Waarom gummen waar God tekent?

Missionair werker Arte Havenaar (Zoetermeer) hield zaterdag 29 april een 'weekpreek' bij de actualiteit, in het radioprogramma EO Live. Hier volgt de tekst:

http://www.eo.nl/radio5/programmas/eo-live/fragment/artikel/de-weekpreek-van-arte-havenaar/

Het gebeurde afgelopen dinsdag in de straat waar ik een paar weken geleden nog woonde. Er klinken twee pistoolschoten. Een vader van 49 en een zoon van mijn leeftijd worden doodgeschoten. Even later wordt een uitgebrande vluchtauto gevonden in Oosterheem, de wijk waar ik dagelijks doorheen wandel.

Die avond kom ik laat thuis van een vergadering en doe nog even te televisie aan. Ik zie radio-DJ Ruud de Wild bij Jeroen Pauw. Hij stelt de vraag: “Waarvoor zou jij de trekker overhalen?” Wat is jou zo dierbaar dat je het met een kogel zou willen verdedigen?

Ik moest denken aan Mozes. Terwijl hij aan het Egyptische hof is opgegroeid, voelt hij zich verbonden met zijn volksgenoten die in slavernij leven. Wanneer hij hen opzoekt, ziet hij hoe een Egyptenaar een Israëliet slaat. Mozes neemt het op voor zijn volksgenoot en nadat hij er zeker van is dat er niemand in de buurt is, slaat hij de opzichter dood. Het lichaam verstopt hij in het losse zand.

Terug naar wat er dinsdag in Zoetermeer gebeurde. Er was iemand geweest die heel doelgericht de trekker had overgehaald. Er was in Zoetermeer iemand die twee levens had genomen. Net als Mozes sloeg hij ook op de vlucht en probeerde zijn sporen uit te wissen. Er lijkt in al die jaren niets veranderd.

Wat is er toch mis met de mensheid? Hoe komt het toch dat wij gummen waar God tekent? Een aantal mensen op straat durven het eerlijk toe te geven. In een vlaag van verstandsverbijstering is de mens tot veel in staat. Onze grenzeloze liefde blijkt een vruchtbare bodem voor het gebruiken van geweld. Angst voor het verlies van iets of iemand. Gevoelens van wraak die voortkomen uit liefde voor een dierbare. Vul zelf maar in.

Het is misschien wel daarom dat ik christen ben. Niet om vol overtuiging een leven te kunnen nemen, maar om iets dat veel wezenlijker is. Om vol overtuiging het leven te durven geven, dat is wat Jezus ons leert. Dat we in navolging van Hem ons leven durven te geven en daarmee ook ons leven radicaal in dienst stellen van de ander. Niet als een religieus zoethoudertje of voor een hemelse beloning. Maar als een pelgrimage, gedreven door Jezus liefdevolle opstandingskracht. Een tocht waarin dood, eenzaamheid en verdriet niet vreemd zijn, maar waarin het leven toch het laatste woord heeft.

Arte Havenaar