Zoek

Niet meer klagen over karige kerst

Niet meer klagen over karige kerst

Vrijdagmiddag, half twee. Bij de weggeefwinkel Yess! in de Rotterdamse wijk Tussendijken vormt zich een rij mensen, op de stoep. Het lijkt wel een flashmob. Maar zo vrolijk is de aanleiding niet. Ze weten: straks komt er een vrachtwagen met brood. Tien minuten later is de rij al twee keer zo lang. De lading arriveert. 8 XXL vuilniszakken met brood, in allerlei soorten en maten. Even na twee uur is er niets meer van over.

23 december 2020

Ik zag het tafereel met gemengde gevoelens. Je zou de Nederlandse bevolking kunnen onderverdelen in twee groepen: mensen die een (redelijk) bestaan hebben en mensen die daar dagelijks zorgen om hebben. Tussen beide loopt een onzichtbare scheidslijn. Maar vrijdagmiddag, hier op de stoep, werd-ie even zichtbaar. Ik hoorde van een moeder die met een tweeling uit Kralingen (8 km) was komen lopen; thuis had ze nog vier kinderen, van wie de ze 10-jarige oudste even als ‘oppas’ had aangesteld.

Met een team vrijwilligers had ik net 400 kerstpakketten uitgedeeld onder de allerarmsten. 7000 brievenbussen zijn er in de wijken Bospolder/Tussendijken die een reputatie genieten als één van de armlastigste postcodegebieden van ons land. Een paar druppels op een oververhitte plaat dus. De 400 bleken bij lange na niet genoeg. Vrijwilligers werden belaagd door buurtbewoners die zich afvroegen waarom zij niet op onze lijst stonden. Met veel hangen en wurgen wisten we nog 130 pakketten samen te stellen. Nog steeds niet afdoende, maar elk adres is er één.

Dit is nuldelijnsarmoedebestrijding in Rotterdam en ik wil dat weldoorvoede krantenlezers weten dat dit bij hen ‘om de hoek’ plaatsvindt.
Je vraagt je af: wat gaat hier mis? Corona – ja, dat zal waar zijn. Maar ook: haperende eerstelijnszorg. De voedselbank zit afgeladen vol en heeft een wachtlijst. Het maatschappelijk werk heeft een intake-achterstand. De gemeente Rotterdam is daarom blij dat wij vanuit de kerk het initiatief hebben genomen tot de weggeefwinkel. Wethouder Graus (CU) heeft een plan gelanceerd om 500 cliënten onder te brengen in een intensieve gezinsaanpak. Sinds wij het maatschappelijk werk de gelegenheid bieden om een spreekuur te houden in onze winkel, wordt dat aantal snel bereikt. Kennelijk is het ook een kwestie van zichtbaarheid en vindbaarheid. En natuurlijk is er ook schaamte om de hand op te houden.
Rotterdam voert de lijst aan van steden met relatief de meeste inwoners met een laag inkomen, meer dan 10%. In mijn optiek is dat niet louter het probleem van die 60.000 inwoners. Dat is minstens ook het probleem van de ruim 600.000 Rotterdammers. En de solidariteit hoeft uiteraard niet op te houden bij de gemeentegrens.
Misschien ben ik naïef, maar ik ga ervanuit dat dit soort getallen mensen aanzetten tot actie. Door invloed uit te oefenen via politieke partijen, door voedselbanken en weggeefwinkels te voorzien van levensmiddelen, of door het overmaken van een gift. We klagen wel over een armetierige kerst (max. 3 gasten om de gebraden kalkoen te lijf te gaan), maar het kan zoveel kariger.

Nico van Splunter, Rotterdam
Buurtpastor bij Geloven in Bospolder/Tussendijken