Elvis in 'Het Pand'

Het begint als een gewone zondag - impressie van een wekelijkse viering-met-lunch, in 'Het Pand', Groningen. Door Jan Waanders.

Het begint als een gewone zondag. Sommige buurtbewoners zijn al vroeg gekomen om de zaal in te richten en de lunch klaar te zetten. Anderen genieten voor de deur nog even van de zon en roken een sigaret bij de picknicktafel. Klokslag vijf over 12 wordt iedereen naar binnen geroepen. Omdat er een paar nieuwe gezichten zijn, legt Benno even uit hoe de lunchviering verloopt. Nathel steekt de kaars aan. 'God is licht.' We danken God voor de prachtige dag en de mooie mensen die zijn gekomen. De lunch kan beginnen!

Zoals te doen gebruikelijk in een multiculturele wijk: een kwart van de bezoekers komt na aanvang. Een paar tienerjongens, een moeder met haar twee zonen en twee nichtjes uit Tilburg. En dan ziet Anja wat ze al hoopte! Elvis komt binnen, een Surinaamse man met zijn twee kinderen. Ze hadden elkaar twee weken geleden ontmoet bij een sportief onderdeel van het openingsweekend van de Jeruzalemkerk. Het verbaasde Elvis een beetje dat hij zo mee kon doen. Al snel waren ze in gesprek geraakt en het leek Elvis wel een goed idee om weer eens een kerk te bezoeken. Anja had hem aangeraden naar 'Het Pand' te gaan. En ziedaar.

We maken kort kennis. Ik vertel hem wat we gaan doen. Benno zal zo een Bijbelverhaal vertellen en toelichten. En zo gebeurt het. Benno vertelt over Mozes die God ontmoet bij de brandende braamstruik. God maakt zijn naam kenbaar: 'Ik ben er bij/ Ik zal er zijn'.

Na afloop spreek ik Elvis weer. Hij is onder de indruk. Hij vertelt dat zijn opa in Suriname organist was in een protestante kerk. De dominee had de gewoonte ongelooflijk lang te preken. Alle jongeren gingen dan in een soort 'pauzestand'. Maar vanmiddag had hij met verbazing gezien hoe zijn twee kinderen van het begin tot het einde hadden geluisterd naar wat er werd verteld. Prachtig, vond hij het.

Even later komt hij met een papiertje met daarop zijn naam, adres en telefoonnummer. 'Ik schrijf mij hierbij in! Tot volgende week!'

Daar sta je met een papiertje.

Je in laten schrijven - daar hebben we nog niet eens over nagedacht...

We worden ingehaald door de bezoekers.