Zoek

Een dienst in Het Badhuis: ‘hier mag je vragen stellen’

Een dienst in Het Badhuis: ‘hier mag je vragen stellen’

Sjoelen voor ouderen, een pizzaparty voor tieners, een kidsclub met bijbelverhalen en spelletjes en als onbetwiste nummer één: de buurtmaaltijden. In Het Badhuis, een ‘huiskamer’ in een Zwijndrechtse woonwijk, bruist het de hele week van activiteiten. Vanwege corona moest het nodige worden geannuleerd of ingedikt maar met wat aanpassingen kan er inmiddels weer veel. Een impressie van de zondagse samenkomst, rond een open Bijbel en met veel ruimte voor ontmoeting.

28 juli 2020 - door Steven Zwarts

Al drie kwartier voordat de dienst begint zit een van de bezoekers al te wachten op een bankje in de zon. Binnen controleert Peter Huijser nog even de techniek, twee andere leden van het kernteam – Aagje en Mariette, Peters vrouw – zijn achter de bar bezig met koffie. Want het samenzijn begint met een bakkie en een praatje.

Geleidelijk druppelen de bezoekers binnen, meest senioren maar ook een stel twintigers, tot uiteindelijk een stuk of vijftien deze zondag in juli. Daarmee is de zaal precies goed gevuld, iedereen kan met de voorgeschreven tussenruimte plaatsnemen langs de tafels. De muren zijn opgevrolijkt met schilderijen, gemaakt tijdens de knutselclub.

Twaalf jaar in lockdown
Peter begroet niet alleen de aanwezigen hier maar ook de luisteraars en kijkers thuis, die via een live-stream verbonden zijn. De kaars wordt aangestoken ten teken van Gods aanwezigheid. Een Youtube-versie van een Opwekkingslied wordt ten gehore gebracht, sommigen playbacken een beetje aan de hand van de tekst die op de beamer verschijnt – hardop zingen is er nog steeds niet bij.

De preek gaat over de bloedvloeiende vrouw, zoals beschreven in Markus 5. Peter adviseert de aanwezigen mee te lezen, en noemt bij wijze van service het bladzijnummer voor degenen die inderdaad hun Bijbel raadplegen. Een duidelijke preek, zonder jargon – ook als je niet gepokt en gemazeld bent in de kerk moet je de lijn kunnen volgen – maar bepaald niet oppervlakkig of kinderlijk. De boodschap is ook verrassend actueel. ‘De vrouw moest altijd afstand houden, mocht niet naar de tempel, ze was eigenlijk twaalf jaar lang in lockdown.’ En nu ze genezen is moet ze eerst nog wel langs de priester, ‘zeg maar de GGD in Dordrecht.’

Iedereen is muisstil en luistert met zichtbare aandacht. Het hondje van een van de bezoekers (het beestje kan niet alleen thuisblijven) is de enige die zich, met een incidenteel bescheiden kefje, laat horen. Peter besluit: ‘Deze vrouw had al die verhalen over Jezus gehoord en er uiteindelijk iets mee gedaan. Ook al mocht het eigenlijk niet, wat ze deed – want ze mocht niet onder de mensen komen. Blijkbaar moet je er helemaal doorheen zitten.’ Dat herkennen sommigen van de aanwezigen wel. Zoals een oudere vrouw uit de wijk die in haar leven de ene na de andere dreun te verwerken heeft gekregen. In het gebed aan het eind van de dienst wordt ze expliciet genoemd; er wordt vooral gedankt voor het feit dat ze aanwezig is, want dat is een wonder op zich.

Belijdenis
Na het amen is er gelegenheid om op de preek te reageren. Eerst plenair, onder strakke regie van Peter, daarna is er nog ruimte om te socializen. Corona houdt de gemoederen nog steeds bezig. Wel of geen straf van God? Een test om uit te vinden hoe stevig je staat in het geloof? Willem (64) is overtuigd van dat laatste. Hij probeert zich voor te stellen hoe het is om oog in oog te staan met Jezus. Reken maar dat hij zich niet zou beperken tot een tersluikse aanraking van zijn kleed. Met stralende ogen: ‘Ik zou openlijk op Hem af stappen!’

Eerder deze zomer heeft Willem belijdenis gedaan, samen met Imert (89) en Eva (24), die ook bij de ‘Badhuis-gemeenschap’ horen. Peter leidde de dienst, die plaatsvond in de Oude Kerk, mede-initiatiefnemer van dit project.

Als kind was Willem gedoopt, hij groeide op in een christelijk gezin. Tot zijn 19e ging hij naar de kerk. ‘Maar toen ik bij de dominee kwam met vragen waarop hij  geen antwoord kon geven, heb ik de kerk vaarwelgezegd.’ Niet dat God helemaal weg was, maar Hij verdween om zo te zeggen naar de achtergrond.

Vragen stellen
Totdat Willem 7 jaar geleden via-via bij Het Badhuis terechtkwam. Spelletjes op doordeweekse dagen. Maaltijden. Maar vooral de zondagse dienst trok hem als een magneet. ‘Ik voelde me gelijk thuis en heb – afgezien van de keren dat ik in het ziekenhuis lag – geen zondag overgeslagen. In de traditionele kerk voel ik me ook wel thuis hoor, maar het voordeel van deze samenkomsten is: je kan vragen stellen.’

Vragen heeft Imert ook. Hij is niet altijd overal zo zeker van, vindt dat hij nog zo veel fouten maakt. Peter, behulpzaam: ‘Wat was je belijdenistekst ook alweer? “Mijn genade is genoeg voor jou.” Imert knikt. De tekst was om nóg een reden bijzonder: het waren ook de woorden op de grafsteen van zijn broer. Ook hij kreeg een christelijke opvoeding, maar nam als tiener een andere afslag. De keuze om te voetballen, op zondag, was voor zijn ouders nog niet eens zo’n probleem, maar het ‘zware’ deel van de familie liet hem in niet mis te verstane bewoordingen weten dat dit een heilloze weg was.

Biljarten
Toch waren er in zijn lange leven momenten waarop hij iets van God merkte. Bij de begrafenis van zijn vrouw bijvoorbeeld, in 2012. De woorden die aan het graf gesproken werden, raakten hem diep. Maar zomaar een kerk binnenstappen was een brug te ver. Een buurman vroeg of hij mee wilde biljarten in Het Badhuis. Hij schoof aan bij een buurtmaaltijd, volgde een Alphacursus, kwam naar de zondagse samenkomsten. Wat hem hier zo aanspreekt? ‘Het spontane. De preken hier begrijp ik.’

Het loopt tegen twaalven. De meesten gaan langzaam op huis aan. Willem mag zich vandaag in een extra dosis aandacht verheugen; hij staat op het punt af te reizen naar zijn dochter; met haar gezin gaat hij een weekje op vakantie. Hij wordt uitgezwaaid alsof hij een geliefd lid van de familie is.

Hoewel … alsof? Het lijkt hier in Het Badhuis verdacht veel op een familie.