(On)tevredenheid

Tekst van de weekpreek door Henk Boerman, coördinator IZB-Impact, in het radioprogramma EO Live, zaterdag 7 oktober.

“Toen we op de wereld kwamen, hadden we niets bij ons. En als we de wereld verlaten, kunnen we ook niets meenemen. We hebben eten en kleren. Laten we daar tevreden mee zijn”. 1 Timotheüs 6:7 en 8

In de afgelopen week kwam ik in het nieuws heel wat ontevreden mensen tegen. Ik zag mensen in Catalonië die niet tevreden zijn met hun situatie. Afgelopen donderdag staakten en demonstreerden ontevreden mensen uit het onderwijs. En iedere keer als er een plan uitlekte van het komende nieuwe kabinet blijkt er wel een groep mensen ontevreden.

Laat ik direct beginnen met zeggen dat er zeker goede redenen zijn om over bepaalde zaken ontevreden zijn. En ik ga ook niet beweren dat ontevredenheid fout is. Maar ik werd er wel bij stilgezet hoe vaak wij als mensen ontevreden reageren. Ook in het dagelijkse leven lijkt het wel een reflex. We moeten altijd wat te klagen hebben zei iemand al. En dat is eigenlijk wel raar. Het CPB heeft berekend dat we in Nederland nog nooit zo rijk geweest zijn als nu. Toch blijven veel mensen ontevreden.

Toen ik nadacht over ontevredenheid stuitte ik op woorden van Paulus aan zijn collega en leerling Timotheüs. Hij geeft instructies over met welke houding een mens het beste in het leven kan staan. Hij roept op om tevreden te zijn. Hij combineert dit met een eenvoudige maar duidelijke relativerende opmerking. Paulus neemt hier woorden van Jezus over ooit uitsprak dat het niet mogelijk is om bezittingen mee te nemen na dit leven. Ontevredenheid heeft heel vaak te maken met bezittingen en met vergelijken. We vergelijken veel met anderen en daar worden we onrustig van. Meer hebben dan genoeg wordt als snel tot iets waar we recht op hebben.

De tekst geeft advies. Het eerste is: relativeren. Je hebt niets naar deze wereld meegenomen en je zal er ook niets uit meenemen. Daarnaast worden we opgeroepen om actief tevreden te zijn. Dankbaar zijn voor wat je van God hebt ontvangen hebt en vrede hebben met wat je niet hebt.

Mag je dan nooit ontevreden zijn? Nogmaals, er zijn echt redenen om onze onvrede te uiten over zaken die niet rechtvaardig zijn. Maar laten we onszelf ook eerlijk bevragen. Hoe vaak zijn we ontevreden over zaken die onszelf raken? En hoe vaak zijn we ontevreden over de situatie van een ander?

Laten we onze onvrede uiten over echt onrecht. Dat is hard nodig. Maar laten we ook wat vaker stil staan bij wat we van God ontvangen, wat we wel hebben en waar we dankbaar voor kunnen zijn. Zou het kunnen dat we dan wat meer rust vinden? Zou het kunnen dat we dan tevreden mensen worden?