Vergaderopeningen (14)

Markus 4:26-29

Zaaien is geloven

Door Johan Timmer

Wie van vakantie in Zuid-Frankrijk terug naar huis reist en voor de meer landelijke weggetjes kiest, kan in het noorden niet om de grote tarweakkers heen. In de oogsttijd rijden daar combines over het land. Dag en nacht zijn de boeren in de weer om de oogst binnen te halen.

Het geeft mij altijd een goed gevoel: als 's winters de akkers kaal en bevroren zijn, ligt het graan opgetast in de silo's.
Twee keer per jaar is het een drukte van belang op de akkers: rond het zaaien en rond het oogsten. Verder is het stil. Na het ploegen, eggen en zaaien wacht de boer op de regen in april. Die is nodig om het zaad te laten groeien. Er lijkt dan even niets te gebeuren, er is niets te zien.

Ontkiemen en opschieten
U herkent dat wel. Soms bent u druk met het Koninkrijk: een activiteit voorbereiden, gesprekken voeren, een eindje met iemand meelopen, een kennismakingscursus geven. U steekt veel tijd, aandacht en energie in wat u wilt bereiken: dat ook anderen Jezus Christus leren kennen als hun Here en Heiland. Op ander momenten in uw leven hebt u er eenvoudigweg geen tijd voor. Het leven eist zijn aandacht op: een moeilijke fase in de opvoeding, een ziekte of overlijden in de kring van uw geliefden, een enerverende periode op het werk, wellicht spanning in uw relatie. Uw hoofd staat niet naar het Koninkrijk. U hebt er geen ruimte voor. U bent als die boer die gezaaid heeft. Ogenschijnlijk gebeurt er niets en doet u ook niets meer. Dat geeft een ongemakkelijk gevoel. Heb ik wel genoeg gedaan? Heb ik het wel goed gedaan? Had ik niet meer...? Maar u kunt niet anders dan leven: slapen, opstaan, uw taken vervullen. Een op het oog wat zinloze cyclus. Want wat levert het ten diepste op? Maar juist in die periode dat er niets lijkt te gebeuren, gebeurt het meest cruciale: het zaad ontkiemt. Markus is hier niet een man van weinig woorden. Hij had kunnen schrijven: het zaad groeit. Maar hij gebruikt twee woorden: uitspruiten en lang worden. Anders gezegd: ontkiemen en opschieten. Als het zaad ontkiemt, wordt de kiem actief. Van daaruit vormen zich de wortel en het pluimpje. De zaadlob dient als voeding voor het jonge plantje. Je ziet niets, maar er gebeurt heel veel! Het is zaak om nu niet in de grond te wroeten. U zou het proces van ontkiemen verstoren en de oogst beschadigen. Al snel toont de plant zijn enorme kracht. Hij schiet op en groeit in korte tijd uit tot een volwassen plant die vrucht draagt. Alledaags en toch een Godswonder.

Geven en doen
Zaaien is geloven. Er is namelijk geen garantie dat de oogst lukt. Hoe goed u zich ook voorbereidt (en dat moet ook): uiteindelijk geeft u het uit handen. Prediker wist dat al. Wie altijd op de wind let, komt nooit aan zaaien toe; wie altijd naar de wolken kijkt, komt nooit aan maaien toe (Pred.11:4).
Dat waar het echt om gaat - het groeien van het gewas en de vorming van de vruchten - is aan God. U kunt zaaien en maaien wat u wilt, maar het heeft geen zin als God geen vrucht geeft. Tegelijkertijd geldt dat wij op het goede moment wel degelijk de handen uit de mouwen moeten steken en aan moeten pakken. Die verantwoordelijkheid heeft God ons gegeven.
Hoe? In vertrouwen en met gezond verstand. Werken alsof God er niet toe doet en bidden alsof ons werk er niet toe doet. Opmerkelijk dat Jezus Gods Naam niet noemt in de korte gelijkenis. God is nergens en dus overal. Hij is er als u zaait, als u slaapt en opstaat, als het leven u opslokt. Hij is er als u, juichend, maait. Soli Deo Gloria!

Verwerking

1. Bespreek met elkaar de momenten waarop u - persoonlijk en als gemeente - zaaide of oogstte.

2. Wijs ook de momenten aan waarop andere zaken de aandacht van u en de gemeente volledig opeisten.

3. Kent u ook momenten waarop u teveel op de wind of de wolken lette?

4. Geef elkaar suggesties hoe we, in geloof en vertrouwen, onze verantwoordelijkheid kunnen nemen bij zaaien en oogsten.

5. Wanneer kunnen we zeggen: 'De tijd is rijp'? Wat gaan we dan doen?

J. Timmer, missionair toeruster bij de IZB.

 

« terug naar verdieping