Vrij van slavernij

Arte Havenaar, missionair werker in Zoetermeer, hield een 'weekpreek' in het radioprogramma EO Live. Hij knoopte in zijn beschouwing aan bij het feest van Keti Koti, de bevrijding uit de slavernij.

http://www.eo.nl/radio5/programmas/eo-live/fragment/artikel/keti-koti-de-weekpreek-van-arte-havenaar/

Keti Koti, vandaag herdenkt en viert Nederland dat de ketenen zijn gebroken. In Suriname en op de Nederlandse Antillen is 154 jaar geleden de slavernij afgeschaft.

Keti Koti, een geschiedenis die ik amper kende. Op mijn scholen was er weinig aandacht voor.

Keti Koti, bevrijd waarvan? Bevrijd van Nederlanders. Hoofdrolspeler in de grooste gedwongen migratie uit de geschiedenis. Wij verscheepte en verkochte tussen de half- en één miljoen slaven.

Keti Koti, meer dan driehonderd jaar lang lijden. Nog maar anderhalve eeuw geleden.

Een aantal jaar terug gaf ik leiding aan een huisgroep in Rotterdam West. We aten met elkaar, deelden het leven en dachten na over een stukje uit de Bijbel. De volgende tekst kwam langs: “Als je een slaaf bent, moet je respect hebben voor je meester. Luister naar hem. Niet alleen als hij goed en eerlijk is, maar ook als hij oneerlijk is.” Die tekst raakte een gevoelige snaar bij veel aanwezigen, vooral degene met een Surinaamse of Kaapverdiaanse achtergrond. Mensen werden boos en verdrietig. Ik begreep het maar half. Ik herken het onbegrip dat naar voren kwam bij de straatreacties. Ik had ook dit gevoel. Maar dit onbegrip lijkt minder diep te gaan dan het gevoel dat de anderen bij de huisgroep hadden. Wat zat daar? Welk gevoel kende zij dat ik niet had meegekregen?

Vanuit onze kerk heb ik toen met Keti Koti drie buurtavonden georganiseerd over wat er is gebeurt in ons slavernijverleden en welke gevolgen het heeft vandaag de dag. Zijn we er in ons denken en doen werkelijk vrij van? Nee natuurlijk niet, dat kan en dat hoeft ook niet. Toch zijn ontmoetingen met de ander nodig als nieuw vertrekpunt om elkaar te gaan leren begrijpen. Zelf had ik eerst vooral plaatsvervangende schaamte voor wat mijn land gedaan heeft, maar nu leer ik langzaam Keti Koti mee te vieren.

Als wij het als christenen hebben over een God die mensen bevrijdt, die Zijn volk bevrijdt uit slavernij. Als wij spreken over Jezus die de ander kent in het lijden en de Geest die grenzen doorbreekt. Zouden wij dan niet juist uit onze veilige kringetjes moeten komen en onbevangen de dialoog aangaan over ons pijnlijke verleden om verder te bouwen aan een kleurrijke toekomst? Mijn ervaring is dat er juist in die kwetsbare gesprekken iets van Gods veelkleurige koninkrijk zichtbaar wordt. Probeer het maar.