Zoek

‘God werkt langs lange lijnen’

‘God werkt langs lange lijnen’

Is het verstandig om een kerkelijk werker aan te stellen voor zowel pastoraal als missionair werk? Niet doen, adviseerde de IZB eind vorige eeuw, in overleg over een vacature met een kerkenraad uit Voorthuizen. Want het één gaat dan al snel ten koste van het ander. Wim van der Vegte werd aangenomen. Bij zijn afscheid, 22 jaar later, is meer dan eens de kracht van de combinatie genoemd; het werken binnen én buiten de kerk.

20 december 2021

Vanaf het begin gaven we samen huwelijkscursussen….’ Anja moet even diep in het geheugen graven. Ja, ze trokken heel veel samen op, in het werk in en vanuit de hervormde gemeente Voorthuizen. ‘Ze kregen mij er gratis bij.’ Honderden stellen gaven ze begeleiding, op weg naar de trouwdag. De korte cursus van vier avonden werd wel twee of drie keer per jaar gegeven. Wim: ‘Soms ging het om stellen van wie de één bewust in de kerk wilde trouwen, de ander werd meegenomen. Op zo’n moment merk je hoe zinvol het is om het pastorale en missionaire in één functie te combineren.’ De cursus is zo onderdeel geworden van het kerkelijk leven in de gemeente, dat elk bruidspaar dat een kerkelijke bevestiging aanvraagt, automatisch verwacht wordt deel te nemen.
Op enig moment hebben ze zich zelf afgevraagd ‘of die twee oude besjes – we zijn al opa en oma – de meest aangewezen personen zijn om jonge stellen te begeleiden’. Het was één van de afwegingen in een veel groter proces dat leidde tot het besluit om het werk af ronden. Wim en Anja geven sinds enkele jaren fulltime leiding aan een gezinshuis.

Guatemala
Aan die switch gaat een heel verhaal vooraf. Wim van der Vegte, geboren en getogen in Hasselt, begon zijn loopbaan als leraar wis- en natuurkunde. Anja Oolbekkink komt uit Rijssen; ze is (wijk)verpleegkundige. Samen deden ze ooit evangelisatiewerk op een camping, voor Dabar.
Na hun huwelijk ging ze in Putten wonen. Wim vond een job als docent op het Fontanus-college in Barneveld, Anja in het Diaconessenhuis in Arnhem en later als wijkverpleegkundige in Putten. Totdat er een advertentie in de krant stond voor jeugdwerkleider in de Presbyteriaanse Kerk van van Guatemala. ‘Drie mensen brachten onafhankelijk van elkaar ons die vacature onder ogen; dat kon geen toeval zijn. We zeiden: als nu ook de gesprekken met de GZB voorspoedig verlopen en er een positieve uitslag volgt op de medische keuring en de psychologische test, dan staan alle seinen op groen.’ Zo ging het.
Zes jaar werkten ze in het Midden-Amerikaanse land. Wim werkte er als jeugdwerkleider en toeruster. ‘De context was onveilig. In verband daarmee moesten we wel vier keer verhuizen. Op een gegeven moment woonden we op een compound, samen met andere gezinnen. Rijke mensen, die verslaafd waren aan drank en drugs en de kinderen aan hun lot overlieten.’ Anja: ‘’s Ochtends gaf ik de kinderen te eten, ’s avonds stopte ik ze weer in hun eigen bed.’ Die ervaringen zouden het leven van Wim en Anja en hun gezin een beslissende wending geven. Terug in Nederland begonnen ze met pleegzorg.

Gouden greep
Wim: ‘Twee dagen na terugkeer kreeg ik een baan aangeboden als godsdienstleraar op een middelbare school. Dat was een verleidelijk aanbod, toch liet ik het lopen. Een dag later hoorde ik dat er een functie zou komen als evangelist / pastoraal werker in Voorthuizen. Het zou nog enkele maanden duren voor de advertentie verscheen, maar eenmaal op sollicitatiegesprek was het voor beide partijen duidelijk. “We wisten het al na een kwartier”, vertelde de sollicitatiecommissie later.

Wim: ‘De combinatie van huwelijks- en doopcatechese, pastoraat, Alphacursus, Oriëntatiecursus, gastendiensten is een gouden greep. Het past bij dit dorp en bij mij. De drempel om met een dominee te gaan praten ligt nog hoog hier; maar als inwoners mijn fiets bij m’n kantoortje zagen staan, dachten ze: ik schiet ’m even aan.’ ‘Je was er altijd’, zei een jongvolwassene bij mijn afscheid. ‘Voor mij hoor jij bij de kerk.’
Het langjarige dienstverband werkte ook positief. ‘Een projectperiode van drie jaar – zoals gebruikelijk bij missionaire werkers – kan eigenlijk niet. Veel te kort om mensen goed te leren kennen. Zonde van de energie.’

Bakkie doen
Gaandeweg is hij meer missionair geworden, want ‘in het begin vond ik een gesprek met buitenstaanders best pittig. Ik heb veel gehad aan de stimulans van een missionair ouderling en het boekje ‘Maak ’s een praatje’, van Bill Hybels. Ga gewoon een bakkie doen, het gesprek komt als vanzelf op diepere lagen, is mijn ervaring. Maar ga de drempel over.’
Anja: Het is een zegen geweest dat je zo lang in deze functie hebt mogen werken, want je kon daardoor lang met mensen optrekken, je maakt veel met elkaar mee. Een huwelijk, een scheiding, een Alphacursus, een crisissituatie, een begrafenis – op zulke momenten ben je dan voor mensen een vertrouwenspersoon.’
‘God werkt langs lange lijnen’, is een gevleugeld gezegde geworden van Wim. ‘Ik was – zoals oud-collega Wim Poldervaart zei  -‘pastor voor degenen die geen pastor hebben. Ik denk aan een dorpsgenoot die ik leerde kennen via een Oriëntatiekring. Hij deed Alpha, kreeg verkering, kwam naar huwelijkskring, volgde drie keer een doopkring, zijn vrouw overleed, ik leidde de begrafenis. Als je zoveel met elkaar hebt gedeeld, ken je elkaar van haver tot gort.
Vaak heb ik de ervaring gehad van ‘ik stond erbij en keek ernaar’. God deed het werk, in de gave van het geloof, in de verdieping en vernieuwing. Ik ben er altijd op bedacht geweest dat mensen in de sociale bedding van de gemeente zouden terechtkomen, zodat het contact niet alleen van mij zou afhangen. In het begin heb ik nog wel discussies gevoerd over het doel van mijn werk. Een kerkenraadslid zei dat het erom ging mensen weer naar de kerk te krijgen. Voor mij lag dat anders: het ging mij er in de eerste plaats om dat ze een relatie zouden krijgen met Jezus Christus.’

Mysterie
‘In de loop van jaren is God meer een mysterie voor me geworden; toen ik begon was mijn beeld van Hem veel helderder. Ik heb een allergie ontwikkeld voor mensen die te pas en te onpas zeggen ‘God zei tegen mij’. Daarin ben ik nuchterder geworden, hoewel ik tegelijk meer oog heb gekregen voor de werking van de Geest. Hij legt mensen de overtuiging in het hart dat ze kind van God mogen zijn.’

Inmiddels is het gezinshuis in vol bedrijf. Voor het pastorale en missionaire werk is een opvolger gevonden die Wim nog een paar maanden heeft in kunnen werken. ‘Ik ben losgescheurd van het werk – zo voelde het soms, maar ik ben blij dat het doorgaat.’

’Het Anker’ heet het huis, symbool van hoop en houvast; onderdeel van de drieslag geloof, hoop en liefde.’ In de loop der jaren hebben ze al meer dan 25 kinderen gastvrij onthaal geboden. Als het aan Wim en Anja ligt, breidt die groep nog verder uit. Ze hebben er nu alle tijd voor. En hun passie is onverminderd groot.