen om bewust te zijn van dat risico, en me geholpen om de relatie met God levend te houden.

Dat het ook meer gestalte krijgt bij het dagelijks werk wat je mag doen. Met de ontmoeting van collega’s. Maar ook bepaalde visie op je dagelijkse werkzaamheden. Geeft een stuk rust.
Ik ben me er in toenemende mate van bewust dat de ongelovigen om mij heen op de een of andere manier moeten kunnen ervaren dat ik christen ben. Het verlangen groeit een leesbare brief van Christus te zijn. Die notie weegt mij zwaar en brengt mij ook dichter bij de Troon der Genade: het is Gods werk om mensen de ogen te openen maar daarvoor wil Hij mensen inzetten.

Op mijn werk kijk ik steeds meer met andere ogen naar de situaties die daar gebeuren. Ook voel ik meer respect voor collega’s en voel meer bewogen over hun persoonlijke situatie(s). Er ontstaan vaker gesprekken over waarden en normen waarbij ik ook mijn input vanuit mijn geloofsovertuiging kan geven.

Ik zie met name verandering in mijn contact met andere gemeenteleden. Daarin heb ik voeding gevonden voor mijn persoonlijk geloof. Interessant om mensen over geloof te spreken van andere leeftijden of mensen die ik hiervoor niet ‘echt’ sprak.

De plaats van het gebed, o.a. door de gebedsappgroep opgezet n.a.v. Focus. Het bezig zijn met het gebed, het nadenken erover, over het gebed in het algemeen en de inhoud ervan, en het bidden zelf, krijgen een steeds grotere plaats.

Deel dit nieuws: Twitter Twitter Google E-mail

Schrijf je in voor de IZB nieuwsbrief